اسب در ایران
تاریخ اسب در ایران به منابع یونانی از ایران باستان برمیگردد که در آنها به رسم اسبدوانی اشاره شده است. امروزه، ایرانیان چندین نژاد اسب،[۱] به ویژه نژادهای کحیلان و صقلاوی را پرورش میدهند.
پیشینه
اسبها نقش فرهنگی مهمی در ایران باستان ایفا میکردند.[۲] هرودوت و کتزیاس به عمل هیپومنسی (پیشگویی با اسب) گواهی میدهند که تا دوره ساسانیان ادامه داشت.[۳] طبق تاریخ هرودوت، اسب نسایی در قرن پنجم پیش از میلاد مقدس شمرده میشد.[۴] داریوش بزرگ از این باور ایرانیان به پیشگویی اسب برای تضمین مشروعیت سلطنتی خود استفاده کرد.[۵]
در سال ۱۹۶۵، یک آمریکایی به نام لوئیز فیروز، اسب کاسپین را در کوههای البرز و سواحل دریای خزر دوباره کشف کرد.[۶] در دهه ۱۹۷۰، انجمن سلطنتی اسب ایران نام اسب فلات ایران را برای اشاره به گروهی از اسبهای نسبتاً ناهمگن که در مناطق عشایری فلات ایران با تأثیرات مختلف هندواروپایی پرورش داده میشدند، پیشنهاد داد.[۷]
نژادها
پایگاه داده DAD-IS اعلام کرده ۲۱ نژاد اسب در حال حاضر یا در گذشته در جمهوری اسلامی ایران پرورش داده شدهاند که به این ترتیبند: بختیاری، باصری، کاسپین، درهشوری، عبیان، هدبیان، حمدانی، جاف، کحیلان، کرد، قرهباغ، قشقایی، صقلاوی، شیرازی، سیستانی، تالشی، تاروپود، یابو، ترکمن، فارسی و ایرانی.[۸]
مطالعه بینالمللی CAB در ۲۰۱۶ سه نوع یا نژاد اصلی اسب را در ایران متمایز میکند: اسب ایرانی، اسب فلات ایران و اسب ترکمن که به زیرگروههای متعددی تقسیم میشوند که ویژگیهای آنها هنوز مشخص نیست.[۷] این مطالعه همچنین به وجود اسب چناران اشاره میکند.[۷]
منابع
- ↑ (Hendricks 2007، ص. 337)
- ↑ Llewellyn-Jones, Lloyd (2013). King and Court in Ancient Persia 559 to 331 BCE. Oxford University Press. p. 272. ISBN 978-0-7486-7711-5.
- ↑ Ferlampin-Acher, Christine (2002). Fées, bestes et luitons: croyances et merveilles dans les romans français en prose (xiiie – xive siècles) (به فرانسوی). Presses Paris Sorbonne. p. 513. ISBN 978-2-84050-193-0.
- ↑ "Histoires" (به فرانسوی).
- ↑ "Hérodote, Histoires" (به فرانسوی).
- ↑ (Hendricks 2007، ص. 112)
- 1 2 3 (Porter و دیگران 2016، ص. 495)
- ↑ "Breeds from species:Horse". DAD-IS. Archived from the original on 18 October 2020. Retrieved 21 November 2016.
