ارینا

پرتره‌ای خیالی از ارینا از گالری فیض‌های فیندِن (۱۸۳۴)

ارینا (‎/ɪˈrɪnə/‎؛ یونانی باستان: Ἤριννα) شاعر یونان باستان بود. او بیشتر به‌خاطر شعر بلند خود با عنوان دوک نخ‌ریسی شناخته می‌شود؛ این شعر مرثیه‌ای ۳۰۰ بیتی در قالب مرثیه شش‌پایه‌ای دوکوتاه‌انجام برای دوست دوران کودکی‌اش، باوکیس، بود که اندکی پس از ازدواجش درگذشت. بخش بزرگی از این شعر در سال ۱۹۲۸ در اکسی‌رنخوس در مصر کشف شد. افزون بر دوک نخ‌ریسی، سه اپیگرام منسوب به ارینا نیز شناخته شده است که در گلچین یونانی حفظ شده‌اند. سودا می‌گوید که سروده‌های او هم‌سنگ آثار هومر دانسته می‌شدند.[۱]

جزئیات زندگی‌نامه‌ای ارینا قطعی نیست. عموماً تصور می‌شود که او در نیمه نخست سده چهارم پیش از میلاد می‌زیسته است، اگرچه برخی روایت‌های باستانی او را هم‌عصر سافو دانسته‌اند. تیلوس عموماً محتمل‌ترین زادگاه او دانسته می‌شود، اما منابع باستانی تینوس، تئوس، رودس و لسبوس را نیز به‌عنوان محل زندگی یا خاستگاه او ذکر کرده‌اند.

زندگی

اطلاعات باستانی اندکی دربارهٔ زندگی ارینا باقی مانده است و شواهد موجود نیز اغلب با یکدیگر تناقض دارند. تاریخ زندگی او مشخص نیست. بر اساس سوداسودا، دانشنامه‌ای متعلق به سده دهم میلادی، او یکی از همراهان سافو بوده است که در این صورت دوران فعالیت ادبی او به سده ششم پیش از میلاد بازمی‌گردد.[۲] متأخرترین تاریخی که منابع باستانی برای ارینا ذکر کرده‌اند، مربوط به یوسبیوس قیصریه است که زمان زندگی او را در میانه سده چهارم پیش از میلاد قرار می‌دهد.[۲] به دلیل شباهت‌هایی میان آثار او و آثار شاعران سده سوم پیش از میلاد، یعنی تئوکریتوس و آسکلپیادس ساموسی،[۳] و همچنین اپیگرامی از آنتیفانس مقدونی که او را در کنار کالیماخوس قرار می‌دهد، پژوهشگران امروزه بیشتر بر این باورند که ارینا از شاعران آغازین دوره عصر هلنیستی بوده است.[۴] با این حال، این دیدگاه با ادعای تاتیان در تضاد است؛ او گفته است که مجسمه‌ای از ارینا را نائوکیدس ساخته بود؛ هنرمندی که حدود سال ۴۰۰ پیش از میلاد فعالیت می‌کرد.[۵]

شواهد باستانی در مورد محل سکونت ارینا متفاوت است: احتمالات شامل تئوس، تلوس، تینوس، موتیلنه و رودس می‌شود. [۶] سیلویا بارنارد استدلال می‌کند که ارینا بر اساس گویشش اهل تلوس بوده است، [۷] اگرچه دونالد لوین خاطرنشان می‌کند که اگرچه گویش ارینا بر اساس دوریک است، اما یک اثر ادبی است و گویش بومی خودش را به‌طور دقیق منعکس نمی‌کند. [۸] احتمالاً ارینا در خانواده‌ای ثروتمند متولد شده و خواندن و نوشتن شعر را آموخته است - تئوس، یکی از زادگاه‌های احتمالی ارینا، یکی از معدود مکان‌هایی در دنیای یونان باستان است که شواهد کتیبه‌ای مبنی بر تحصیل دختران در آن باقی مانده است. [۹]

