امیلی ویلسون

امیلی ویلسون
زادهٔ۱۹۷۱ (۵۴–۵۵ سال)
آکسفورد، آکسفوردشر، انگلستان
پیشه‌ها
  • استاد
  • نویسنده
  • مترجم
فرزندان۳
والدینکاترین دانکن-جونز (مادر)
ا.ان. ویلسون (پدر)
خویشاوندانبی ویلسون (خواهر)
پس‌زمینه‌های علمی
تحصیلاتکالج بالیول، آکسفورد (بی‌ای)
کالج کورپوس کریستی، آکسفورد (ام‌فیل)
دانشگاه ییل (پی‌اچ‌دی)
کار علمی
زمینهٔ تخصصی/حوزه کاریمطالعات کلاسیک
نهاددانشگاه پنسیلوانیا
آثار برجستهادیسه (ترجمهٔ امیلی ویلسون) (ترجمهٔ انگلیسی)
ایلیاد (ترجمهٔ انگلیسی)
وبگاه

امیلی ویلسون (زادهٔ ۱۹۷۱) دانشور کلاسیک و مترجم بریتانیایی-آمریکایی است. او استاد مطالعات کلاسیک در دانشگاه پنسیلوانیا است. در سال ۲۰۱۷، ترجمهٔ او از ادیسه هومر نخستین ترجمهٔ منظوم انگلیسی این اثر توسط یک زن بود. ترجمهٔ او از ایلیاد در سال ۲۰۲۳ منتشر شد.

ویلسون نویسندهٔ چندین کتاب نیز هست، از جمله تمسخر با مرگ: زیستن تراژیک از سوفوکل تا میلتون (Mocked with Death: Tragic Overliving from Sophocles to Milton، ۲۰۰۴)، مرگ سقراط: قهرمان، شرور، پرحرف، قدیس (The Death of Socrates: Hero, Villain, Chatterbox, Saint، ۲۰۰۷) و بزرگ‌ترین امپراتوری: زندگی سنکا (The Greatest Empire: A Life of Seneca، ۲۰۱۴).

زندگی اولیه و تحصیلات

ویلسون در سال ۱۹۷۱ در آکسفورد، انگلستان، به دنیا آمد.[۱] مادرش، کاترین دانکن-جونز، دانشور ادبیات دوران الیزابت بود.[۲] پدرش، ا.ان. ویلسون، نویسنده است.[۳][۱] دایی او دانشور تاریخ روم در دانشگاه کمبریج بود، و مادربزرگ مادری‌اش، السی دانکن-جونز، دانشوری در دانشگاه بیرمنگام بود،[۲] همان‌طور که پدربزرگ مادری‌اش نیز چنین بود.[۱] خواهر کوچک‌ترش، نویسندهٔ حوزهٔ غذا، بی ویلسون، است.[۳]

در سال ۱۹۹۴، ویلسون مدرک بی‌ای در گریتس را از کالج بالیول، آکسفورد گرفت. سپس مدرک ام‌فیل در ادبیات رنسانس انگلیسی را در سال ۱۹۹۶ از کالج کورپوس کریستی، آکسفورد، و مدرک پی‌اچ‌دی در ادبیات کلاسیک و تطبیقی را در سال ۲۰۰۱ از دانشگاه ییل دریافت کرد.[۴][۳]

ویلسون در سال ۲۰۰۳ جایزهٔ چارلز برنهایمر را از انجمن ادبیات تطبیقی آمریکا برای پایان‌نامه‌اش با عنوان چرا زنده می‌مانم؟ بقای تراژیک در یونانی، لاتین و انگلیسی (Why Do I Overlive?: Greek, Latin and English Tragic Survival) دریافت کرد.[۵][۶]

