اشتات‌امهوف
 | |
 | |
| شهر | رگنزبورگ |
|---|---|
| نوع بخش | محله |
| ایالت | بایرن |
| ارتفاع | ۳۳۰ |
| مساحت | ۰٫۶۶ کیلومتر مربع |
| جمعیت | ۲٬۳۶۹ |
| تاریخ سرشماری | ۲۰۱۶ |
| تاریخ الحاق | ۱۹۲۴-۰۴-۰۱ |
| کد پستی | ۹۳۰۵۹ |
| پیش‌شماره | ۰۹۴۱ |
| مختصات | 49.0244° N، 12.0972° E |
| میراث جهانی یونسکو | |
|---|---|
 | |
| نام رسمی | شهر کهن رگنزبورگ با اشتات‌امهوف |
| مکان | باواریا، آلمان |
| معیار ثبت | فرهنگی: (ii), (iii), (iv) |
| شمارهٔ ثبت | ۱۱۵۵ |
| تاریخ ثبت | ۲۰۰۶ (طی نشست ۳۰) |
| مساحت | ۱۸۲٫۸ هکتار |
| منطقه حائل | ۷۷۵٫۶ هکتار |
| وبگاه | |
| مختصات | ۴۹°۱′۱۵٫۶″ شمالی ۱۲°۵′۵۶٫۴″ شرقی / ۴۹٫۰۲۱۰۰۰°شمالی ۱۲٫۰۹۹۰۰۰°شرقی |
| دیرینگی | از قرن نهم میلادی |
  موقعیت رگنزبورگ در نقشهٔ آلمان | |
اشتات‌امهوف ناحیه شهری ۰۲ رگنزبورگ است. این شهر که تا آن زمان مستقل و متعلق به دوک‌نشین یا شاهزاده‌نشین بایرن در ساحل شمالی دانوب بود، در ۱ آوریل ۱۹۲۴ به رگنزبورگ ملحق شد. از ۱۳ ژوئیه ۲۰۰۶، اشتات‌امهوف و شهر قدیمی رگنزبورگ با هم به عنوان میراث جهانی یونسکو تحت عنوان شهر قدیمی رگنزبورگ با اشتات‌امهوف ثبت شده‌اند.
جغرافیا
.jpg)
نواحی ثبتی رگنزبورگ- نواحی شهری رگنزبورگ
اشتات‌امهوف با مساحت ۰٫۶۶ کیلومتر مربع کوچک‌ترین ناحیه از ۱۸ ناحیه شهری رگنزبورگ و همچنین کوچک‌ترین ناحیه ثبتی در محدوده شهری است. شهر کوچک سابق بایرنی اشتات‌امهوف در ۱ آوریل ۱۹۲۴ به شهر رگنزبورگ ملحق شد، اما تا اکتبر ۱۹۲۹ مقر اداره ناحیه اشتات‌امهوف باقی ماند. منطقه باقی‌مانده اداره ناحیه سابق اشتات‌امهوف بدون شهر کوچک اشتات‌امهوف سپس به اداره ناحیه رگنزبورگ اختصاص یافت که در ۱۹۳۹ به ناحیه رگنزبورگ تغییر نام داد.
تنها اتصال جاده‌ای مستقیم بین ناحیه شهری اشتات‌امهوف و شهر قدیمی رگنزبورگ، پل سنگی است که از زمان بازسازی آن در ۲۰۱۰، دیگر اجازه تردد وسایل نقلیه موتوری را ندارد. این پل از روی هر دو بازوی دانوب عبور می‌کند و فقط برای عابران پیاده و دوچرخه‌سواران مجاز است. این پل امکان دسترسی عابران پیاده و دوچرخه‌ها را به جزیره دانوب اوبرر وورد و پس از عبور از زیر پل به اونترر وورد فراهم می‌کند. در شمال دانوب، پل سنگی در ارتفاع بیمارستان کاتارینا در میدان سنت کاتارینا به پایان می‌رسد. این میدان تا سال ۱۸۰۹ محل برج سیاه، برج شمالی سابق استحکامات شهر رگنزبورگ بود که در جریان نبرد رگنزبورگ در سال ۱۸۰۹ ویران شد.
