الساندرو گلوریا
الساندرو گلوریا | |
|---|---|
| زاده | ۷ ژوئیهٔ ۱۸۸۳ رم |
| درگذشته | ۲۴ اکتبر ۱۹۷۰ (۸۷ سال) جنوآ |
| وفاداری | _crowned.svg.png){kind=small} پادشاهی ایتالیا |
| شاخه نظامی | .svg.png){kind=small} ارتش پادشاهی ایتالیا |
| درجه | سپهبد |
| فرماندهی | لشکر ۳۷ مودنا لشکر ۲۵ پیاده بولونیا سپاه پنجم ایتالیا سپاه اعزامی ایتالیا در روسیه |
| جنگ‌ها و عملیات‌ها | |
| نشان‌ها | |
الساندرو گلوریا (انگلیسی: Alessandro Gloria; ۷ ژوئیهٔ ۱۸۸۳ – ۲۴ اکتبر ۱۹۷۰) ژنرال ایتالیایی در طول جنگ جهانی دوم بود.
زندگی‌نامه
گلوریا در ۷ ژوئیه ۱۸۸۳ در رم، فرزند گاسپار گلوریا و ماریا ساکی، متولد شد. پس از ثبت نام در ارتش سلطنتی ایتالیا، در ۳ نوامبر ۱۹۰۱ در آکادمی نظامی سلطنتی توپخانه و مهندسان در تورین ثبت نام کرد و در ۷ سپتامبر ۱۹۰۳ با درجه ستوان دوم توپخانه فارغ‌التحصیل شد. پس از ارتقاء به درجه ستوان و بعداً به درجه کاپیتانی، او در طول جنگ ایتالیا و عثمانی (۱۹۱۱–۱۹۱۲) با هنگ هفتم توپخانه صحرایی در لیبی جنگید و در اکتبر ۱۹۱۱ برای عملیات در نزدیکی طرابلس مدال برنز شجاعت نظامی و بعداً در جنگ جهانی اول با هنگ سی و دوم توپخانه صحرایی، در ژانویه ۱۹۱۶ در جبهه ایسونزو به شدت زخمی شد و دو مدال برنز شجاعت نظامی دیگر دریافت کرد.[۱][۲]
پس از ارتقاء به درجه سرگردی در پایان جنگ، او به خدمت در نوزدهمین هنگ توپخانه سنگین صحرایی ادامه داد و در سال ۱۹۲۰ به ستاد لشکر نظامی تورین منتقل شد. پس از مدت‌ها تدریس در مدرسه جنگ محلی، در سال ۱۹۳۰ به درجه سرهنگ دومی و سپس سرهنگی رسید و در اختیار فرماندهی سپاه ارتش تورین قرار گرفت. او بعداً فرماندهی هشتمین هنگ توپخانه سنگین صحرایی را بر عهده گرفت و از ۱ ژوئیه ۱۹۳۱ تا ۱۰ فوریه ۱۹۳۳ قاضی جایگزین در دادگاه نظامی منطقه‌ای رم شد.
بین ۲۶ ژوئن ۱۹۳۳ و ۳۰ سپتامبر ۱۹۳۵، او در ستاد کل ارتش در رم خدمت کرد و از ۱ اکتبر ۱۹۳۵ تا ۱ فوریه ۱۹۳۷، فرمانده هفدهمین هنگ توپخانه «اسفورتسکا» بود و سپس به سپاه ارتش آلساندریا منصوب شد.
پس از ارتقاء به سرتیپ در ۱ ژوئیه ۱۹۳۷، به فرماندهی بخش مرزی سوم منصوب شد و این سمت را تا ۱۰ آوریل ۱۹۳۸، زمانی که معاون فرمانده تیپ سوم پیاده‌نظام «مونفراتو» شد، حفظ کرد. در ۳۱ مارس ۱۹۳۹، به فرماندهی توپخانه ضدهوایی جنوا منصوب شد.
در ۱ ژانویه ۱۹۴۰ به درجه سرلشکری ارتقا یافت و فرماندهی لشکر ۳۷ پیاده‌نظام مودنا به او واگذار شد. پس از ورود ایتالیا به جنگ جهانی دوم در ۱۰ ژوئن، او در عملیات مرز غربی آلپ رهبری آن را بر عهده داشت و مدال برنز شجاعت نظامی دیگری را دریافت کرد.