حرفه

ویلسون از سال ۲۰۰۲ در گروه مطالعات کلاسیک دانشگاه پنسیلوانیا تدریس کرده است.[۴][۷] او نخستین کتابش، تمسخر با مرگ: زیستن تراژیک از سوفوکل تا میلتون (Mocked with Death: Tragic Overliving from Sophocles to Milton، ۲۰۰۴)، را از پایان‌نامهٔ دکترای خود توسعه داد و آن را به مادربزرگش، السی دانکن-جونز، تقدیم کرد.[۱] به گفتهٔ وایات میسن، این کتاب «به شیوهٔ تصور فناپذیری، در سنت تراژیک، نزد جان میلتون، ویلیام شکسپیر، سنکای جوان، سوفوکل و اوریپید می‌پردازد».[۱] مارگارت جی. آرنولد در نقدی برای رنسانس کوارترلی نوشت: «این تشریح، اندیشه‌های ارسطوگرایی دربارهٔ ساختار تراژیک، کاتارسیس و قهرمانی متعارف را به چالش می‌کشد.»[۸]

در سال ۲۰۰۶، ویلسون بورسیهٔ جایزهٔ رم را از آکادمی آمریکایی در رم برای مطالعات رنسانس و اوایل دوران مدرن دریافت کرد.[۹][۱۰] کارولین لارینگتون کتاب بعدی ویلسون، مرگ سقراط: قهرمان، شرور، پرحرف، قدیس (The Death of Socrates: Hero, Villain, Chatterbox, Saint، ۲۰۰۷)، را «روایتی سرزنده و روشنگر از رخدادهای پیرامون اعدام سقراط با نوشیدن جام شوکران خودخواسته؛ دلایل تاریخی محتمل محاکمه و حکم او؛ و شیوه‌هایی که دوره‌های بعدی—از جانشینان بی‌واسطهٔ سقراط در میان یونانیان، تا رومیان، مدافعان مسیحیت، متفکران رنسانس، خردمندان روشنگری و مدرن‌های نگران—مرگ سقراط را درک کرده‌اند» توصیف کرد.[۱۱]

کتاب‌های بعدی ویلسون بر نمایش‌نامه‌نویس تراژیک رومی، سنکای جوان، تمرکز داشتند. در سال ۲۰۱۰، او تراژدی‌های سنکا را با دیباچه و یادداشت ترجمه کرد، در کتابی با عنوان شش تراژدی از سنکا (Six Tragedies of Seneca). در سال ۲۰۱۴، کتاب بزرگ‌ترین امپراتوری: زندگی سنکا (The Greatest Empire: A Life of Seneca) را منتشر کرد که با عنوان جایگزین سنکا: یک زندگی (Seneca: A Life) نیز به چاپ رسیده است.[۱۲] تیم ویتمارش در نقدی بر Seneca: A Life برای لیتراری ریویو نوشت: «این کتاب هوشمندانه و دانشورانه صرفاً پژوهشی دربارهٔ فردی چندچهره و متناقض نیست. هدفش همچنین درسی برای دوران خودمان است. ویلسون استدلال می‌کند که سنکا 'ژرف‌بین‌ترین تحلیل‌گر روم دربارهٔ مصرف‌گرایی و تجمل' بود.»[۱۳]

ویلسون در سال ۲۰۱۷ با ترجمه‌اش از ادیسه شهرتی بین‌المللی یافت، و رسانه‌ها بر این نکته تمرکز کردند که او نخستین زنی است که ترجمه‌ای از این اثر به انگلیسی منتشر می‌کند.[۱۴] مصاحبه‌ای در سال ۲۰۱۹ با رابرت وود که در بررسی کتاب‌های لس‌آنجلس منتشر شد، شامل بحث ویلسون دربارهٔ توجه رسانه‌ای‌ای است که به‌عنوان نخستین زن شناخته‌شده‌ای که کل ادیسه را به انگلیسی ترجمه کرده، دریافت کرد.[۱۵] ویلسون می‌گوید: «انتخاب‌های سبکی و تفسیری‌ای که من به‌عنوان مترجم انجام می‌دهم، از پیش با هویت جنسیتی‌ام تعیین نشده‌اند. دیگر مترجمان زن هومر—مانند کارولین الکساندر در انگلیسی، رزا اونستی در ایتالیایی، و آن داسیه در فرانسوی—انتخاب‌هایی بسیار متفاوت از انتخاب‌های من داشته‌اند.»[۱۵] نیویورک تایمز ادیسه ترجمهٔ ویلسون را در فهرست ۱۰۰ کتاب برجستهٔ خود در سال ۲۰۱۸ قرار داد،[۱۶] و این ترجمه نامزد جایزهٔ ملی ترجمه سال ۲۰۱۸ شد.[۱۷]

