السی مک‌گیل

السی مک‌گیل
مک‌گیل در دوران فعالیتش در CC&F
زادهٔ۲۷ مارس ۱۹۰۵
ونکوور، بریتیش کلمبیا، کانادا
درگذشت۴ نوامبر ۱۹۸۰ (۷۵ سال)
کمبریج (ماساچوست)، ایالات متحده
دیگر نام‌هاملکهٔ هاریکن‌ها
تحصیلات
پیشه‌ها
عضو
هیئت مدیرهٔ		مؤسسهٔ مهندسی کانادا، کمیتهٔ تحلیل تنش سازمان ملل متحد، کمیسیون سلطنتی دربارهٔ وضعیت زنان در کانادا
همسرE. J. (Bill) Soulsby (ا. ۱۹۴۳)
فرزندان۲ فرزند ناتنی
والدین
خویشاوندانهلن مکگیل هیوز (خواهر) توماس جی مورتیمر (برادرزادهٔ نوه)
جایگاه مهندسی
پروژه‌های قابل توجهتولید انبوه هواپیمای جنگندهٔ هاوکر هاریکن در طول جنگ جهانی دوم، سامانه‌های یخ‌زدایی و سازگارسازی برای عملیات زمستانی
جوایز قابل توجهتالار مشاهیر هوانوردی کانادا، تالار مشاهیر علوم و مهندسی کانادا، مدال صدمین سالگرد کانادا

الیزابت موریل گریگوری مک‌گیل (۲۷ مارس ۱۹۰۵– ۴ نوامبر ۱۹۸۰)، معروف به «ملکهٔ هوریکین‌ها»، مهندس کانادایی بود. او مهندس ارشد هوافضا در کانادین کار اند فاندری(CC&F) در فورت ویلیام، انتاریو[۱] در طول جنگ جهانی دوم بود. در آنجا او بر تولید ۱۴۵۱ فروند هواپیمای جنگندهٔ هوریکین برای نیروی هوایی سلطنتی کانادا و نیروی هوایی سلطنتی بریتانیا و سپس ۸۳۵ فروند هواپیمای کرتیس هلدایور برای نیروی دریایی ایالات متحده نظارت داشت که کمک شایانی به تلاش‌های جنگی کرد و کارهای زیادی برای تبدیل کانادا به یک قدرت در صنعت هواپیماسازی انجام داد. پس از کار در سی‌سی‌انداف، او یک کسب‌وکار مشاورهٔ مهندسی هوافضا موفق را اداره کرد. بین سال‌های ۱۹۶۷ و ۱۹۷۰، او کمیسر در کمیسیون سلطنتی وضعیت زنان در کانادا بود که گزارشی را در سال ۱۹۷۰ منتشر کرد.[۲]

اوایل زندگی و تحصیلات

مک‌گیل در ونکوور در ۲۷ مارس ۱۹۰۵ زاده شد، کوچک‌ترین دختر جیمز هنری مک‌گیل، وکیل برجستهٔ ونکوور، روزنامه‌نگار پاره‌وقت و شماس آنگلیکن، و هلن گریگوری مک‌گیل، روزنامه‌نگار و نخستین زن قاضی در بریتیش کلمبیا.[۳] او دو برادر ناتنی بزرگتر از ازدواج اول مادرش و یک خواهر بزرگتر داشت که با او بسیار صمیمی بود.

در سال‌های اولیه، کودکان مک‌گیل در محیطی رسمی آموزش خانگی می‌دیدند تا از مدرسهٔ دولتی لرد رابرتز که پسران بزرگ‌تر در آن تحصیل می‌کردند، تقلید کنند. این آموزش شامل درس‌های نقاشی با امیلی کار،[۴] و درس‌های شنا با جو فورتس بود. آن‌ها بعدها در مدرسهٔ متوسطهٔ کینگ جورج که وابسته به دانشگاه مک‌گیل بود، تحصیل کردند. این آموزش دقیق، ورود السی به دانشگاه بریتیش کلمبیا را در ۱۶ سالگی تسهیل کرد.[۵] او در برنامهٔ علوم کاربردی پذیرفته شد، اما رئیس دانشکده پس از تنها یک ترم از او خواست که دانشگاه را ترک کند.