در ادامه پل سنگی، خیابان اصلی عریض ناحیه اشتات‌امهوف که گاهی به عنوان میدان بازار استفاده می‌شود، به طول ۲۰۰ متر به سمت شمال امتداد دارد و با یک دروازه پایلون در خیابانی که به نام گودال سیلابی سابق دانوب Am Protzenweiher نام‌گذاری شده، به پایان می‌رسد. در اینجا، در شمال اشتات‌امهوف، از سال ۱۹۷۸ در گودال سیلابی سابق دانوب، کانال اروپایی رگنزبورگ که بخشی از پروژه کانال ماین-دانوب است، جریان دارد. از زمان تکمیل کانال اروپایی (دوره ساخت ۱۹۷۲ تا ۱۹۷۸)، اشتات‌امهوف توسط کانال از ناحیه شهری مجاور شمالی اشتاینوگ جدا شده و بنابراین به نوعی یک جزیره است که گاهی نیز به همین عنوان نامیده می‌شود.[۱][۲] ساکنان رگنزبورگ در مقابل، اشتات‌امهوف را عموماً جزو جزایر دانوب به حساب نمی‌آورند.[۳]
سکونتگاه حاشیه‌ای گریس و پل گریزر
منطقه اشتات‌امهوف از کیلومتر ۲۳۸۱٫۲۲ رودخانه (انشعاب کانال اروپایی از جریان اصلی دانوب) تا کیلومتر ۲۳۷۹٫۲۴ امتداد دارد. بلافاصله در جنوب (از نظر رودخانه‌ای در سمت راست) اشتات‌امهوف، جزیره اوبرر وورد و در پایین‌دست پل سنگی، جزیره اونترر وورد قرار دارد. هر دو جزیره تنها با بازوی شمالی دانوب به عرض ۵۰ متر از اشتات‌امهوف جدا شده‌اند. در انتهای شرقی جزیره اشتات‌امهوف، کانال اروپایی و بازوی شمالی دانوب با هم به رودخانه رگن می‌ریزند و یک فضای باز بزرگ و پر از چمن را تشکیل می‌دهند که به سمت شرق باریک می‌شود و قبلاً به نام صومعه مجاور سنت مانگ Mangwiesen نامیده می‌شد و امروزه Grieser Spitz نام دارد. این نام از کوچه‌ای به نام Am Gries گرفته شده که در آنجا به پایان می‌رسد و به معنی در ساحل شنی کم عمق است. این نام به سکونتگاه حاشیه‌ای اشتات‌امهوف با مجموعه خانه‌های بت‌مانند آن گسترش یافته است.[۴]
این سکونتگاه حاشیه‌ای همچنین از اونترر وورد و در نتیجه از شهر قدیمی رگنزبورگ نیز قابل دسترسی است. برای این منظور، ابتدا از پل آهنی بر روی بازوی جنوبی دانوب به سمت شمال و سپس از پل موسوم به Grieser Steg بر روی بازوی شمالی دانوب استفاده می‌شود. این پل یک پل موقت قدیمی برای عابران پیاده و دوچرخه‌سواران است که اولین بار در سال ۱۹۲۰ برنامه‌ریزی شد، اما در آن زمان ساخته نشد. تنها پس از پایان جنگ جهانی دوم، هنگامی که به دلیل تخریب پل‌های بزرگ دانوب، یک پل موقت برای عبور از دانوب فوراً مورد نیاز بود، اداره نظامی ایالات متحده یک پل برای عابران پیاده و دوچرخه‌ها به عنوان سازه چوبی بر روی تیرهای آهنی (شرکت Riepl) طراحی کرد که در ۹ مه ۱۹۴۶ تکمیل و در ۱۷ مه با جشن پایان سقف افتتاح شد. در زمستان ۱۹۴۶/۴۷، پل در اثر یخ‌زدگی به شدت آسیب دید و مجبور به برچیدن شد. در همان سال، بازسازی بر روی پایه‌های بتنی محکم و با استفاده از اجزای پل‌های LZ[پانویس ۱] از موجودی‌های قدیمی ورماخت انجام شد که همچنین در ساخت پل آهنی بر روی بازوی جنوبی دانوب که هم‌زمان در حال ساخت بود و قرار بود اوبرر وورد را به شهر قدیمی متصل کند، مورد استفاده قرار گرفتند.[۵] پل گریزر در ۱۷ دسامبر ۱۹۴۷ افتتاح شد، تا سال ۲۰۲۱ هدف خود را برآورده کرد و در این میان خود وضعیت یک بنای تاریخی را به دست آورده است.[۶]