در سال ۲۰۱۹، ویلسون بورسیه مک‌آرتور را برای کارش در آشناساختن مخاطبان تازه با ادبیات کلاسیک دریافت کرد،[۱۸] و به‌عنوان استاد کرسی «کالج زنان، دستهٔ ۱۹۶۳» در علوم انسانی دانشگاه پنسیلوانیا منصوب شد.[۱۹]

در سال ۲۰۲۰، ویلسون به هیئت داوران جایزه ادبی من بوکر پیوست، در کنار مارگارت باسبی (رئیس هیئت)، لی چایلد، سمیر رحیم و لِمن سیسِی.[۲۰] همچنین در همان سال ۲۰۲۰، او بورسیهٔ گوگنهایم را برای حمایت از کارش در ترجمهٔ ایلیاد دریافت کرد.[۷]

در سپتامبر ۲۰۲۳، دابلیو. دابلیو. نورتون اند کامپنی ترجمهٔ انگلیسی ویلسون از ایلیاد را منتشر کرد.[۱۴] ویلسون در این نسخه دیباچه، نقشه، شجره‌نامه، واژه‌نامه و یادداشت‌های متنی گنجانده است.[۱۴][۲۱] او این کتاب را طی شش سال گذشته توسعه داده بود.[۲۲]

ترجمهٔ ادیسه

مدلین میلر در نقدی بر ترجمهٔ ویلسون از ادیسه برای واشینگتن پست نوشت که ویلسون «سرعت و پویایی روایی هومر را در اولویت قرار می‌دهد و می‌کوشد آنچه را خود 'تاخت چابک' شعر او می‌نامد، به تصویر بکشد. او به وزن پنج‌ضربی یامبیک می‌نویسد و به‌شکلی چشمگیر، خود را به همان تعداد سطرهای متن اصلی هومر محدود می‌کند».[۲۳] کالین بارو در نقدی برای نقد کتاب لندن دربارهٔ «چالش ترجمهٔ منظومه به همان تعداد سطرهای پنج‌ضربی یامبیک که در متن اصلی به شش‌پایه‌ای وجود دارد» بحث می‌کند و می‌نویسد: «برای دستیابی به این سطح از فشردگی، او ناچار است تا حد زیادی به کلمات تک‌هجایی تکیه کند و دربارهٔ اینکه کدام‌یک از دلالت‌های ضمنی هومر را باید صریح کند، تصمیم‌های تیز و گاه ساده‌ساز بگیرد.»[۲۴]

آنالیزا کوئین در نقدی برای ان‌پی‌آر نوشت: «پروژهٔ ویلسون اساساً پروژه‌ای پیشرو است: زدودن قرن‌ها انباشت زبانی و ایدئولوژیک—مسیحی‌سازی (هومر پیش از مسیحیت زیسته است)، نوستالژی، جنسیت‌زدگی افزوده (این حماسه‌ها به‌خودی‌خود هم به‌اندازهٔ کافی جنسیت‌زده‌اند)، و تعبیرات دوران ویکتوریا—تا چیزی تازه و پاک آشکار شود.»[۲۵] در ترجمهٔ ویلسون، شخصیت‌های به‌بردگی‌گرفته‌شده اغلب «برده» خوانده می‌شوند، نه «خدمتکار» یا «کنیز»، همراه با یادداشت‌های مترجم که این انتخاب‌های واژگانی را توضیح می‌دهند؛ ویلسون در گفت‌وگو با آنا نورث در واکس (وبگاه) دربارهٔ ترجمه‌های قدیمی‌تر ادیسه گفت: «واقعاً برایم گیج‌کننده است … که چقدر تلاش صرف نامرئی‌کردن برده‌داری شده است.»[۲۶]