سه اپیگرام که در گلچین یونانی حفظ شده‌اند، نشان می‌دهند که ارینا در جوانی درگذشته است؛ بنا بر گفته شاعر، آسکلپیادس ساموسی، او اندکی پس از سرودن دوک نخ‌ریسی و در سن ۱۹ سالگی درگذشت، اگرچه سودا نخستین منبعی است که به‌صراحت سن او هنگام مرگ را ۱۹ سال ذکر می‌کند.[۱۰] با این حال، مریلین بی. آرتور استدلال می‌کند که اگرچه شخصیت ارینا در دوک نخ‌ریسی ۱۹ ساله بوده است، لزوماً به این معنا نیست که خود ارینا این شعر را در همین سن سروده باشد.[۱۱]

آثار

دیستف

پاپیروس PSI 1090 که بخش‌هایی از ۵۴ سطر دوک نخ‌ریسی را در خود حفظ کرده است.

شهرت ارینا بیشتر به‌سبب شعر ۳۰۰ بیتی او با عنوان دوک نخ‌ریسی است که در قالب هگزامتر سروده شده است. گفته می‌شود این شعر زمانی سروده شده که او تنها ۱۹ سال داشته است،[۱۲] و مرثیه‌ای برای دوستش، باوکیس، است که اندکی پس از ازدواجش درگذشت.[۱۳] برخلاف بیشتر اشعار باستانی یونانی در قالب هگزامتر که به گویش ایونی نوشته شده‌اند، دوک نخ‌ریسی آمیزه‌ای از گویش‌های آئولی و دوری است.[۱۴]

دیستاف فقط به صورت قطعاتی باقی مانده است. بخش‌هایی از ۵۴ سطر، که تنها یک سطر آن کامل است، شناخته شده است، [۱۵] که بر روی یک پاپیروس قرن دوم میلادی که در اوکسیرینخوس، PSI 1090 کشف شده است، حفظ شده است [۱۶] سه قطعه شعر شش وزنی دیگر منسوب به ارینا باقی مانده است که دو مورد توسط استوبائوس و یکی توسط آثنئیوس نقل شده است. یکی از نقل قول‌های استوبائوس با سطر ۴۶ از PSI 1090 مطابقت دارد؛ [۱۷] هر دو قطعه دیگر نیز احتمالاً از دیستاف آمده‌اند. [۱۸] قطعه پاپیروس دیگری به نام پاپیروس اکسیرینکوس ۸ توسط موریس بورا به عنوان احتمالاً متعلق به دیستاف شناسایی شد؛ [۱۸] با این حال، مارتین وست این موضوع را به دلایل دیالکتیکی رد می‌کند. [۱۹]

در نیمه نخست بخش بلندِ باقی‌مانده از دوک نخ‌ریسی، راوی دوران کودکی خود را در کنار باوکیس به یاد می‌آورد. او از بازی‌ای سخن می‌گوید که آن دو با یکدیگر انجام می‌دادند؛ بازی‌ای که ژولیوس پوللوکس آن را توصیف کرده و «کِلی‌کلون» (chelichelone؛ به معنای «لاک‌پشتِ لاک‌پشتی») می‌نامد. همچنین راوی از ترس خود و باوکیس از مورمو، موجودی ترسناک در افسانه‌های یونانی که برای ترساندن کودکان به کار می‌رفت، سخن می‌گوید.[۲۰] پس از آن، بخش کوتاهی دربارهٔ فراموش‌کاری باوکیس آمده است؛ متن در این قسمت ناقص است، اما احتمالاً راوی می‌گوید که باوکیس پس از ازدواج، دوران کودکی‌ای را که پیش‌تر توصیف شده بود فراموش کرده است. در ادامه، اشاره‌ای به ناتوانی راوی در دیدن یک جسد و دو بار استفاده از واژه aidos به معنای «شرم» دیده می‌شود؛ احتمالاً باوکیس درگذشته و راوی از اینکه نمی‌تواند برای دوست خود سوگواری کند، احساس شرم می‌کند. از این نقطه به بعد، متن آن‌قدر ناقص می‌شود که بازسازی ادامه آن امکان‌پذیر نیست.[۲۱]

پذیرش

سافو و ارینا در باغی در موتیلنه اثر سیمئون سولومون (۱۸۶۴)