وقتی مک‌گیل ۱۲ ساله بود، مادرش به عنوان قاضی دادگاه اطفال ونکوور منصوب شد. پس از ۱۹۱۱، نزاع‌های نژادی در بریتیش کلمبیا همچنان تشدید می‌شد و کار حقوقی جیم مک‌گیل در زمینهٔ مهاجرت مستقیماً تحت تأثیر قرار گرفت. این امر فشار مالی شدیدی را در طول سال‌های جنگ بر خانواده وارد کرد. استعداد اولیهٔ او در «تعمیر چیزها» برای خانواده بسیار مفید بود و بحث‌های آگاهانه‌ای را در مورد مشاغل احتمالی شکل داد.

مادر مک‌گیل از حامیان حق رأی زنان بود و بر تصمیم السی برای تحصیل در رشتهٔ مهندسی تأثیر گذاشت.

حضور من در کلاس‌های مهندسی دانشگاه تورنتو در سال ۱۹۲۳، بدون شک توجه‌های زیادی را به خود جلب کرد.
اگرچه خودم هرگز پرواز یادنگرفتم، اما در تمام پروازهای آزمایشی ــ حتی پرواز نخست و خطرناک ــ هر هواپیمایی که روی آن کار می‌کردم، همراه خلبانان بودم.

— السی مک‌گیل ۱۹۴۰، [۶]

مک‌گیل در سال ۱۹۲۳ در برنامهٔ کارشناسی علوم کاربردی دانشگاه تورنتو پذیرفته شد. در طول تابستان‌ها، او در کارگاه‌های ماشین‌آلات به تعمیر موتورهای الکتریکی می‌پرداخت تا آموزش‌های نظری و عملی در طول سال تحصیلی را تکمیل کند. همچنین در همین‌جا بود که با حوزهٔ نوپای مهندسی هوافضا آشنا شد. ابتلا به فلج اطفال درست پیش از فارغ‌التحصیلی،[۳] به مک‌گیل گفته شد که احتمالاً باقی عمر خود را روی صندلی چرخدار سپری خواهد کرد. با این حال، او از پذیرش این احتمال سر باز زد و یادگرفت که با کمک دو عصای فلزی راه برود. السی در سال ۱۹۲۷ از دانشگاه تورنتو فارغ‌التحصیل شد، نخستین زن کانادایی که مدرک مهندسی برق را دریافت کرد.[۷]

پس از فارغ‌التحصیلی، مک‌گیل شغلی ابتدایی در شرکت هواپیماسازی آستین[۸] در پونتیاک، میشیگان گرفت که علاقه او را به هوافضا افزایش داد. او همچنین تحصیلات تکمیلی پاره‌وقت در رشته مهندسی هوافضا را در دانشگاه میشیگان آغاز کرد و در پاییز ۱۹۲۷ در برنامه تمام‌وقت کارشناسی ارشد مهندسی ثبت‌نام نمود تا کار طراحی هواپیما را شروع کرده و در تأسیسات جدید هوافضا دانشگاه به تحقیق و توسعه بپردازد.[۷] در سال ۱۹۲۹، او نخستین زن در آمریکای شمالی و شاید جهان بود که مدرک کارشناسی ارشد در مهندسی هوافضا دریافت کرد.[۹]

او تحصیلات دکتری را در ام‌آی‌تی در کمبریج[۳] از سال ۱۹۳۲ تا ۱۹۳۴ دنبال کرد. برای کمک به تأمین مالی تحصیلات دکتری خود، مک‌گیل مقالاتی در مجلات دربارهٔ هواپیما و پرواز نوشت.[۱۰] هم‌دوره او در ام‌آی‌تی، مهندسی هوافضا و نویسنده فنی، ام. السا گاردنر بود.[۱۱]

حرفه

The Maple Leaf Trainer II, designed by Elsie MacGill
CC&F Hawker Hurricane X on a test flight over Fort William, Ontario