میلر همچنین دربارهٔ انتخاب‌های واژگانی ویلسون، از جمله واژهٔ «برده»، بحث کرد و نوشت: «شاید بحث‌برانگیزتر، ترجمهٔ او از مصرع نخست معروف باشد که ویلسون آن را چنین آورده: 'برایم از مردی پیچیده بگو'»[۲۳] (در تقابل با ترجمه‌هایی مانند «سخن بگو، ای حافظه – از قهرمانی زیرک»، اثر استنلی لومباردو، انتشارات هاکت، ۲۰۰۰). وایات میسن دربارهٔ سطرهای آغازین ترجمهٔ ویلسون نوشت: «هنگامی که نخستین‌بار این سطرها را در اوایل همان تابستان در پاریس ریویو، که گزیده‌ای از آن را منتشر کرده بود، خواندم، مبهوت شدم»، و دربارهٔ کاربرد واژهٔ «پیچیده» در مصرع نخست: «درخشش انتخاب ویلسون، تا حدی، در سادگی ظاهری‌اش نهفته است.»[۱]

فیلم‌ساز کریستوفر نولان ترجمهٔ سال ۲۰۱۷ ویلسون را یکی از منابع الهام خود برای فیلم ۲۰۲۶ خود، ادیسه (فیلم ۲۰۲۶)، ذکر کرد.[۲۷][۲۸] ویلسون در نقد کتاب لندن این فیلم را به‌شدت نقد کرد و نوشت که «شرمنده می‌شدم اگر در [آن] هیچ نقشی می‌داشتم» و اینکه این فیلم «فاقد عمق روان‌شناختی، احساسی، سیاسی و اخلاقی» بود و «بسیاری از عناصری را که منظومه را بزرگ می‌سازند» نداشت. او نولان را به‌خاطر بهره‌گیری از «ترکیب معمول بزرگ‌منشی کاذب و سطحی‌نگری» و اولویت‌دادن به کنش داستانی به‌جای «مقیاس انسانی» نقد کرد.[۲۹][۳۰][۳۱] ویلسون همچنین تصمیم نولان برای فیلم‌برداری در صحرای غربی را به‌عنوان «عادی‌سازی درگیری صحرای غربی علیه مردم بومی صحراوی‌ها» نقد کرد،[۳۱] اما نوشت که از نولان سپاسگزار است که «تمام تلاشش را کرده تا عموم مردم را دوباره به خواندن بازگرداند.»[۳۲]

نویسندهٔ آمریکایی جویس کارول اوتس نقد ویلسون بر فیلم نولان را نکوهش کرد و نوشت: «به‌جای اختلاف‌نظر با تفسیرهای هومر به شیوه‌ای همکارانه، این فرد که خود به‌شدت از فیلم نولان بهره‌مند شده، به زبان خام طرفداران MAGA سخن می‌گوید که به کسی با دیدگاه‌های متفاوت از خودشان حمله می‌کنند.»[۳۳][۳۴]

ترجمهٔ ایلیاد

نائوئیزه مک‌سوینی در نقدی بر ایلیاد ویلسون برای واشینگتن پست نوشت: «ویلسون از دو دامی که بیشتر ترجمه‌های ایلیاد هنگام گذر از شکاف‌های ناگزیر میان یونانی باستان و انگلیسی در آن می‌افتند—از یک‌سو تجلیل بی‌مورد از خشونت و از سوی دیگر ملال‌آوری—پرهیز می‌کند. این امر به ویلسون امکان می‌دهد درون‌مایه‌های اصلی منظومه را مؤثرتر بیرون بکشد: پیوندهای انسانی‌ای که ما را در جوامع به هم می‌پیوندند، و فناپذیری و فقدان آن‌ها را تلخ و شیرین می‌کند.»[۱۴] امیلی گرینوود در یِیل ریویو نوشت: «همان‌گونه که سیمون وی در جستار تیزبینانهٔ خود در سال ۱۹۴۱ با عنوان L'Iliade ou le poème de la force خاطرنشان کرد، سرانجام همه بهایی می‌پردازند، اگر نه مادی، دست‌کم روحی: شکوه و بیهودگی درهم‌تنیده‌اند. ویلسون این ساختار تراژیک را بی‌نقص بازآفریده، گاه دقیقاً با دانستن اینکه چه زمانی باید فراتر از سطرهای هومر و در فاصلهٔ میان آن‌ها کار کند.»[۳۵]

