هزینههای حاشیهای یک اقتصاد در حال رشد ممکن است به تدریج از منافع حاشیهای، هر چند اندازهگیری شود، فراتر رود.
اقتصاد بومشناختی(به انگلیسی:Ecological economics)، اقتصاد زیستی یا اقتصاد زیستمحیطی، هم یک حوزۀ ترارشتهای و هم میانرشتهای از پژوهشهای دانشگاهی و مکتبی دگراندیشانه و نامتعارف به اقتصاد بر اساس یک نظام ارزشگذاری منحصربفرد است که از دید وابستگی متقابل و تکامل همزمان اقتصادهای انسانی و اکوسیستمهای طبیعی، هم از دیدگاه زمانی و هم از دیدگاه فضایی به بحث و بیان نظریات میپردازد.[۱] با تلقی اقتصاد به عنوان زیرسیستم اکوسیستم بزرگتر زمین و با تأکید بر حفظ سرمایه طبیعی، حوزه اقتصاد بومشناختی از اقتصاد محیطی که جریان اصلی تحلیل اقتصادی محیط زیست است، متمایز میشود.[۲] یک نظرسنجی از اقتصاددانان آلمانی نشان داد که اقتصاد بومشناختی و محیطی مکاتب مختلف فکری اقتصادی هستند، با اقتصاددانان بومشناس بر پایداری قوی تأکید میکنند و این پیشنهاد را رد میکنند که سرمایه فیزیکی (ساخت بشر) میتواند جایگزین سرمایه طبیعی شود.[۳]
درگاهها