در سال ۱۹۳۴، مک‌گیل کار خود را در بخش عملیات هواپیماسازی فیرچایلد در لونگوی به عنوان مهندسی هوافضا دستیار آغاز کرد.[۱۲] او در پروژه‌های مختلف هوافضا از جمله فیرچایلد سوپر ۷۱ (نخستین هواپیمایی که در کانادا با بدنه فلزی طراحی و ساخته شد)، فیرچایلد ۸۲ (هواپیمای بوش) و فیرچایلد سکانی (هواپیمای ترابری دو موتوره) مشارکت داشت.[۱۳] او مقاله‌ای با عنوان «محاسبات ساده‌شده عملکرد برای هواپیماها» را در ۲۲ مارس ۱۹۳۸ به انجمن سلطنتی هوافضا در اتاوا ارائه کرد که با تحسین زیادی همراه شد.[۱۴] این مقاله بعدها در نشریه مهندسی منتشر شد. او همچنین در مجموعه شش‌بخشی رادیو کانادا با عنوان مهندس در زمان جنگ شرکت کرد؛ بخش او «مهندسی هواپیما در کانادای زمان جنگ» نام داشت. در سال ۱۹۴۲، او به عنوان رئیس شعبه لیک‌هد انجمن مهندسان کانادا انتخاب شد، پس از آنکه پیشتر نایب‌رئیس آن بود.[۱۵]

بعدتر در همان سال، مک‌گیل به عنوان مهندس ارشد هوافضا در شرکت کانادین کار اند فاندری (کن‌کار) استخدام شد. در آنجا او یک هواپیمای آموزشی جدید به نام میپل لیف ترینر ۲ را طراحی و آزمایش کرد.[۱۶]

هواپیمای ترینر میپل لیف در کارخانه‌های شرکت کانکار در فورت ویلیام (اکنون تاندر بی) طراحی و نخستین بار ساخته شد، جایی که مک‌گیل به آن نقل مکان کرده بود. اگرچه میپل لیف ۲ هرگز در نیروهای مشترک‌المنافع به خدمت گرفته نشد، ده فروند (دو فروند تکمیل و هشت فروند دیگر در مکزیک مونتاژ شدند) به مکزیک فروخته شد، جایی که عملکرد آن در ارتفاعات بالا با توجه به فرودگاه‌های متعددی که می‌بایست از آن‌ها عملیات می‌کرد، اهمیت داشت.[۱۷] نقش او در شرکت زمانی تغییر کرد که کارخانه برای ساخت هواپیمای جنگنده هاوکر هاریکن هواپیمای جنگنده برای نیروی هوایی سلطنتی (RAF) انتخاب شد. کارخانه می‌بایست به سرعت از حدود ۵۰۰ کارگر به ۴٬۵۰۰ کارگر تا پایان جنگ گسترش می‌یافت که نیمی از آن‌ها زن بودند.[۱۶] مک‌گیل مسئول تجهیز خط تولید برای بیش از ۲۵٬۰۰۰ قطعه دقیق بود؛ این قطعات می‌بایست با هاریکن‌های ساخته‌شده در بریتانیا قابل تعویض می‌بودند.[۱۸] در بخش عمده‌ای از جنگ، وظیفه اصلی مک‌گیل راه‌اندازی و روان‌سازی عملیات در خط تولید هم‌زمان با گسترش سریع کارخانه‌ها بود. این امر شامل طراحی و تطبیق ماشین‌ابزارها برای امکان‌پذیر ساختن تولید انبوه با مشخصات دقیق می‌شد. او همچنین مسئول طراحی راه‌حل‌هایی برای عملیاتی کردن هواپیما در طول زمستان بود که کنترل‌های یخ‌زدا و سیستمی برای نصب اسکی‌ها جهت فرود بر روی برف را معرفی کرد.[۱۶]

السی مک‌گیل با عنوان «ملکه هاریکن‌ها» به تصویر کشیده شده است.

