انرژی هسته‌ای در کره جنوبی
![نیروگاه هسته‌ای چئونجی [en]](./_assets_/d1f33b1cb42dc60ec0e42c6954875701/Purple_pog.svg.png){kind=small}
انرژی هسته‌ای در کره جنوبی یک منبع اصلی انرژی در کره جنوبی است که ۳۰٪ از برق این کشور را تأمین می‌کند.[۱][۲] مجموع ظرفیت تولید برق نیروگاه‌های هسته‌ای کره جنوبی ۲۰٫۵ گیگاوات از ۲۳ رآکتور است که معادل ۲۲٪ از کل ظرفیت تولید برق کره جنوبی است.[۱]
در سال ۲۰۱۲، کره جنوبی برنامه‌هایی برای گسترش قابل‌توجه صنعت انرژی هسته‌ای خود و افزایش سهم هسته‌ای در تولید برق به ۶۰٪ تا سال ۲۰۳۵ داشت.[۳] یازده رآکتور دیگر برای بهره‌برداری در دوره ۲۰۱۲ تا ۲۰۲۱ برنامه‌ریزی‌شده بودند که در مجموع ۱۳٫۸ گیگاوات به ظرفیت تولید می‌افزودند.[۴] با این حال، در سال ۲۰۱۳ دولت پیش‌نویس طرح کاهش‌یافته‌ای را برای تولید هسته‌ای تا سقف ۲۹٪ از ظرفیت تولید تا سال ۲۰۳۵ به مجلس ارائه کرد که دلیل آن چندین رسوایی مربوط به جعل اسناد ایمنی بود.[۱] این طرح همچنان شامل افزایش ظرفیت هسته‌ای سال ۲۰۳۵ به میزان ۷ گیگاوات و رسیدن به ۴۳ گیگاوات بود.[۵]
| ۲۰۱۱ | ۲۰۱۲ | ۲۰۱۳ | ۲۰۱۴ | ۲۰۱۵ | ۲۰۱۶ | ۲۰۱۷ | ۲۰۱۸ | ۲۰۱۹ | ۲۰۲۰ | ۲۰۲۱ |
| ۱٫۴۷ | ۱٫۴۲ | ۱٫۳۱ | ۱٫۴۶ | ۱٫۵۳ | ۱٫۵۰ | ۱٫۳۶ | ۱٫۲۲ | ۱٫۳۳ | ۱٫۴۵ | ۱٫۴۳ |
با این حال، در واکنش به نگرانی‌های گسترده عمومی پس از حادثه اتمی فوکوشیما در ژاپن، خطر بالای زلزله در کره جنوبی و رسوایی‌های هسته‌ای، دولت جدید به ریاست مون جه این که در سال ۲۰۱۷ انتخاب شد، تصمیم گرفت انرژی هسته‌ای را به‌تدریج حذف کند. سه رآکتوری که در حال حاضر در دست ساخت هستند تکمیل خواهند شد، اما دولت تصمیم گرفت که این‌ها آخرین رآکتورهای ساخته‌شده باشند و با پایان عمر ۴۰ ساله نیروگاه‌های موجود، آن‌ها با روش‌های دیگر تولید انرژی جایگزین شوند.[۷][۸] در سال ۲۰۲۰، برنامه‌ریزی‌شده بود که تعداد رآکتورهای هسته‌ای تا سال ۲۰۳۴ به ۱۷ عدد کاهش یابد، این در حالی بود که تعداد آن‌ها در سال ۲۰۲۴ به اوج ۲۶ عدد می‌رسید.[۹] با این وجود، سیاست هسته‌ای در سال ۲۰۲۳ توسط رئیس‌جمهور یون سوک یول دوباره تغییر کرد و ساخت رآکتورهای هسته‌ای از سر گرفته شد و سهم انرژی هسته‌ای در تولید برق کره جنوبی تا سال ۲۰۳۶ به ۳۴٫۶٪ افزایش یافت.[۱۰]
تحقیقات انرژی هسته‌ای در کره جنوبی با پروژه‌هایی شامل انواع رآکتورهای پیشرفته، از جمله یک رآکتور کوچک ماژولار، یک رآکتور سریع فلز مایع/تبدیل هسته‌ای، و یک طرح تولید هیدروژن با دمای بالا، بسیار فعال است. فناوری‌های تولید سوخت و مدیریت پسماند نیز به‌صورت بومی توسعه یافته‌اند. کره جنوبی همچنین عضو پروژه تحقیقاتی همجوشی هسته‌ای (ITER) است.
کره جنوبی به دنبال صادرات فناوری هسته‌ای خود با هدف صادرات ۸۰ رآکتور هسته‌ای تا سال ۲۰۳۰ است. تا تاریخ ۲۰۱۰، شرکت‌های کره‌ای به توافقاتی برای ساخت یک رآکتور تحقیقاتی در اردن و چهار رآکتور APR-۱۴۰۰ در امارات متحده عربی دست یافته‌اند.[۱۱] در سال ۲۰۲۵، انرژی هسته‌ای ۳۱٪ از برق کشور را تولید کرد.[۱۲][۱۳]
بررسی رآکتورها
کره جنوبی تنها چهار سایت نیروگاهی فعال دارد، اما هر سایت چهار واحد یا بیشتر را در خود جای داده است و سه سایت نیز رآکتورهای بیشتری در برنامه توسعه خود دارند. بنابراین، تولید انرژی هسته‌ای در کره جنوبی نسبت به اکثر کشورهای دارای انرژی هسته‌ای، متمرکزتر است. جای‌دهی چندین واحد در هر سایت، امکان نگهداری کارآمدتر و کاهش هزینه‌ها را فراهم می‌کند، اما بهره‌وری شبکه را کاهش می‌دهد. چهار رآکتور از شش رآکتور ولسئونگ، از نوع کاندو و رآکتور آب سنگین فشرده (PHWR) با طراحی کانادایی هستند.