در دوران باستان، ارینا یکی از برجسته‌ترین شاعران زن یونانی و پس از سافو دومین شاعر بزرگ در میان آنان دانسته می‌شد، هرچند امروزه کمتر شناخته شده است. آنتیپاتر تسالونیکی او را در فهرست «نه موز زمینی» خود جای داده بود.[۲۲] چندین اپیگرام دیگر که در گلچین یونانی گردآوری شده‌اند، از او ستایش می‌کنند و در «تاج» ملئاگر گدارایی، آثار او به «زعفران شیرین و دخترانه‌رنگ» تشبیه شده است. تنها گزارش منفی باستانی دربارهٔ ارینا در اپیگرامی از آنتیفانس مقدونی (گلچین پالاتین ۱۱٫۳۲۲) دیده می‌شود،[۲۳] که خود نشان‌دهنده شهرت بالای ارینا در میان پیروان کالیماخوس است. احتمالاً کالیماخوس در اثر آیتیا خود، هم در شعر آغازین و هم در بخش پایانی آن، یعنی «گیسوی برنیکه»، به دوک نخ‌ریسی اشاره کرده است،[۲۴] و تئوکریتوس نیز در ایدیل ۲ به آن اشاره کرده است؛ «مرثیه آدونیس» اثر بیون اسمیرنایی نیز از ارینا تقلید می‌کند.[۲۵] تمامی این شواهد باستانی دربارهٔ ارینا نشان می‌دهند که او چهره‌ای برجسته در شعر دوره هلنیستی بوده است.[۲۶]

از دوره مدرن آغازین، ارینا اغلب با سافو مرتبط دانسته شده است: مادمازل دو اسکودری در اثر «Sapho à Erinna» سافو را در حال تشویق ارینا به سرودن شعر به تصویر کشید؛ ادوارد موریکه در اثر «ارینا و سافو» این دو را دوستان یکدیگر معرفی کرد؛ دو اثر از راینر ماریا ریلکه در کنار یکدیگر گفت‌وگویی میان این دو شاعر را شکل می‌دهند؛ اثر سافو از استل آنا لوئیس ارینا را محرم اسرار سافو به تصویر می‌کشد؛ و نقاشی سافو و ارینا در باغی در موتیلنه اثر سیمئون سولومون، این دو را به‌عنوان عاشق یکدیگر نشان می‌دهد. برخی دیگر نیز تحت تأثیر مرثیه ارینا برای باوکیس، به موضوع مرگ پرداختند: شعر «ارینا» اثر یوهان گوتفرید فون هردر به مرگ زودهنگام این شاعر می‌پردازد، در حالی که ترانه «گریه ارینا» اثر نیکولو فونتئی، ارینا را در حال سوگواری برای معشوقی مرد به تصویر می‌کشد.[۲۷]

منابع

  1. ↑ Suda, Erinna
  2. 1 2 Levin 1962, p. 193.
  3. ↑ Levin 1962, p. 194.
  4. ↑ Robbins 2006.
  5. ↑ ...
  6. ↑ Arthur 1980, p. 57.
  7. ↑ Barnard 1978, p. 204.
  8. ↑ Levin 1962, p. 195.
  9. ↑ Pomeroy 1978, pp. 19–20.
  10. ↑ West 1977, pp. 95–6.
  11. ↑ Arthur 1980, p. 56.
  12. ↑ West 1977, p. 95.
  13. ↑ Rayor 2005, p. 59.
  14. ↑ Plant 2004, p. 48.
  15. ↑ Rayor 2005, n.10.
  16. ↑ West 1977, p. 97.
  17. ↑ Rauk 1989, n.5.
  18. 1 2 Plant 2004, p. 49.
  19. ↑ West 1977, pp. 113–114.
  20. ↑ Snyder 1991, pp. 94–95.
  21. ↑ Snyder 1991, p. 95.
  22. ↑ Arthur 1980, p. 53.
  23. ↑ Levin 1962, pp. 193–194.
  24. ↑ Gutzwiller 2020, pp. 185–191.
  25. ↑ Skinner 2013, p. 242.
  26. ↑ Snyder 1991, p. 90.
  27. ↑ Joeres 2016.

