اسب فلات ایران
 | |
| وضعیت حفاظت | در معرض خطر |
|---|---|
| کشور پیدایش | ایران |
| کاربرد | سوارکاری، بارکشی |
| ویژگیها | |
| رنگ | کرنگ، کهر، قهوهای-کهر و خاکستری |
اسب فلات ایران گروهی از چندین نژاد اسب است که در مناطق عشایری ایران پرورش داده میشوند.
پیشینه
اسبهای ایران امروزی بسیار به اسب عرب نزدیک هستند و آمیزش آنها با نژادهای عربی بسیار زیاد است. یک روایت محلی میگوید که اسب عرب ریشه ایرانی دارد.[۱]
نام «اسب فلات ایران» در سال ۱۹۷۸ توسط انجمن سلطنتی اسب ایران پیشنهاد شد تا به تمام اسبهای محلی پرورشیافته در مناطق عشایری اطلاق شود[۲] این اسبها که عموماً بسیار کوچک هستند، تأثیرات مختلفی از نژاد هند و اروپایی پذیرفتهاند.[۲] آنها توسط عشایر کوچنشینی که به پرورش شتر، بز، گوسفند و الاغ نیز مشغولند، پرورش مییابند.[۳]
آنها بسته به عشایری که آنها را پرورش میدهد، نامهای محلی مختلفی دارند. بختیاری[۴] باصری،[۵] قشقایی،[۶] دره شوری[۷] و در نهایت سیستانی.[۲] اسب جاف گاهی اوقات نوعی اسب کرد شناخته میشود و گاه در میان نژادهای فلات ایران قرار میگیرد.[۲] این فهرست گاهی اوقات شامل اسب عرب ایرانی[۸] نیز میشود.
توضیحات
این اسبها بسته به تأثیرات میتوانند ویژگیهای اسب عرب یا نوع ترکمن را نشان دهند.[۲] با این حال، نیمرخ سر آنها نسبتاً مستقیم است، برخلاف اسبهای عرب که مقعر است.[۲] اندازه آنها عموماً کوچکتر است، بهطور متوسط ۱٫۴۲ تا ۱٫۵۲ متر[۸] و در مقایسه با اسب عرب، آنها سر باریکتر و کشیدهتر، گردن بلندتر، اندامها و بدن بلندتر[۱]، بدن ظریفتر و زاویهدارتری[۹] دارند، اما اغلب به آنها اسبهای «عرب» گفته میشود.[۱۰]
اسب بختیاری یک اسب سواری سبکوزن است که حدود ۱٫۵۹ متر بلندی دارد.[۲] اسب درهشوری از همان نوع است اما کوچکتر است، طولی برابر با ۱٫۵۲ متر دارد و دارای رنگ کرنگ، کهر، قهوهای-کهر یا خاکستری است.[۲] بهطور کلی، همین پوشش در تمام اسبهای فلات ایران یافت میشود.[۸]
این اسبها بسیار صرفهجو هستند و عمر طولانی دارند.[۹]
کاربرد
این اسبها در اصل یک اسب جنگی بوده و برای عبور از مناطق بیابانی به عنوان اسب زیر زین عالی است.[۹] درهشوری اکنون برای باربری نیز استفاده میشود.[۲]
پراکندگی
اسب بختیاری در خوزستان و مناطق مجاور پرورش داده میشود.[۲] اسبهای باصری، درهشوری و قشقایی در استان فارس یافت میشوند.[۲] اسب سیستانی از استان سیستان و بلوچستان در جنوب شرقی کشور میآید.[۲] علاوه بر این، کتاب علوم اسب آن را در میان نژادهای اسب زینی کمتر شناختهشده بینالمللی طبقهبندی میکند.[۱۱]
جستارهای وابسته
منابع
- 1 2 de Simonoff & de Moerder 1894, p. 23.
- 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 Porter et al. 2016, p. 495.
- ↑ Stephen Sanderson (2014). Westview Press (ed.). Human Nature and the Evolution of Society (به انگلیسی). ISBN 978-0-8133-4936-7..
- ↑ "Bakhtiari/Iran (Islamic Republic of)" (به انگلیسی). DAD-IS. Retrieved 21 november 2016.
{{cite web}}: Check date values in:|accessdate=(help). - ↑ "Basseri/Iran (Islamic Republic of)" (به انگلیسی). DAD-IS..
- ↑ "Qashqai/Iran (Islamic Republic of)" (به انگلیسی). DAD-IS..
- ↑ "Dareshuri/Iran (Islamic Republic of)" (به انگلیسی). DAD-IS..
- 1 2 3 Moira C. Reeve; Sharon Biggs Waller (۱۵ سپتامبر ۲۰۱۱). The Original Horse Bible: The Definitive Source for All Things Horse: The Definitive Source for All Things Horse (به انگلیسی). Illustrator: Bob Langrish. نیویورک: BowTie Inc. ISBN 978-1-937049-25-6. OCLC 772844664. Wikidata Q28155062.
{{cite book}}: Check date values in:|publication-date=(help)نگهداری CS1: نقطهگذاری اضافه (link). - 1 2 3 Ravazzi & Siméon 2010, p. 134.
- ↑ de Simonoff & de Moerder 1894, p. 24.
- ↑ Rick Parker (۱۳ ژانویه ۲۰۱۲). Equine Science (به انگلیسی) (4th ed.). سیانگیج. ISBN 978-1-111-13877-6. LCCN 2011939956. OL 25437318M. Wikidata Q61477835.
{{cite book}}: Check date values in:|publication-date=(help)نگهداری CS1: نقطهگذاری اضافه (link).