به گفتهٔ شارلوت هیگینز، «خواندن ایلیاد در بحبوحهٔ جنگ روسیه و اوکراین (۲۰۲۲–اکنون)، که خودم دربارهٔ آن گزارش تهیه کرده‌ام، این منظومه را به شیوه‌هایی تازه و آشفته‌کننده به من نزدیک کرد.»[۳۶] هیگینز همچنین می‌گوید ترجمهٔ ویلسون به پنج‌پایه‌ای بلندانجام «همچون رودی خون‌آلود تند و تیز روان است، از صداهای پرهیاهوی جنگ آکنده است، از اشتیاق جنگاوران برای نبرد لبریز می‌شود، و تقریباً هر سطر آن با فقدان و سوگواری بی‌پایان و هولناک می‌تپد: مرگ پس از مرگ پس از مرگ.»[۳۶] در نیو استیتسمن، رووان ویلیامز، اسقف اعظم کانتربری، نوشت: «تصمیم به استفادهٔ از پنج‌ضربی یامبیک بدون قافیه برای این ترجمه، تصمیمی به‌شدت موفق است؛ این وزن نوعی ریتم پیش‌فرض برای بخش بزرگی از شعر انگلیسی است، به‌ویژه برای منظومه‌های روایی بلند، وزنی که بی‌سروصدا بر الگوهای گفتار روزمره منطبق می‌شود و توجه ما را دقیقاً به‌اندازهٔ کافی نگه می‌دارد تا در بخش‌های کم‌رمق‌تر نیز در دایرهٔ توجه بمانیم.»[۳۷]

کرکس ریویوز به «کوتاهی سطرهای ویلسون» در مقایسه با دیگر مترجمان اشاره کرد که، «با یاری واژه‌گزینی بی‌تکلف و شاعرانگی‌اش، برای چشم خواننده آسان‌اند و به نظر می‌رسد به ذهن کمک می‌کنند تا در هر لحظه، پهنهٔ بوم هومر را دریابد، در حالی که همچنان از جزئیات شگفت‌زده می‌شود.»[۲۱] ناتالی هینز در نیویورک تایمز نوشت: «ترجمهٔ ویلسون از یونانیِ هومری همواره سرزنده و رسا است. گاه لغزش‌هایی در سطح زبان دیده می‌شود که کمی نابه‌جا به نظر می‌رسند… اما ویلسون می‌خواهد این نسخه با صدای بلند خوانده شود، و مسلماً اجرای آن هم لذت‌بخش خواهد بود.»[۲۲]

گریم وود در آتلانتیک (مجله) نوشت: «زبان مدرن او گاه به‌شکلی مزاحم، مدرن به نظر می‌رسد.»[۳۸]

آثار برگزیده

به عنوان نویسنده

کتاب‌ها

  • (۲۰۰۴). Mocked with Death: Tragic Overliving from Sophocles to Milton [تمسخر با مرگ: زیستن تراژیک از سوفوکل تا میلتون]. Baltimore: انتشارات دانشگاه جانز هاپکینز. ISBN 978-0-8018-7964-7.[۳۹]
  • (۲۰۰۷). The Death of Socrates: Hero, Villain, Chatterbox, Saint [مرگ سقراط: قهرمان، شرور، پرحرف، قدیس]. Cambridge, Mass.: انتشارات دانشگاه هاروارد. 2007. ISBN 978-0-674-02683-4.[۴۰]
  • (۲۰۱۴). The Greatest Empire: A Life of Seneca [بزرگ‌ترین امپراتوری: زندگی سنکا]. Oxford, UK: انتشارات دانشگاه آکسفورد. 2014. ISBN 978-0-19-992664-0.[۴۱]
  • (۲۰۲۶). Crossing the Wine-Dark Sea: Journeys through Ancient Literature [عبور از دریای شراب‌گون: سفرهایی در ادبیات باستان]. London: Profile Books. ISBN 978-1-80522-586-7.