آثار مورد استناد

  • Arthur, Marylin B. (1980). "The Tortoise and the Mirror: Erinna PSI 1090". The Classical World. 74 (2). The Johns Hopkins University Press: 53–65. doi:10.2307/4349268. JSTOR 4349268.
  • Balmer, Josephine (1996). Classical Women Poets. Newcastle-upon-Tyne: Bloodaxe Books. ISBN 1-85224-342-2.
  • Barnard, Sylvia (1978). "Hellenistic Women Poets". The Classical Journal. 73 (3). The Classical Association of the Middle West and South, Inc.: 204–213. JSTOR 3296687.
  • Greene, Ellen (2005). "Playing with Tradition: Gender and Innovation in the Epigrams of Anyte". In Greene, Ellen (ed.). Women Poets in Ancient Greece and Rome. University of Oklahoma Press. ISBN 978-0-8061-3663-9.
  • Gutzwiller, Kathryn (2020). "Under the Sign of the Distaff: Aetia 1.5, Spinning and Erinna". The Classical Quarterly. 70 (1): 177–191. doi:10.1017/S0009838820000543.
  • Joeres, Yvonne (2016). "Erinna". Brill's New Pauly Supplements II - Volume 7: Figures of Antiquity and their Reception in Art, Literature and Music. doi:10.1163/2468-3418_bnps7_SIM_004630.
  • Levin, Donald Norman (1962). "Quaestiones Erinneanae". Harvard Studies in Classical Philology. 66. Department of the Classics, Harvard University: 193–204. doi:10.2307/310740. JSTOR 310740.
  • Manwell, Elizabeth (2005). "Dico Ergo Sum: Erinna's Voice and Poetic Reality". In Greene, Ellen (ed.). Women Poets in Ancient Greece and Rome. University of Oklahoma Press. ISBN 978-0-8061-3663-9.
  • Murray, Jackie M.; Rowland, Jonathan (2007). "Gendered Voices in Hellenistic Epigram". In Bing, Peter; Bruss, Jon (eds.). Brill's Companion to Hellenistic Epigram. Leiden: Brill. ISBN 9789047419402.
  • Plant, I. M. (2004). Women Writers of Ancient Greece and Rome: an Anthology. Norman: University of Oklahoma Press. ISBN 978-0-8061-3622-6.
  • Pomeroy, Sarah (1978). "Supplementary Notes on Erinna". Zeitschrift für Papyrologie und Epigraphik. 32. Dr. Rudolf Habelt GmbH: 17–22. JSTOR 20185555.
  • Rauk, John (1989). "Erinna's Distaff and Sappho's Fr. 94". Greek, Roman, and Byzantine Studies. 30: 101–116. Archived from the original on 2018-04-29.
  • Rayor, Diane (2005). "The Power of Memory in Erinna and Sappho". In Greene, Ellen (ed.). Women Poets in Ancient Greece and Rome. University of Oklahoma Press. ISBN 978-0-8061-3664-6.
  • Robbins, Emmet (2006). "Erinna". Brill's New Pauly. doi:10.1163/1574-9347_bnp_e401510.
  • Skinner, Marilyn B. (1982). "Briseis, the Trojan Women, and Erinna". The Classical World. 75 (5). The Johns Hopkins University Press: 265–269. doi:10.2307/4349379. JSTOR 4349379.
  • Skinner, Marilyn B. (2013). Sexuality in Greek and Roman culture (2nd ed.). New York: Wiley-Blackwell. ISBN 978-1-118-61108-1.
  • Snyder, Jane McIntosh (1991). The Woman and the Lyre: Women Writers in Classical Greece and Rome. Carbondale: SIU Press. ISBN 978-0-8093-1706-6.
  • Stehle, Eva (2001). "The Good Daughter: Mothers' Tutelage in Erinna's Distaff and Fourth-Century Epitaphs". In Lardinois, André; McClure, Laura (eds.). Making Silence Speak: Women's Voices in Greek Literature and Society. Princeton: Princeton University Press. ISBN 978-0-691-00466-2.
  • West, Martin Litchfield (1977). "Erinna". Zeitschrift für Papyrologie und Epigraphik. 25. Dr. Rudolf Habelt GmbH: 95–119. JSTOR 20181346.

پیوند به بیرون

This page is issued from ویکی‌پدیا. The text is available under Creative Commons Attribution-Share Alike 4.0 unless otherwise noted. Additional terms may apply for the media files.