اسلم بلوچ

اسلم بلوچ، که با نام تاکاری محمد اسلم در سال ۱۹۷۵ در کویته، بلوچستان، پاکستان متولد شد، در یک محیط شهری و غیرقبیله‌ای توسط پدرش، رحیم داد، عضوی از طایفه دهوار، بزرگ شد.^[۳] این پیشینه او را از نخبگان قبیله‌ای سنتی بلوچ متمایز می‌کرد. او تحصیلات اولیه خود را در دبیرستان ویژه کویته گذراند.

اسلم در دوران نوجوانی خود در اوایل دهه ۱۹۹۰، به محافل ملی‌گرایان بلوچ پیوست. او عمیقاً تحت تأثیر رهبر ملی‌گرایان پیشکسوت، خیربخش مری، قرار گرفت و پس از بازگشت مری از تبعید در سال ۱۹۹۴، مرتباً در جلسات مطالعاتی «حق تاور» او شرکت می‌کرد. این گردهمایی‌های فکری، که بر گفتمان اجتماعی و سیاسی متمرکز بودند، نقش تعیین‌کننده‌ای در شکل‌گیری مسیر ایدئولوژیک اسلم ایفا کردند. در اواسط دهه ۱۹۹۰، او کاملاً خود را با جنبش استقلال بلوچستان متحد کرده بود.^[۴]

فعالیت‌های اولیه اسلم به سرعت به مبارزه مسلحانه تبدیل شد. در اواسط دهه ۱۹۹۰، او از جمله مبارزان جوانی بود که به احیای ارتش آزادی‌بخش بلوچستان (BLA) که از دهه ۱۹۷۰ غیرفعال شده بود، کمک کرد. تا سال ۱۹۹۵، او در سازماندهی مجدد و تقویت شبکه زیرزمینی BLA در سراسر بلوچستان نقش داشت.

تا سال ۲۰۰۰، زمانی که ارتش آزادی‌بخش بلوچستان رسماً برای آغاز مرحله جدیدی از شورش دوباره ظهور کرد، اسلم بلوچ در خط مقدم قرار داشت. طبق گزارش‌ها، او فرماندهی اولین و بزرگ‌ترین اردوگاه چریکی ارتش آزادی‌بخش بلوچستان را در منطقه بولان بلوچستان بر عهده داشت.

در اواسط دهه ۲۰۰۰، با تشدید سرکوب نظامی پاکستان در بلوچستان (به ویژه پس از قتل نواب اکبر بوگتی در سال ۲۰۰۶)، اسلم همچنان در مبارزات چریکی فعال ماند. در سال ۲۰۰۶، او که با فشار زیادی روبرو بود، کادرهای BLA را برای پناهندگی به آن سوی مرز هدایت کرد، که بخشی از روندی بود که شورشیان بلوچ را به استفاده از پناهگاه‌ها در افغانستان سوق می‌داد.

در اوایل دهه ۲۰۱۰، اسلم به عنوان یک فرمانده کلیدی در ارتش آزادی‌بخش بلوچستان ظهور کرد و به رئیس عملیاتی جناح تندروی آن تبدیل شد. در این دوره، اختلافات داخلی بین رهبران قبیله ای تبعیدی و فرماندهان میدانی جوان‌تر بروز کرد. اسلم «آچو»، همان‌طور که او شناخته می‌شد، به همراه فرمانده دیگرش بشیر زیب، از رهبر اسمی تبعیدی ارتش آزادی‌بخش بلوچستان، هیربیار ماری، جدا شدند تا یک جناح جداگانه تشکیل دهند که در میدان عمل کند. تحت رهبری او، این سازمان بیشتر در معرض دید عموم قرار گرفت.

او مسئول ایجاد یک واحد ویژه در ارتش آزادی‌بخش بلوچستان، تیپ مجید، بود که در سال ۲۰۱۰ برای انجام حملات انتحاری به اهداف با ارزش بالا تشکیل شد. اسلم به عنوان رئیس این واحد، تا زمان مرگش در سال ۲۰۱۸ بر عملیات آن نظارت داشت.

در سال ۲۰۱۸، مقامات او را به عنوان مغز متفکر حمله به کنسولگری چین در کراچی در ۲۳ نوامبر شناسایی کردند، که در آن شبه‌نظامیان تیپ مجید تلاش کردند به کنسولگری حمله کنند و منجر به کشته شدن دو پلیس پاکستانی و دو غیرنظامی قبل از کشته شدن مهاجمان شد. بازرسان پاکستانی این حمله را به اطلاعات خارجی مرتبط دانستند و در پرونده خود از اسلم «آچو» و دیگر چهره‌های BLA، در کنار رهبر تبعیدی هیربیار ماری، نام بردند.

تحت فرماندهی او، ارتش آزادی‌بخش بلوچستان عملیات شورشی هماهنگ‌شده‌ای را در بلوچستان و شهرهای بزرگ پاکستان انجام داد. در ۱۱ آگوست ۲۰۱۸، پسرش، ریحان بلوچ، با حمله به اتوبوسی حامل مهندسان چینی در نزدیکی دالبندین در بلوچستان، اولین بمب‌گذاری انتحاری شناخته‌شده این واحد را انجام داد. این انفجار چندین تبعه چینی را زخمی کرد و منجر به مرگ پسرش شد. تا اواخر سال ۲۰۱۸، او اغلب با عنوان افتخاری «ژنرال» در محافل شبه‌نظامی خطاب می‌شد و به دلیل نقشش در آموزش جنگجویان جوان‌تر، به عنوان «استاد» (معلم) نیز شناخته می‌شد.

مقامات امنیتی پاکستان او را به عنوان یک عامل اصلی شورشی می‌شناختند. او با پرونده‌های جنایی متعددی از جمله اتهامات مربوط به بمب‌گذاری و قتل‌های هدفمند روبرو بود و دولت ایالتی ۵ میلیون روپیه برای او جایزه تعیین کرده بود. با وجود چندین برخورد نزدیک، از جمله جراحت شدید در جریان عملیات نیروهای پاکستانی در منطقه بولان بلوچستان در سال ۲۰۱۷، او با جابجایی بین پناهگاه‌های امن، موفق به فرار از دستگیری شد. دو دهه مشارکت او در عملیات‌های شبه‌نظامی، تاکتیک‌ها و استراتژی‌های به کار گرفته شده توسط BLA را تا حد زیادی تحت تأثیر قرار داد.