با بیش از ۸۰۰ قفل عشق، این پل از سال ۲۰۰۰ در میان جوانان به عنوان محل پرش به داخل بازوی شمالی دانوب نیز بسیار محبوب است؛ بنابراین هنگامی که در سال ۲۰۲۱ توسط شهر رگنزبورگ اعلام شد که از سال ۲۰۲۴/۵ یک بازسازی پل ضروری است، جلب توجه کرد. معیارهای زیر باید رعایت شوند: حفاظت از طبیعت، حفاظت از بناهای تاریخی، چشم‌انداز شهری، ایمنی ترافیک و حفاظت در برابر سیل. از این رو نتیجه می‌شود که پل جدید با عرض ۶٫۵۰ متر تقریباً ۳ متر عریض‌تر از پل فعلی خواهد بود تا امکان عبور آتش‌نشانی را نیز فراهم کند. علاوه بر این، پل باید ۰٫۵ متر بالاتر قرار گیرد تا جریان سریع در هنگام سیل تضمین شود. این امر مشکلاتی را در اتصال پل جدید به خیابان‌های موجود ایجاد می‌کند، به‌ویژه که باید از استفاده ناخواسته پل توسط وسایل نقلیه شخصی جلوگیری شود بدون اینکه استفاده دوچرخه‌سواران مختل شود. تاکنون در مورد تعریض مخالفت وجود داشته است، به طوری که عرض جدید ۴ متر کافی ارزیابی شده است.[۷]
تاریخ
تاریخ اولیه
شواهد باستان‌شناسی برای تاریخ قدیمی‌تر اشتات‌امهوف در دسترس نیست. تنها در حفاری‌های محل برج سیاه سابق، یک سنگفرش از قرن دهم/یازدهم کشف شد.[۸] قدیمی‌ترین سند، یک ملک Schierstadt را در سال ۹۸۱ «در نوردگائو در محدوده حومه رگنزبورگ» ذکر می‌کند.[۹] یک هسته سکونتگاهی اصلی برای مکانی که امروزه اشتات‌امهوف نامیده می‌شود، برای اولین بار در سال ۱۰۵۰ به صورت مکتوب ذکر شده است.[۱۰]
برای اواسط قرن یازدهم، وجود یک کلیسای ماگنوس منسوب به قدیس ماگنوس در ساحل شمالی دانوب تأیید شده است.[۱۱] در سال ۱۱۳۸ دیر سنت مانگ طبق قوانین آگوستین-کورهرنهای سنت ماریا در پورتو فوئوری نزدیک راونا تأسیس شد. این بنیاد با دارایی‌های بنیان‌گذار، کانُنیک رگنزبورگی «گبهارد» تجهیز شد، از جمله چمنزارهایی که بعدها Mangwiesen نامیده شدند، در محل تلاقی دانوب و رگن. بنیاد و ساختمان‌ها در سال ۱۱۳۹ توسط پاپ اینوسنت دوم تحت حمایت پاپ قرار گرفتند و به یک مکان زیارتی پربازدید تبدیل شدند.[۱۲]
چندین نام معاصر منتقل شده است، مانند "Stat am Hoff bey Regensburg" یا فقط "Vorstadt".[۱۳] در قرن دوازدهم، پادشاه رومی-آلمانی کنراد سوم این مکان را به یک بخش بازار ارتقا داد و در حدود سال ۱۲۵۰ تحت حاکمیت دودمان ویتلسباخ قرار گرفت. در حالی که رگنزبورگ به شهر آزاد امپراتوری تبدیل شد، Stat am Hoff به‌طور مداوم در دوک‌نشین بایرن یا شاهزاده‌نشین بایرن باقی ماند. در سال ۱۳۲۲، امپراتور لودویگ بایرن برای یک سال تمام مالیات‌ها را برای ساکنان بخشید تا مکان برای اولین بار با یک دیوار شهری مستحکم شود. این اقدام همچنین علیه شهر آزاد امپراتوری رگنزبورگ بود، زیرا از آنجا که این مکان در انتهای شمالی استراتژیک مهم پل سنگی قرار دارد، از طرف شهر رگنزبورگ همیشه تلاش‌هایی برای الحاق این حومه وجود داشت. تنها ۵۰ سال بعد، رگنزبورگ در جنگ شهرها ۱۳۸۷–۱۳۸۹ اشتات‌امهوف را کاملاً ویران کرد تا از استقرار دشمنان بالقوه جلوگیری کند.[۹] از ۱۴۰۹ تا ۱۴۸۶ بازار در گرو رگنزبورگ بود. در این دوره اقدامات تخریب بیشتری در منطقه بیمارستان کاتارینا انجام شد، زیرا در آنجا برای آماده‌سازی جهت حملات مورد انتظار هوسیت‌ها، برج دفاعی شمالی پل سنگی باید با دیوار و خندق احاطه و به یک سرپل دشوار برای تصرف تبدیل می‌شد.