نشریات ادواری

به عنوان مترجم

زندگی شخصی

ویلسون در پنسیلوانیا، نزدیک محوطهٔ دانشگاه پنسیلوانیا زندگی می‌کند. او سه دختر دارد[۳] و پیش‌تر با نویسنده مارکو روت ازدواج کرده بود.[۴۵]

ویلسون در سال ۲۰۲۲ تابعیت ایالات متحده را به دست آورد.[۳]

منابع

  1. 1 2 3 4 5 6 Mason, Wyatt (2 November 2017). "The First Woman to Translate the 'Odyssey' Into English". Magazine. نیویورک تایمز. ISSN 1553-8095. Archived from the original on 5 November 2017. Retrieved 25 March 2018.
  2. 1 2 Reisz, Matthew (26 July 2012). "The family business". آموزش عالی تایمز. Archived from the original on 17 March 2016. Retrieved 23 September 2023.
  3. 1 2 3 4 5 Thurman, Judith (11 September 2023). "Mother Tongue: Emily Wilson Makes Homer Modern". نیویورکر. ISSN 2163-3827. Archived from the original on 11 September 2023.
  4. 1 2 "Emily R. Wilson". Department of Classical Studies; University of Pennsylvania.
  5. ↑ Wilson, Emily (2001). Why do I overlive?: Greek, Latin and English tragic survival (Ph.D. thesis) – via Yale University Library.
  6. ↑ "Charles Bernheimer Prize". Chicago: American Comparative Literature Association. Retrieved 23 September 2023.
  7. 1 2 "Professor Emily Wilson named 2020 Guggenheim Fellow". Penn Today. University of Pennsylvania. 10 April 2020. Retrieved 24 September 2023.
  8. ↑ Arnold, Margaret J. (2005). "Emily R. Wilson. Mocked with Death: Tragic Overliving from Sophocles to Milton.". Renaissance Quarterly. 58 (4): 1445–1446. doi:10.1353/ren.2008.0890. ProQuest 222405188.
  9. ↑ "Emily Wilson: College for Women Class of 1963 Term Professor in the Humanities". University of Pennsylvania School of Arts & Sciences. Retrieved 24 September 2023.
  10. ↑ "Fellows - Affiliated Fellows - Residents 1990–2010". American Academy in Rome. Archived from the original on 27 December 2017.
  11. ↑ Larrington, Carolyne (17 October 2007). "The hemlock and the chatterbox". مکمل ادبی تایمز. ISSN 0307-661X. Archived from the original on 15 June 2011.
  12. ↑ "Emily Wilson: Professor and Chair of Classical Studies". Department of English; University of Pennsylvania. Retrieved 23 September 2023.
  13. ↑ Whitmarsh, Tim (March 2015). "Nero to Zero". لیتراری ریویو. Archived from the original on 19 March 2015.
  14. 1 2 3 4 Mac Sweeney, Naoíse (21 September 2023). "The new 'Iliad' translation is a genuine page-turner". واشینگتن پست. Archived from the original on 22 September 2023.
  15. 1 2 Wood, Robert (2 April 2019). "Emily Wilson on Porous Boundaries and the World of Homer". Los Angeles Review of Books. Retrieved 24 September 2023.
  16. ↑ Aarts, Esther (19 November 2018). "100 Notable Books of 2018". The New York Times. ISSN 1553-8095. Retrieved 28 March 2019.
  17. ↑ "Emily Wilson's Odyssey Translation is Short Listed for the National Translation Award". Comparative Literature & Literary Theory. University of Pennsylvania School of Arts & Sciences. 16 July 2018. Retrieved 28 March 2019.
  18. ↑ Dwyer, Colin (25 September 2019). "MacArthur 'Genius' Grant Winners Attest to 'Power of Individual Creativity'". NPR.
  19. ↑ "Emily Wilson: College for Women Class of 1963 Term Professor". University of Pennsylvania Almanac. Vol. 66, no. 17. Philadelphia. 17 December 2019.
  20. ↑ Chandler, Mark (7 January 2020). "Child, Busby and Sissay join 2020 Booker Prize judging panel". The Bookseller. Retrieved 31 July 2020.