تا زمان توقف خط تولید در سال ۱۹۴۳، کانکار ۱٬۴۵۱ فروند هاریکن تولید کرده بود.[۱۹][۲۰] در سال ۱۹۴۰ او مقاله‌ای دربارهٔ این تجربه با عنوان «عوامل مؤثر بر تولید انبوه هواپیماها» نوشت و ارائه کرد که بعدها در مجله مهندسی منتشر شد. نقش او در این تولید موفق او را مشهور کرد، تا جایی که در سال ۱۹۴۲ یک زندگینامه به صورت کتاب کمیک در شماره‌ای از کمیک‌های واقعی با استفاده از لقبش، «ملکه هاریکن‌ها» منتشر شد.[۲۱] داستان‌های عامه‌پسند متعددی نیز دربارهٔ او در رسانه‌ها منتشر شد که بازتاب‌دهنده شیفتگی عموم به این مهندس زن بود.

پس از پایان تولید هاریکن، کان‌کار به دنبال کار جدید گشت و قراردادی از نیروی دریایی ایالات متحده برای ساخت کرتیس اس‌بی۲سی هلدایور منعقد کرد. باز هم مک‌گیل مسئول تمام کارهای مهندسی و تولید بود و کارخانه در نهایت ۸۳۵ هواپیما تولید کرد که سهم قابل‌توجهی در قدرت هوایی متفقین داشت.[۱۹] این تولید تقریباً به‌هیچ‌وجه به‌نرمی پیش نرفت و جریان مداوم تغییرات جزئی از سوی کرتیس-رایت (که خود به درخواست نیروی دریایی ایالات متحده اعمال می‌شد) باعث شد تولید کامل زمان زیادی طول بکشد تا آغاز شود.

مک‌گیل به تورنتو نقل مکان کرد، جایی که در سال ۱۹۴۳ با بیل سولزبی یک کسب‌وکار مشاوره مهندسی هوافضا راه‌اندازی کرد. [۱۶] در سال ۱۹۴۶، او مشاور فنی سازمان بین‌المللی هوافضا غیرنظامی (ایکائو) شد، جایی که به تدوین مقررات بین‌المللی صلاحیت پرواز برای طراحی و تولید هواپیماهای تجاری کمک کرد. در سال ۱۹۴۷ او رئیس کمیته تحلیل تنش سازمان ملل متحد شد، اولین زنی که تا آن زمان ریاست یک کمیته سازمان ملل را بر عهده داشت.[۲۲]

در سال ۱۹۵۲، مک‌گیل مقاله‌ای با عنوان «ابتکار در طراحی هواپیمای مسافربری» به کنفرانس انجمن زنان مهندس (SWE) ارائه داد که متعاقباً در مجله مهندسی منتشر شد.[۲۳] یک سال بعد، SWE جایزه سالانه دستاورد خود را به او اعطا کرد.

فعالیت‌های حمایتی

پس از شکستن پایش در سال ۱۹۵۳، مک‌گیل از فرصت ماه‌های نقاهت خود برای مرتب‌کردن اوراق مادرش و شروع به نوشتن زندگینامه‌ای از زندگی مادرش استفاده کرد. مک‌گیل کتاب مادرم، قاضی: زندگینامه قاضی هلن گرگوری مک‌گیل را در سال ۱۹۵۵ منتشر کرد. خدمات عمومی فعال و کار مادر و مادربزرگش در جنبش حق رأی زنان، الهام‌بخش السی شد تا در دهه ۱۹۶۰ زمان بیشتری را صرف رسیدگی به حقوق زنان کند.[۷]

مک‌گیل از سال ۱۹۶۲ تا ۱۹۶۴ به‌عنوان رئیس فدراسیون کانادایی باشگاه‌های زنان بازرگان و حرفه‌ای خدمت کرد.[۲۴] در سال ۱۹۶۷ او به عضویت کمیسیون سلطنتی وضعیت زنان در کانادا منصوب شد و در تألیف گزارشی که در سال ۱۹۷۰ منتشر شد، مشارکت داشت.[۲] او همچنین «بیانیه‌ای جداگانه» ارائه داد که در آن نظرات متفاوت خود را با اکثریت کمیسیون شرح داد. برای مثال، او می‌خواست سقط جنین به‌طور کامل از قانون مجازات حذف شود.[۷]

مک‌گیل همچنین عضو کمیته وضعیت زنان انتاریو، وابسته به کمیته اقدام ملی وضعیت زنان بود. برای این کار، او در سال ۱۹۷۱ نشان کانادا را دریافت کرد.[۲۵]

مک‌گیل یک بار گفت:

«جوایز مهندسی بسیاری دریافت کرده‌ام، اما امیدوارم از من همچنین به‌عنوان مدافع حقوق زنان و کودکان یاد شود.»