در سال ۱۴۹۶ ارتقاء اشتات‌امهوف به شهر توسط دوک بایرن آلبرشت چهارم انجام شد. نشان شهر سه کلید را نشان می‌داد.
قرن هفدهم
در جنگ سی ساله، نیروهای سوئدی در نوامبر ۱۶۳۳ شهر رگنزبورگ و همچنین اشتات‌امهوف را تصرف کردند. در انتظار حمله نیروهای امپراتوری برای بازپس‌گیری رگنزبورگ از شمال از طریق بوهم، اشتات‌امهوف توسط سوئدی‌ها به یک تأسیسات دفاعی پیش‌آمده از پل سنگی تبدیل شد، با برج دفاعی شمالی، موسوم به برج سیاه، به عنوان مرکز دفاعی. برای این منظور، تقریباً تمام خانه‌های مسکونی و حتی کلیسا و ساختمان‌های صومعه سنت مانگ تخریب شدند تا پیش‌استحکامات، خندق‌ها و باروها در آنجا ساخته شوند. تنها بیمارستان کاتارینا، ۵ خانه و ۲ آسیاب حفظ شدند. در واقع، پل سنگی توانست توسط سوئدی‌ها در طول نبردهای رگنزبورگ به مدت ۶ ماه در برابر یک برتری بزرگ حفظ شود و تنها با یک حمله غافلگیرانه از غرب از طریق جزیره دانوب اوبرر وورد توسط نیروهای بایرنی-امپراتوری تصرف شد. بدین ترتیب، شهر رگنزبورگ نیز دیگر قابل دفاع نبود، به‌ویژه که سوئدی‌ها باروتشان تمام می‌شد، زیرا از روی پل می‌توانستند آسیاب‌های باروتی که بر روی دانوب کار می‌کردند را نیز هدف قرار دهند.
اندکی پس از پایان جنگ سی ساله، در سال ۱۶۵۰ فرانسیسکن‌های اصلاح‌شده در غرب اشتات‌امهوف در میدان فرانسیسکن امروزی، ساخت صومعه سنت کاسیان را آغاز کردند که کلیسای آن پس از ۱۸۰۲ تخریب شد، در حالی که ساختمان‌های صومعه پس از بازسازی همچنان مورد استفاده قرار گرفتند.
قرن هجدهم
در آغاز قرن هجدهم، طاعون در شهر که در آن زمان حدود ۱۵۰۰ نفر جمعیت داشت، شیوع یافت.[۱۴]
در جنگ جانشینی اسپانیا (۱۷۰۱–۱۷۱۴)، شاهزاده انتخابگر بایرن ماکسیمیلیان دوم امانوئل از فرمانبرداری از امپراتور یوزف یکم (امپراتور مقدس روم) خودداری کرد. او به طرف فرانسه پیوسته بود و به عنوان متحد پادشاه فرانسه لوئی چهاردهم عمل می‌کرد. او نیروهای خود را به‌طور تهدیدآمیز در شمال دانوب در نزدیکی اشتات‌امهوف جمع کرد و مقر فرماندهی خود را در کاخ وایکس قرار داد. در آوریل ۱۷۰۳، او از شهر امپراتوری رگنزبورگ که به راحتی از طریق پل سنگی قابل دسترسی بود، یک توافق بی‌طرفی و تحویل بدون جنگ کلیدهای شهر را اخاذی کرد که توسط ژنرال بایرنی آلساندرو مافئی دریافت شد.