در ۲۴ نوامبر ۱۹۴۰، او به همراه لشکر خود به جبهه آلبانی منتقل شد، جایی که پنج روز بعد در جریان یک عملیات شناسایی به شدت زخمی شد و موقتاً جای خود را به ژنرال لوئیجی تریونفی داد. پس از بهبودی از جراحاتش، در ۱ فوریه ۱۹۴۱ فرماندهی لشکر «مودنا» را دوباره به دست گرفت و تا پایان عملیات علیه یونان آن را رهبری کرد و آخرین مدال برنز شجاعت نظامی را دریافت کرد. در ۵ مه، او به‌طور موقت فرماندهی سپاه بیست و ششم ارتش را بر عهده گرفت. در ۲۵ اوت ۱۹۴۱ به لیبی منتقل شد و فرماندهی لشکر ۲۵ پیاده‌نظام بولونیا به او سپرده شد، که در طول محاصره طبرق، عملیات صلیبی، نبرد علم حلفا و دومین نبرد العلمین رهبری آن را بر عهده داشت. در اکتبر ۱۹۴۲ نیز به‌طور موقت فرماندهی سپاه بیست و یکم به او واگذار شد که لشکر «بولونیا» بخشی از آن بود. پس از نابودی لشکرش در العلمین، در ۶ دسامبر به وطن بازگردانده شد و نه روز بعد به درجه سپهبدی ارتقا یافت و تا ۹ ژانویه ۱۹۴۳ در اختیار وزارت جنگ باقی ماند، زمانی که فرماندهی سپاه پنجم ایتالیا که در دالماتیا فعالیت می‌کرد به او واگذار شد.[۱][۲][۳]
در ۵ مه همان سال، فرماندهی سپاه پنجم را رها کرد و به رم بازگشت و تا ۲۷ ژوئیه ۱۹۴۳ در آنجا ماند، زمانی که فرماندهی سپاه سی و پنجم ارتش در تیرول جنوبی با ستاد مرکزی در بولزانو به او واگذار شد. اگرچه مارشال ایتالیا، پیترو بادولیو، بلافاصله پس از سقوط رژیم فاشیستی در ۲۵ ژوئیه اعلام کرده بود که جنگ در کنار آلمان ادامه خواهد یافت، اما اکنون برای آلمانی‌ها روشن شده بود که دولت ایتالیا در حال مذاکره برای تسلیم با متفقین است. برای جلوگیری از این امر، نیروهای آلمانی شروع به عبور از مرز ایتالیا و تصرف گذرگاه‌ها و دره‌های آلپ کردند و مهم‌ترین مکان‌های استراتژیک را اشغال کردند. گلوریا سعی کرد با این امر مخالفت کند، اما نتوانست جلوی آلمانی‌ها را بگیرد، که آنها نیز مایل بودند برای رسیدن به اهداف خود - با وجود اینکه دو کشور هنوز متحد بودند - با ایتالیایی‌ها درگیر درگیری مسلحانه شوند. با این حال، هنگامی که فرمانده لشکر تازه تأسیس پیاده‌نظام مونیخ، ژنرال والنتین پیتر فوئرشتاین، از اینسبروک، به گلوریا اطلاع داد که لشکر ۴۴ پیاده‌نظام وارد خاک ایتالیا خواهد شد، او پاسخ داد که این واحد نمی‌تواند وارد شود و تهدید به مداخله مسلحانه برای مخالفت با آن کرد.
پس از آتش‌بس کاسیبیل، در ۹ سپتامبر ۱۹۴۳ توسط نیروهای آلمانی در ستاد فرماندهی‌اش در بولزانو دستگیر شد و سپس در اردوگاه اسرای جنگی افسری ۶۴ در شوکن (امروزه اسکوکی) لهستان زندانی شد. او پس از پایان جنگ، در اکتبر ۱۹۴۵، به ایتالیا بازگشت و در ۷ ژوئیه ۱۹۵۶ از ارتش مرخص شد. او در ۲۴ اکتبر ۱۹۷۰ در جنوا درگذشت.
منابع
- 1 2 "Biography of Lieutenant-General Alessandro Gloria (1883 – 1970), Italy". generals.dk.
- 1 2 Charles D. Pettibone, The Organization and Order of Battle of Militaries in World War II Volume VI Italy and France Including the Neutral Countries of San Marino, Vatican City (Holy See), Andorra, and Monaco, p. 80-89-116-135.
- ↑ "Dalla caduta del fascismo all'armistizio - Trentino Cultura". www.cultura.trentino.it.
- مشارکت‌کنندگان ویکی‌پدیا. «Alessandro Gloria». در دانشنامهٔ ویکی‌پدیای انگلیسی، بازبینی‌شده در ۸ سپتامبر ۲۰۲۵.