— السی مک‌گیل، [۲۶]

زندگی شخصی

السی مک‌گیل در سال ۱۹۴۳ با ای.جی. «بیل» سولزبی ازدواج کرد و این زوج به تورنتو نقل مکان کردند و در آنجا شرکت مشاورهٔ خود را تأسیس نمودند.

پس از یک بیماری کوتاه، مک‌گیل در ۴ نوامبر ۱۹۸۰ در کمبریج، ماساچوست درگذشت.[۲۵] در اشاره به درگذشت او، شرلی آلن، عضو کانادایی سازمان خلبانان زن ناینتی‌ناینز، دربارهٔ او گفت: «او ذهنی درخشان داشت و به‌عنوان یک زن برجستهٔ کانادایی شناخته می‌شد. نه جنسیت و نه ناتوانی، مانع استفادهٔ او از استعدادهایش برای خدمت به جامعه و کشورش نشد.»[۲۷]

جوایز، افتخارات و میراث

لوح یادبودی از سوی هیئت تاریخی تورنتو به یاد السی مک‌گیل، در مقابل ساختمان سندفورد فلمینگ در دانشگاه تورنتو.

نخستین‌ها

در سال ۱۹۲۷، او نخستین زن کانادایی بود که مدرک کارشناسی در رشتهٔ مهندسی برق دریافت کرد[۷]

در سال ۱۹۲۹، او نخستین زن در آمریکای شمالی و شاید جهان بود که موفق به دریافت مدرک کارشناسی ارشد در مهندسی هوافضا شد.[۹]

در سال ۱۹۳۸، او نخستین زنی بود که به عضویت شرکتی در مؤسسهٔ مهندسی کانادا (EIC) انتخاب شد.

در سال ۱۹۴۲، مک‌گیل به‌عنوان مهندس ارشد هوافضا در شرکت کانادین کار اند فاندری (CanCar) استخدام شد و بدین‌ترتیب نخستین زنی در جهان گشت که چنین سمتی را بر عهده می‌گرفت.[۷]

در سال ۱۹۴۶، او نخستین زنی بود که به‌عنوان مشاور فنی برای سازمان بین‌المللی هوافضا غیرنظامی (ایکائو) خدمت کرد.

در سال ۱۹۴۷، او به‌عنوان رئیس کمیتهٔ تحلیل تنش سازمان ملل متحد منصوب شد و بدین‌ترتیب نخستین زنی گشت که ریاست یک کمیتهٔ سازمان ملل را بر عهده داشت.[۲۲]

افتخارات و نشان‌های ملی

در سال ۱۹۶۷، مک‌گیل نشان صدسالگی را از سوی دولت کانادا دریافت کرد.[۲۴]

در سال ۱۹۷۱، او نشان کانادا را به‌دلیل «خدمات به‌عنوان مشاور مهندسی هوافضا و عضویت در کمیسیون سلطنتی وضعیت زنان» دریافت کرد.

در سال ۱۹۷۷، نشان جشن نقره‌ای ملکه به او اعطا شد.[۱۸]

افتخارات دانشگاهی و علمی

در سال ۱۹۷۳، او مدرک دکترای افتخاری حقوق را از دانشگاه تورنتو دریافت کرد.[۱۸]

در سال ۱۹۷۶، مدرک دکترای افتخاری علوم را از دانشگاه ویندزور دریافت کرد.[۱۸]

در سال ۱۹۷۸، دکترای افتخاری را از دانشگاه کوئینز دریافت کرد.[۲۸]

در سال ۱۹۷۸، دکترای افتخاری را از دانشگاه یورک دریافت کرد.[۲۸]

جوایز مهندسی حرفهای

در سال ۱۹۴۱، مقالهٔ مک‌گیل با عنوان عوامل مؤثر بر تولید انبوه هواپیماها برندهٔ مدال گزوفسکی از مؤسسهٔ مهندسی کانادا شد.[۲۹]

در سال ۱۹۵۳، او یکی از تنها ۵۰ نفر و تنها زنی بود که تصویرش در گالری اختصاصی ژوارت از مدیران کانادایی برای قدردانی از مشارکت‌ها و نفوذش قرار گرفت.