در مقابل دروازه‌های رگنزبورگ، ماکس امانوئل دستور داد اشتات‌امهوف بایرنی با باروها و نرده‌های دفاعی مستحکم شود. وضعیت نامشخص زمانی بالا گرفت که در اوت ۱۷۰۴ یک ارتش قوی امپراتوری به فرماندهی فیلد مارشال لودویگ فون هربویل از شمال نزدیک شد و در ۱۰ اوت شروع به استقرار توپ‌ها در کوه تثلیث و در پل روی رگن به راینهازن کرد. شاهزاده انتخابگر بایرن ماکسیمیلیان احساس تهدید کرد. وقتی او متوجه شد که از نظر نظامی ضعیف‌تر است، با یک حمله غافلگیرانه شهر رگنزبورگ را با نیروهایش اشغال کرد و شبه‌نظامیان شهری را به‌طور احتیاطی خلع سلاح کرد. اما ماکس امانوئل از تسلیم شدن به نیروهای امپراتوری خودداری کرد. وقتی ساکنان اشتات‌امهوف نیز نمی‌خواستند بدون جنگ تسلیم شوند، در عصر ۱۱ اوت گلوله‌باران اشتات‌امهوف آغاز شد. روز بعد، اشتات‌امهوف توسط نیروهای امپراتوری در سه نقطه مورد هجوم قرار گرفت،
- پشت صومعه فرانسیسکن[پانویس ۲]
- در صومعه سنت مانگ و
- در انتهای شرقی جزیره اشتات‌امهوف Am Gries
حملات موفقیت‌آمیز بودند و غارت‌های شبانه توسط فاتحان و آتش‌سوزی‌ها رخ داد. علاوه بر این، اشتات‌امهوف مجبور به پرداخت ۲۰۰۰ گیلدر خون‌بها و تأمین غذای ۶۰۰ هوسار شد. وقتی اشغال پایان نیافت، اعضای شورای شهر از امپراتور در وین درخواست بخشش کردند و موفق شدند. یک فرمان امپراتوری به هربویل به اشغال پایان داد. تنها دهه‌ها بعد، در سال ۱۸۶۲، برای ۱۲ شهروندی که در جریان نبردها جان باختند، لوح یادبودی در خانه An der Schierstadt شماره ۳ نصب شد.[۱۵]
هنگامی که شاهزاده انتخابگر بایرن ماکسیمیلیان دوم امانوئل در سال ۱۷۱۵ پس از پایان جنگ جانشینی اسپانیا دوباره به مقام خود منصوب شد، در جریان یک سازماندهی اداری مجدد، شوابل‌وایس، تگرن‌هایم، رویت، شونبرگ، آدلمان‌اشتاین و آلتنتان به دادگاه منطقه‌ای اشتات‌امهوف اختصاص یافتند.
mini|دروازه پایلون
تابلوی اطلاعات برای گردشگران
قرن نوزدهم
سال ۱۸۰۹
در اوایل قرن نوزدهم، نام فعلی اشتات‌امهوف رایج شد.[۱۶] در جریان جنگ ائتلاف پنجم، اشتات‌امهوف بار دیگر صحنه عملیات جنگی شد. نیروهای اتریشی در ۱۰ آوریل از جمله به پادشاهی بایرن که در آن زمان در کنفدراسیون راین با ناپلئون متحد بود، حمله کردند. در ۱۹ آوریل، نیروهای اتریشی از شمال به اشتات‌امهوف رسیدند. در آنجا، در کوه تثلیث، هنگ ۶۵ پیاده‌نظام برای تأمین امنیت رگنزبورگ مستقر بود که با ۱۲ گروهان هر کدام ۲۰۰ نفر به ارتش مارشال داوو تعلق داشت. این نیروهای فرانسوی اکنون مجبور به عقب‌نشینی در برابر برتری اتریشی‌ها شدند و به منطقه شهری اشتات‌امهوف عقب نشستند، جایی که توسط دروازه شمالی اشتات‌امهوف به‌طور موقت محافظت می‌شدند. دروازه توسط توپخانه اتریشی که در بلندی‌های وینتسر مستقر بود، گلوله‌باران شد و پس از نبردهای سنگین خانه به خانه، سپاه اتریشی کولورات مجبور شد در همان روز دوباره عقب‌نشینی کند. روز بعد، هنگامی که مهاجمان اتریشی نیروی کمکی بیشتری دریافت کردند، نیروهای فرانسوی تسلیم شدند و فرمانده محلی سرهنگ کوتار هم اشتات‌امهوف و هم رگنزبورگ را به اتریشی‌ها تسلیم کرد.[۱۷]
پس از آنکه نیروهای آرشیدوک کارل از جمله در اگمول (۲۲ آوریل) متحمل خسارات سنگین و شکستی قاطع شدند، به رگنزبورگ عقب نشستند. در آنجا، روز بعد، نبرد موسوم به نبرد رگنزبورگ درگرفت. در طول ۲۳ آوریل، نیروهای فرانسوی به رگنزبورگ یورش بردند و تلاش کردند ارتش اتریشی تضعیف‌شده را که می‌خواست از پل سنگی عبور کرده و به اشتات‌امهوف فرار کند، دستگیر کنند. برای جلوگیری از این امر، توپخانه اتریشی از بلندی‌های وینتسر با نارنجک‌ها و حلقه‌های قیر، اشتات‌امهوف را به‌طور سیستماتیک به آتش کشید و شهر را تقریباً به‌طور کامل ویران کرد.[۱۸] در سال‌های بعد، اشتات‌امهوف با ظاهر امروزی خود بازسازی شد.