  21. 1 2 "The Iliad". کرکس ریویوز. 1 August 2023. Retrieved 23 September 2023.
  22. 1 2 Haynes, Natalie (23 September 2023). "Warriors Who Seek Immortal Fame and Find It, in Epic Poetry". نیویورک تایمز. ISSN 1553-8095. Retrieved 23 September 2023.
  23. 1 2 Miller, Madeline (16 November 2017). "The first English translation of 'The Odyssey' by a woman was worth the wait". واشینگتن پست. Retrieved 23 September 2023.
  24. ↑ Burrow, Colin (26 April 2018). "Light through the Fog". نقد کتاب لندن. Vol. 40, no. 8. ISSN 0260-9592. Retrieved 23 September 2023.
  25. ↑ Quinn, Annalisa (2 December 2017). "Emily Wilson's 'Odyssey' Scrapes The Barnacles Off Homer's Hull". ان‌پی‌آر. Retrieved 24 September 2023.
  26. ↑ North, Anna (20 November 2017). "Historically, men translated the Odyssey. Here's what happened when a woman took the job". واکس (وبگاه).
  27. ↑ Dockterman, Eliana (12 May 2026). "Christopher Nolan Has Been Dreaming of The Odyssey for More Than 20 Years". تایم. Archived from the original on 12 May 2026. Retrieved 12 May 2026.
  28. ↑ Ryzik, Melena (25 June 2026). "Christopher Nolan and the Anxiety of Making 'The Odyssey'". نیویورک تایمز. ISSN 1553-8095. Retrieved 25 June 2026.
  29. ↑ Boykin-Patterson, Eboni (27 July 2026). "Christopher Nolan Film Savaged by Ultimate 'Odyssey' Expert". The Daily Beast (in English). Retrieved 29 July 2026.
  30. ↑ Wilson, Emily (13 August 2026). "An Uncomplicated Man". نقد کتاب لندن (in English). Vol. 48, no. 14. ISSN 0260-9592. Retrieved 29 July 2026.
  31. 1 2 Tapp, Tom (27 July 2026). "Famed 'Odyssey' Translator Rips Nolan's Film: 'I Would Be Ashamed'". ددلاین هالیوود. Retrieved 29 July 2026.
  32. ↑ Rowe, Georgia (28 July 2026). "Odyssey translator savages Nolan's blockbuster as 'gimmicky' and 'superficial'" (in English). London: LBC. Retrieved 29 July 2026.
  33. ↑ Hibberd, James (29 July 2026). "Joyce Carol Oates Defends 'Odyssey' Against Translator's Viral Slam: 'Crude Language of MAGA Folks'". The Hollywood Reporter (in English). Retrieved 29 July 2026.
  34. ↑ Vigdor, Neil (2026-07-31). "How Emily Wilson's Takedown of 'The Odyssey' Ignited a Debate". The New York Times (in American English). ISSN 0362-4331. Retrieved 2026-08-04.
  35. ↑ Greenwood, Emily (18 September 2023). "How Emily Wilson Reimagined Homer". The Yale Review. ISSN 1467-9736. Retrieved 22 September 2023.
  36. 1 2 Higgins, Charlotte (9 September 2023). "'The Iliad may be ancient – but it's not far away': Emily Wilson on Homer's blood-soaked epic". گاردین. Retrieved 24 September 2023.
  37. ↑ Williams, Rowan (6 September 2023). "Homer's history of violence". نیو استیتسمن. Retrieved 23 September 2023.
  38. ↑ Wood, Graeme (2 October 2023). "What Emily Wilson's Iliad Misses". آتلانتیک (مجله). ISSN 2151-9463. Retrieved 29 December 2024.
  39. ↑ نقدهای Mocked with Death:
  40. ↑ نقدهای The Death of Socrates:
  41. ↑ نقدهای The Greatest Empire: A Life of Seneca:
  42. ↑ نقدهای Seneca: A Life:
  43. ↑ نقدهای Seneca. Six Tragedies:
  44. ↑ نقدها و تحلیل‌های The Odyssey:
  45. ↑ Yang, Wesley (20 December 2004). "'Highbrow Fight Club'". نیویورک آبزرور. Retrieved 23 September 2023.

پیوند به بیرون

در ویکی‌انبار پرونده‌هایی دربارهٔ امیلی ویلسون موجود است.
This page is issued from ویکی‌پدیا. The text is available under Creative Commons Attribution-Share Alike 4.0 unless otherwise noted. Additional terms may apply for the media files.