در سال ۱۹۵۳، انجمن مهندسان زن (در ایالات متحده) جایزهٔ دستاورد خود را «به‌پاس مشارکت‌های شایسته‌اش در مهندسی هوافضا» به او اهدا کرد، که نخستین باری بود که این جایزه خارج از ایالات متحده اعطا می‌شد.[۲۹]

در سال ۱۹۷۳، او مدال جولیان اسمیت را از مؤسسهٔ مهندسی کانادا دریافت کرد (۱۹۷۳).[۲۸]

در سال ۱۹۷۵، سازمان ناینتی-ناینز مدال آملیا ارهارت را در سال ۱۹۷۵ به او اعطا کرد.[۲۷]

در سال ۱۹۷۹، انجمن مهندسان حرفه‌ای انتاریو مدال طلای خود را به او اهدا کرد.[۲۷]

ورود به تالارهای مشاهیر

در سال ۱۹۸۰، او به تالار افتخار مهندسی دانشگاه تورنتو راه یافت (۱۹۸۰).[۲۸]

در سال ۱۹۸۳، مک‌گیل به تالار مشاهیر هوافضا کانادا راه یافت.[۲۸]

در سال ۱۹۹۲، او یکی از اعضای بنیان‌گذار تالار مشاهیر علوم و مهندسی کانادا در اتاوا بود.[۳۰]

در سال ۲۰۱۲، او به تالار مشاهیر پیشگامان بین‌المللی زنان در هوافضا راه یافت.[۲۸]

تقدیر فرهنگی و عمومی

در سال ۱۹۹۹، او در مستند رُزی‌های شمال (۱۹۹۹) به نمایش درآمد.

در سال ۲۰۱۶، او در فهرست نهایی نامزدهای مجموعه اسکناس‌های بانک کانادا برای بزرگداشت زنان نمادین کانادایی قرار گرفت.[۳۱]

در سال ۲۰۱۹، مک‌گیل به‌عنوان بخشی از مجموعهٔ «کانادایی‌ها در پرواز» تمبر پست کانادا به افتخارش منتشر شد.[۱][۳۲]

در سال ۲۰۱۹، مک‌گیل موضوع کتاب بیوگرافی برای خوانندگان جوان به نام اِلسی مک‌گیل را ملاقات کنید بود که توسط انتشارات اسکولاستیک کانادا منتشر شد.[۳۳]

در اکتبر ۲۰۲۰، مک‌گیل موضوع یک فیلم کوتاه دقیقهٔ میراث بود که به افتخار دستاوردهای او در جنگ جهانی دوم ساخته شد.[۱]

در سال ۲۰۲۳، ضرابخانهٔ سلطنتی کانادا یک سکهٔ یادبود در گردش از نوع لونی با عنوان «بزرگداشت اِلسی مک‌گیل» ضرب کرد.[۳۴][۲۸]

مؤسسات و یادبودهای نام‌گذاری‌شده

مدرسهٔ دولتی اکول اِلسی مک‌گیل، هیئت مدرسهٔ ناحیهٔ لیک‌هد (تصویب ۲۰۱۹؛ افتتاح ۲۰۲۰).[۳۵][۳۶]

دبیرستان اِلسی مک‌گیل، هیئت مدرسهٔ ناحیهٔ هالتون (افتتاح ۲۰۲۱).[۳۷]

اسکادران کادت‌های هوایی سلطنتی کانادا به «اسکادران ۷۰ کادت‌های هوایی سلطنتی کانادا "اِلسی مک‌گیل"» تغییر نام داد (۲۰۲۲).[۳۸]

سکهٔ یادبود لونی در گردش صادرشده توسط ضرابخانهٔ سلطنتی کانادا، «بزرگداشت اِلسی مک‌گیل» (۲۰۲۳).[۳۸]

وابستگی‌ها

منبع:[۱۸]