به عنوان یک مرجع اداری و قضایی پایین‌تر، یک «دادگاه منطقه‌ای به سبک قدیمی» قبلاً در سال ۱۸۰۳ در جریان سکولاریزاسیون در بایرن از ادارات اشتات‌امهوف، پفاتر با هایداو، دفاتر نگهداری زالرن و تسایتلارن و همچنین حاکمیت صومعه پروفنینگ تشکیل شده بود. دادگاه منطقه‌ای اشتات‌امهوف به رگنکرایس تعلق داشت که در سال ۱۸۳۷ به منطقه اوبرفالتس و رگنزبورگ تغییر نام یافت و در سال ۱۸۶۲ هسته اولیه برای اداره ناحیه اشتات‌امهوف بود.
در آوریل ۲۰۰۹، به یاد سال ۱۸۰۹، کتیبه‌ای در دروازه پایلون حفاظت‌شده نصب شد،[۱۹] که به‌طور گسترده مورد انتقاد قرار گرفت[۲۰][۲۱] و بنابراین در سال ۲۰۲۲ دوباره برداشته شد.[۱۹]
اتصالات راه‌آهن
- اشتات‌امهوف در سال ۱۸۸۹ نقطه شروع راه‌آهن والهالا شد
- اشتات‌امهوف در سال ۱۹۰۲ ایستگاه پایانی یک خط از تراموا رگنزبورگ جدید شد
قرن بیستم
الحاق
اشتات‌امهوف در ۱ آوریل ۱۹۲۴ به رگنزبورگ ملحق شد. اداره ناحیه اشتات‌امهوف تا سال ۱۹۲۹ وجود داشت.
کولوسئوم
از مارس تا آوریل ۱۹۴۵، یک اردوگاه فرعی اردوگاه کار اجباری فلوسنبورگ در رستوران سابق کولوسئوم قرار داشت.
دیدنی‌ها
- در انتهای شمالی خیابان اصلی و بازار مرکزی، به مناسبت بازسازی شهر ویران‌شده در سال ۱۸۰۹، دروازه شمالی شهر سابق به سبک کلاسیک بازسازی شد. این دروازه نام دروازه پایلون را دارد و یادآور یک بنای دروازه مصری (پایلون، کتیبه به بالا مراجعه کنید) است.[۲۲]
- در انتهای جنوبی خیابان اصلی و بازار مرکزی، پس از ۱۸۱۰، پس از تخریب کامل تمام تأسیسات استحکامات شهری که به شدت آسیب دیده بودند و قبلاً در آنجا قرار داشتند، چندین ساختمان موسوم به بازارچه به سبک بیدرمایر و شهروندی یک طبقه ساخته شدند. ساختمان‌های جدید یک محوطه مستطیل شکل، سرپل سابق اشتات‌امهوف، محل برج سیاه ویران‌شده، سومین برج دروازه پل سنگی را احاطه کردند. تقریباً تمام ساختمان‌های بازارچه بعداً چندین بار تغییر یافتند، اما تصور کلی مجموعه ساختمانی حفظ شد.[۲۳]
- ساختمان‌های کلیسا
- کلیسای روکوکو و دیر سابق سنت مانگ امروزه به عنوان کلیسای محلی اشتات‌امهوف خدمت می‌کند. در ساختمان‌های دیر که در سال ۱۸۰۳ سکولاریزه شدند، امروزه مدرسه عالی موسیقی کلیسایی قرار دارد.
- مدرسه گرهاردینگر که به نام خواهر روحانی اهل اشتات‌امهوف کارولینه گرهاردینگر نام‌گذاری شده، از سال ۱۸۱۴ در ساختمان زنان گروه کر آگوستین قرار دارد.
