اتو پنجم (دوک بایرن)
| اتو پنجم | |
|---|---|
| دوک بایرن به همراه لودویگ پنجم، اشتفان دوم، دوک بایرن، لودویگ ششم، ویلهلم یکم، دوک بایرن، و البرشت یکم، دوک بایرن | |
| سلطنت | ۱۳۴۷–۱۳۴۹ میلادی |
| پیشین | لودویگ چهارم |
| جانشین | تقسیم به بایرن علیا و بایرن سفلی |
| دوک بایرن علیا به همراه لودویگ ششم و لودویگ پنجم | |
| سلطنت | ۱۳۴۹–۱۳۵۱ میلادی |
| پیشین | ایجاد شده از تقسیم بایرن |
| جانشین | لودویگ پنجم |
| مارگراف براندنبورگ تا ۱۳۶۵ میلادی به همراه لودویگ ششم | |
| سلطنت | ۱۳۵۱ – ۱۵ نوامبر ۱۳۷۳ میلادی |
| پیشین | لودویگ پنجم |
| جانشین | ونتسل چهارم پادشاه بوهم |
| شاهزاده-انتخابگر براندنبورگ تا ۱۳۶۵ میلادی به همراه لودویگ ششم | |
| سلطنت | ۱۳۵۶ – ۱۵ نوامبر ۱۳۷۳ میلادی |
| پیشین | لودویگ پنجم، دوک بایرن (به عنوان مارگراف) |
| جانشین | ونتسل چهارم پادشاه بوهم |
| زاده | حدود ۱۳۴۰ میلادی نامشخص |
| درگذشته | ۱۵ نوامبر ۱۳۷۹ میلادی (۳۶–۳۹ ساله) نامشخص |
| همسر(ان) | کاتارین بوهام |
| خاندان | ویتلسباخ |
| پدر | لودویگ چهارم، امپراتور مقدس روم |
| مادر | مارگارت دوم، کنتس هاینو |
اتو پنجم، دوک بایرن (به آلمانی: Otto V.) معروف به اتو تنبل، (متولد ۱۳۴۶؛ درگذشته ۱۵ نوامبر ۱۳۷۹، در قلعه ولفشتاین در کنار رودخانه ایسار، دوک‌نشین باواریا)، از خاندان اشرافی ویتلسباخ (که در پالاتینات و باواریا حکومت می‌کردند)، از سال ۱۳۴۷ تا ۱۳۵۱ دوک دوک‌نشین باواریای علیا، از سال ۱۳۵۱ رسماً نایب‌السلطنه و از سال ۱۳۶۵ به عنوان اتوی پنجم، مارگراف براندنبورگ، و همچنین رئیس مجلس اعیان و شاهزاده انتخابگر امپراتوری مقدس روم بود. با پایان دوره نیابت سلطنت او در سال ۱۳۷۳، دوران ویتلسباخ در مارگراف براندنبورگ نیز به پایان رسید. اتو از سال ۱۳۷۳ تا زمان مرگش، دوک باواریا-لندزهوت بود[۱].
اتوی پنجم تنبل را نباید با اتوی (پنجم) بلندقامت (بعد از ۱۲۴۴–۱۲۹۸)، پسر اتوی سوم، مارگراف آسکانیایی، اشتباه گرفت.
او کوچک‌ترین فرزند امپراتور لودویگ چهارم، امپراتور مقدس روم از همسر دومش، مارگارت، کنتس هاینو بود و در سنین کودکی پس از مرگ پدرش، به طور مشترک با برادرانش به حکومت بایرن منصوب گردید. دوران حکومت او در مارگراف‌نشین براندنبورگ به دلیل بی‌توجهی وی به امور دولتی و ترجیح دادن تفریحات در مونیخ به جای مدیریت قلمرو، با ضعف شدید ساختار سیاسی و هرج‌ومرج داخلی در شمال آلمان همراه بود[۲].
او از طریق ازدواج با کاتارین بوهم، دختر کارل چهارم، امپراتور مقدس روم، تلاش کرد تا موقعیت سیاسی خود را در برابر خاندان لوکزامبورگ تثبیت کند؛ با این حال، کارل چهارم از ضعف مدیریتی اتو استفاده کرد و فشارها را بر او برای واگذاری قلمرویش افزایش داد. سرانجام در سال ۱۳۷۳ میلادی، اتو پنجم بر اساس پیمان فورستنوالده رسماً حکومت براندنبورگ را در ازای غرامت مالی سنگین ۵۰۰ هزار گولدن و واگذاری چند قلعه، به خاندان لوکزامبورگ و شاهزاده جوان آن‌ها، ونتسل (مارگراف بعدی منطقه و پادشاه آینده آلمان) واگذار نمود. او سال‌های پایانی عمر خود را در سرزمین‌های موروثی مادری‌اش در بایرن سپری کرد و در نوامبر ۱۳۷۹ میلادی درگذشت.[۳].
یادداشتها
منابع
- ↑ Thomas, Heinz (1993). Ludwig der Bayer (1282–1347): Kaiser und Abendländischer Friede (in German). Stuttgart: Kohlhammer. p. 210-225. ISBN 978-3170119536.
{{cite book}}: نگهداری یادکرد:مکان ناشر (رده) - ↑ Spindler, Max (1981). Handbuch der bayerischen Geschichte: Das alte Bayern (in English). C.H. Beck. p. 489. ISBN 978-3406073229.
- ↑ Thomas, Heinz (1997). Ludwig der Bayer (1282–1347): Kaiser und Ketzer (in English). Regensburg. p. 312. ISBN 978-3791715414.
- اهالی بایرن
- درگذشتگان ۱۳۷۹ (میلادی)
- زادگان ۱۳۴۰ (میلادی)
- دوکهای بایرن