وابستگی‌ها

رئیس

  • فدراسیون کانادایی باشگاه‌های زنان شاغل و حرفه‌ای

کمیسیونر

  • کمیسیون سلطنتی وضعیت زنان در کانادا

همکار

عضو مادام‌العمر

عضو

  • مؤسسه هوافضا و فضانوردی آمریکا
  • انجمن مهندسان مشاور کانادا
  • انجمن مهندسان حرفه‌ای کانادا
  • باشگاه زنان شاغل و حرفه‌ای تورنتو
  • انجمن مهندسان مکانیک کانادا
  • کمیته وضعیت زنان انتاریو (وابسته به کمیته اقدام ملی برای وضعیت زنان)
  • باشگاه سوروپتیمیست تورنتو

ثبت‌شده / دارای مجوز

  • مهندس دارای مجوز در بریتانیا
  • مهندس حرفه‌ای ثبت‌شده در کانادا

آرشیوها

السی گریگوری مک‌گیل، مجموعه اسنادی در کتابخانه و آرشیو کانادا وجود دارد.[۳۹] شماره مرجع آرشیوی R۴۳۴۹ است. همچنین مجموعه اسناد السی گریگوری مک‌گیل را در آرشیوهای انتاریو ببینید.

یک پرونده آرشیوی در آرشیو انجمن مهندسان زن وجود دارد.[۱۸]