- در میدان فرانسیسکن، صومعه سنت کاسیان که در سال ۱۸۹۱ تخریب شد و کلیسای مربوط که در سال ۱۹۱۱ تخریب شد، قرار داشتند.
- صومعه قلب عیسی زنان گروه کر آگوستین.
- صومعه سنت کاتارینا سابق قبلاً در سال ۱۳۱۶ منحل شد، در حالی که بیمارستان کاتارینا با کلیسای بیمارستان و باغ آبجو محبوب هنوز هم وجود دارد. اگرچه در سمت دانوب اشتات‌امهوف، محوطه بیمارستان به شهر امپراتوری رگنزبورگ تعلق داشت.
- ستون فیشل، یک ستون کنار جاده‌ای باروک (حدود ۱۷۲۰) در تقاطع Seifensiedergasse به Andreasstraße. بانی آن کشتی‌بان یوهان فیشل بود که ستون تا سال ۱۹۲۲ جلوی خانه او (Am Gries ۱۵) قرار داشت.
- آندریاس‌اشتادل یک انبار نمک دو طبقه است که در سال ۱۵۹۷ ساخته شده است. این قدیمی‌ترین ساختمان غیرمذهبی حفظ‌شده در اشتات‌امهوف است و به تجارت نمک بایرنی خدمت می‌کرد که توسط شهر امپراتوری رگنزبورگ در پل سنگی از طریق اخذ عوارض گران‌تر یا حتی مختل می‌شد. امروزه این انبار آپارتمان‌های شخصی، استودیوهای هنرمندان، یک رستوران و یک سینمای برنامه‌ای را در خود جای داده است.
- ساختمان تالار شهر سابق در Hauptstraße شماره ۷ قرار دارد.
- کتیبه‌های یادبود برای اردوگاه کار اجباری – اردوگاه فرعی کولوسئوم در رستوران به همین نام.
- در مقابل کانال اروپایی، لوکوموتیو باریک‌خط Walhalla-Bockerl از راه‌آهن والهالا قرار دارد که تا سال ۱۹۶۸ به وورث آن در دوناو می‌رفت.
- مالت‌سازی یوهان نپ. هرمان
شخصیت‌ها
- یاکوب شوپف (۱۶۶۵–۱۷۱۵)، کابینت‌ساز و مجسمه‌ساز
- یوهان پتر شیلتنبرگر (۱۶۸۴–۱۷۵۹)، حقوقدان و استاد دانشگاه
- یوهان کنراد براندن‌اشتاین (۱۶۹۵–۱۷۵۷)، ارگ‌ساز، کارگاه خود را در اشتات‌امهوف داشت
- یوهان آدام شوپف (۱۷۰۲–۱۷۷۲)، نقاش
- کارولینه گرهاردینگر (۱۷۹۷–۱۸۷۹)، بنیان‌گذار جماعت خواهران فقیر مدرسه بانوی ما
- فرانتس گساور تسنگر (۱۷۹۸–۱۸۷۱)، حقوقدان
- آلویس مایر (۱۸۰۷–۱۸۹۰)، ریاضی‌دان و استاد دانشگاه
- آنتون ریتر (۱۸۰۸–۱۸۶۶)، روحانی کاتولیک رومی، الهیات اخلاقی و استاد دانشگاه
- کارل کراوس (۱۸۵۱–۱۹۱۸)، پرورش‌دهنده گیاهان، دانشمند زراعت و استاد دانشگاه
- هانس فیشل (۱۸۶۴–۱۹۳۸)، باستان‌شناس و معلم دبیرستان
- آنتون گوس (۱۸۹۹–پس از ۱۹۴۳)، مقام ارشد NSDAP در زاکسن
- ورنر شروفِر (* ۱۹۵۷)، الهی‌دان کاتولیک رومی
یادداشت‌ها
پانویس
- ↑ Note: This template is not longer available. Use
{{webarchive}}- see the docs for new arguments.. Mittelbayerische Zeitung. بازبینی در ۷ اوت ۲۰۱۴. - ↑ Daniela Schetar, Friedrich Köthe und Peter Hirth: DuMont Bildatlas Bayerischer Wald. ص. 33. (online bei Google Books: books.google.de).
- ↑ همچنین در وب‌سایت رسمی شهر رگنزبورگ، اشتات‌امهوف برخلاف جزایر وورد، جزو جزایر دانوب محسوب نمی‌شود.
- ↑ Karl Bauer: Die Regensburg Kunst-, Kultur- und Alltagsgeschichte. MZ-Buchverlag in H. Gietl Verlag & Publikationsservice GmbH, Regenstauf, ISBN 978-3-86646-300-4, p. 709-712.
- ↑ Peter Morsbach, Hanna Specht: Eine Stadt im Zweiten Weltkrieg | Regensburgs erster Stadtfotograf | Christoph Lang 1937 bis 1959 | Band 3. Morsbach Verlag, Regensburg 2020, ISBN 978-3-96018-095-1, ص. ۱۲۸.
- ↑ Klaus Heilmeier: Eine wüste Insel und mehr ein Dorf als eine Vorstadt. Spurensuche auf dem Unteren Wöhrd. In: Denkmalpflege in Regensburg. 13, Friedrich Pustet, Regensburg, ISBN 978-3-7917-2550-5, p. 125.
- ↑ Kulturjournal Regensburg, 13. Jahrgang, Ausgabe Juni / Juli 2021, ص. ۶. مقاله „Mehr als eine funktionale Konstruktion. Thoa Weber hat den Grieser Steg erforscht und dabei ein wahres Kleinod entdeckt“
- ↑ Silvia Codreanu-Windauer, Harald Grieß: Aufgespürt, Geschichte vor unserer Haustür. Peter Kittel Regensburg, Regensburg, ISBN 978-3-00-021732-6, p. 48.
- 1 2 Karl Bauer: Regensburg Kunst-, Kultur- und Alltagsgeschichte. 6. Auflage. MZ-Buchverlag in H. Gietl Verlag & Publikationsservice GmbH, Regenstauf, ISBN 978-3-86646-300-4, p. 692f.
- ↑ Artur Dirmeier: Stat am Hoff pey Regensburg. Tobias Appl, Georg Köglmeier (Hrsg.): Regensburg, Bayern und das Reich, Schnell + Steiner Regensburg 2010, ص. 120.
- ↑ Karl Bauer: Regensburg Kunst-, Kultur- und Alltagsgeschichte. 6. Auflage. MZ-Buchverlag in H. Gietl Verlag & Publikationsservice GmbH, Regenstauf, ISBN 978-3-86646-300-4, p. 718ff.
- ↑ Peter Morsbach: Regensburger Kirchen. Friedrich Pustet, Regensburg, ISBN 3-7917-1253-5, p. 63ff.
- ↑ Artur Dirmeier: Stat am Hoff pey Regensburg 2010, ص. 141.
- ↑ کارل باوئر: Regensburg. Kunst-, Kultur- und Alltagsgeschichte, MZ-Verlag Regensburg, 2014, ISBN 978-3-86646-300-4, ص. 692–704.
- ↑ کارل باوئر: Regensburg. Kunst-, Kultur- und Alltagsgeschichte, MZ-Verlag Regensburg, 2014, ISBN 978-3-86646-300-4, ص. 695.
- ↑ Artur Dirmeier: Stat am Hoff pey Regensburg 2010, ص. 121.
- ↑ Marcus Junkelmann, DER KÜHNSTE FELDZUG, Bauer-Verlag Schierling, 2009, ص. 48.
- ↑ Karl Bauer: Regensburg Kunst-, Kultur- und Alltagsgeschichte. 6. Auflage. MZ-Buchverlag in H. Gietl Verlag & Publikationsservice, Regenstauf, ISBN 978-3-86646-300-4, p. 697–699.
- 1 2 "Ungers späte Niederlage im antinapoleonischen Krieg" (in German). 2022-11-14. Retrieved 2023-10-21.
- ↑ "„Manischer Franzosenhass"" (in German). 2009-05-15. Retrieved 2023-10-21.
- ↑ "Dienstaufsichtsbeschwerde gegen Kultur-Unger" (in German). 2010-02-23. Retrieved 2021-06-20.
- ↑ Anke Borgmeyer, Achim Hubel: Denkmäler in Bayern. Stadt Regensburg. MZ-Verlag Regensburg, 1997, ISBN 3-927529-92-3, ص. 558.
- ↑ Eugen Trapp: Der Bazar zu Stadtamhof. Zur Geschichte eines biedermeierlichen Einkaufszentrums. In: Denkmalpflege in Regensburg. 14, Friedrich Pustet, Regensburg, ISBN 978-3-7917-2708-0, p. 77ff.
- آلمان
- بایرن