منابع

  1. 1 2 3 Mackie, John (October 1, 2020). "Queen of the Hurricanes Elsie MacGill has her heritage moment". The Sudbury Star. Retrieved October 2, 2020.
  2. 1 2 Morris, Cerise (March 22, 2016). "Royal Commission on the Status of Women in Canada". The Canadian Encyclopedia. Updated by: Anne-Marie Pedersen, Calina Ellwand, Maude-Emmanuelle Lambert. Historica Canada. Archived from the original on June 7, 2011. Retrieved January 9, 2016.
  3. 1 2 3 Wakewich (2006), p. 396.
  4. ↑ Bourgeois-Doyle (2008), p. 29.
  5. ↑ Bourgeois-Doyle (2008), p. 43.
  6. ↑ "Elizabeth "Elsie" MacGill 1905–1980". sciencetech.technomuses.ca. Archived from the original on December 3, 2013. Retrieved January 9, 2016.
  7. 1 2 3 4 5 6 "Elizabeth 'Elsie' Gregory MacGill". Library and Archives Canada. Retrieved January 9, 2016.
  8. ↑ Goff, Alice C. (1946). Women Can Be Engineers (in English). Ann Arbor MI: Edwards Brothers, Inc. pp. 45–49.
  9. 1 2 Bourgeois-Doyle (2008), p. 64.
  10. ↑ "Queen of the Hurricanes: Elsie MacGill leads Canada's fighter plane production during the Second World War". CBC. Retrieved January 8, 2016.
  11. ↑ "The Woman Engineer Vol 4". www2.theiet.org. Retrieved May 20, 2020.
  12. ↑ Sissons (2014), p. 40.
  13. ↑ "Elsie McGill". Royal Canadian Mint. 2023.
  14. ↑ Sissons (2014), p. 91.
  15. ↑ Sissons (2014), p. 94.
  16. 1 2 3 4 Wakewich (2006), p. 397.
  17. ↑ Bourgeois-Doyle (2008), pp. 132–134.
  18. 1 2 3 4 5 6 MacGill, Elsie, Society of Women Engineers Records (LR001539), Box 190, Folder 48, Walter P. Reuther Library, Archives of Labor and Urban Affairs, Wayne State University
  19. 1 2 "Canadian Car & Foundry National Historic Site of Canada". Canadian Government Directory of Federal Heritage Designations.
  20. ↑ Hatch (2006), p. 148.
  21. ↑ "Queen of the Hurricanes" True Comics 8 (January 1942), New York City: Parents’ Magazine Press
  22. 1 2 Bourgeois-Doyle (2008), p. 219.
  23. ↑ MacGill, Elsie M. Gregory (February 1953). "The Initiative in Airliner Design". The Engineering Journal. 36 (2): 91–95.
  24. 1 2 Sissons, Crystal (August 4, 2023). "Elsie MacGill". The Canadian Encyclopedia. Updated by: Nathan Baker. Historica Canada. Archived from the original on January 11, 2019. Retrieved January 9, 2016.
  25. 1 2 Wakewich (2006), p. 401.
  26. ↑ "Elizabeth "Elsie" Gregory MacGill". collectionscanada.ca. Archived from the original on September 30, 2007. Retrieved January 9, 2016.
  27. 1 2 3 "Elsie MacGill". Canadian99s.org. Archived from the original on January 19, 2008.
  28. 1 2 3 4 5 6 7 "Elsie MacGill". thecanadianencyclopedia.ca (in English). Retrieved 2026-02-09.
  29. 1 2 Wakewich (2006), p. 400.
  30. ↑ "Elsie MacGill". AUA College of Medicine. Retrieved January 9, 2016.
  31. ↑ "Final 5 candidates for next Canadian woman on banknote revealed by Bank of Canada". CBC News.
  32. ↑ "Canadians in Flight". Latest Stamps. Canada Post. March 27, 2019. Retrieved October 2, 2020.
  33. ↑ MacLeod, Elizabeth (2019). Meet Elsie MacGill. Toronto: Scholastic Canada. pp. 1–29. ISBN 978-1-4431-7020-8.
  34. ↑ "2023 Commemorative Collector Keepsake Card – Honouring Elsie MacGill | the Royal Canadian Mint".
  35. ↑ "School named after pioneering woman". June 15, 2019.
  36. ↑ "BUILDING EXCITEMENT AT ECOLE ELSIE MACGILL PUBLIC SCHOOL". Lakehead Public Schools. Archived from the original on July 9, 2020. Retrieved September 17, 2020.
  37. ↑ "Elsie MacGill Secondary School".
  38. 1 2 NetNewsLedger (2021-04-08). "Thunder Bay Air Cadet Squadron to be renamed in Honour of "Queen of the Hawker Hurricane" - NetNewsLedger" (in American English). Retrieved 2026-02-09.
  39. ↑ "Finding aid to Elsie Gregory MacGill fonds, Library and Archives Canada". July 20, 2017.
  • Bourgeois-Doyle, Richard I. Six decades later, SWE pioneer Elsie MacGill continues to inspire. بایگانی‌شده در مارس ۴, ۲۰۱۶ توسط Wayback Machine SWE Magazine, v. 57, n. 2, Spring 2011, pp. 28–32, 32a-32z (web exclusive including chapter 2 of Her Daughter the Engineer) Society of Women Engineers ISSN 1070-6232.
  • Green, John J. "Obituary: Elizabeth (Elsie) Gregory MacGill, FC AS1, 1905–1980." Unpublished text from memorial service held Wednesday, November 26, 1980. University of Toronto Archives.
  • Hatch, Sybil (2006). Changing Our World: True Stories of Women Engineers. Reston, Virginia: American Society of Civil Engineers. ISBN 0-7844-0841-6.
  • MacGill, E.M.G. "Factors affecting mass production of aeroplanes". Flight, v. 38, n. 1656, September 19, 1940, pp. 228–231.
  • MacGill, E.M.G. My Mother, the Judge: A Biography of Judge Helen Gregory MacGill. Toronto: Ryerson Press, 1955; reprinted in 1981 by Toronto: PMA Books. شابک ‎۰−۸۸۷۷۸−۲۱۰−۸.
  • Sissons, Crystal (2014). Queen of the Hurricanes: The Fearless Elsie MacGill. Toronto: Second Story Press. ISBN 978-1-927583-53-1.
  • Wakewich, Pamela (2006). "'Queen of the Hurricanes': Elsie Gregory MacGill, aeronautical engineer and women's advocate". In Sharon Anne Cook; Lorna R. McLean; Kate O'Rourke (eds.). Framing Our Past: Canadian Women's History in the Twentieth Century (second ed.). Montreal: McGill-Queen's University Press. ISBN 978-0-7735-3159-8.

پیوند به بیرون

This page is issued from ویکی‌پدیا. The text is available under Creative Commons Attribution-Share Alike 4.0 unless otherwise noted. Additional terms may apply for the media files.