در سال ۲۰۱۳، در پاسخ به درخواست ماهیگیران محلی، شرکت کره هیدرو و انرژی هسته‌ای (KHNP) نام نیروگاه یونگ‌وانگ خود را به نیروگاه هانبیت تغییر داد و نیروگاه اولچین (یا اولجین) در استان گیونگ‌سانگ شمالی نیز به نیروگاه هانول تغییر نام یافت.[۱۴]
در سال ۲۰۱۴، توافق‌نامه‌ای برای ساخت دو رآکتور اضافی APR-۱۴۰۰ در هانول (به عنوان شین هانول-۳ و -۴؛ که ساخت آن‌ها زودتر از سال ۲۰۱۷ آغاز نمی‌شود) و دو واحد در شهرستان یئونگدئوک (که ساخت آن‌ها ممکن است تا سال ۲۰۲۲ آغاز شود) امضا شد.[۱۵] سایت پیشنهادی در یئونگدئوک، «چئونجی» نام‌گذاری شد[۱۶] و قرار است زمین‌هایی را در روستاهای نومول-ری، مائه‌جونگ-ری و سئوک-ری در یئونگدئوک-وپ اشغال کند.[۱۷] سامچوک پیش‌تر در سال ۲۰۱۲ به عنوان سایت جدید برای رآکتورها انتخاب‌شده بود، اما ساکنان آن در یک همه‌پرسی در سال ۲۰۱۵ با ساخت رآکتور مخالفت کردند. جمعیت یئونگدئوک از ۱۱۳٬۰۰۰ نفر در سال ۱۹۷۴ به ۳۸٬۰۰۰ نفر در سال ۲۰۱۶ کاهش یافته است و یک‌سوم ساکنان آن ۶۵ سال یا بیشتر سن دارند؛ سایت نیروگاه هسته‌ای جدید به عنوان راهی برای تضمین بقای این شهرستان جستجو شد.[۱۸]
مون جه این در سال ۲۰۱۷ پس از استیضاح پارک گون هه، برای ریاست‌جمهوری مبارزات انتخاباتی انجام داد و وعده داد که هیچ رآکتور جدیدی نسازد. در آن زمان، پنج رآکتور در حال ساخت بودند که سه مورد از آن‌ها نزدیک به تکمیل (شین کوری (SKN)-۴؛ شین هانول-۱ و -۲) و دو مورد تازه آغاز‌شده بودند (SKN-۵ و -۶). پس از تحلیف مون، ساخت‌وساز SKN-۵/۶ در ژوئیه ۲۰۱۷ به حالت تعلیق درآمد و یک هیئت مستقل برای ارزیابی ادامه ساخت‌وساز تشکیل شد. پس از شنیدن نظرات ۴۷۱ شهروند، این هیئت در اکتبر ۲۰۱۷ با اکثریت حدوداً سه‌پنجم آرا، توصیه کرد که ساخت SKN-۵/۶ از سر گرفته شود.[۱۹]
| کوری | گیجانگ | بوسان | PWR | ۶۰۴۰ | ۷۹۳۷ |
| هانول (پیش‌تر اولچین) | اولجین | گیونگ‌سانگ شمالی | PWR | ۵۹۰۰ | ۸۷۰۰ |
| ولسئونگ | گیونگجو | گیونگ‌سانگ شمالی | PHWR/PWR | ۲۷۷۹ | ۴۷۷۹ |
| هانبیت (پیش‌تر یونگ‌وانگ) | یونگ وانگ | جولا جنوبی | PWR | ۵۹۰۰ | ۵۹۰۰ |
| چئونجی (لغو شده) | یئونگدئوک | گیونگ‌سانگ شمالی | PWR | ۳۰۰۰ | ۳۰۰۰ |
تفکیک بر پایه رآکتور
List of commercial nuclear reactors
تاریخچه
در سال ۱۹۶۲، نخستین رآکتور تحقیقاتی کره به جرم بحرانی دست یافت. بر اساس اسناد طبقه‌بندی‌زدایی‌شده دولت ایالات متحده، سازمان سیا در سال ۱۹۷۵ کشف کرد که دیکتاتوری پارک ممکن است در حال پیگیری برنامه جنگ‌افزار هسته‌ای‌بوده باشد، اما دولت فورد با همکاری فرانسه و کانادا تلاش کرد سئول را متقاعد کند که از طرح دستیابی به توانایی تولید پلوتونیوم عقب‌نشینی کند؛ در عوض، آن‌ها به یک توافق فنی دست یافتند که به کره جنوبی کمک کرد تا یک برنامه هسته‌ای صلح‌آمیز را توسعه دهد.[۲۰]
نیروگاه هسته‌ای کوری نخستین نیروگاهی در کره بود که عملیات تجاری خود را در سال ۱۹۷۸ آغاز کرد. از آن زمان، ۱۹ رآکتور دیگر با استفاده از ترکیبی از فناوری کاندو (۴ رآکتور) و PWR (۱۶ رآکتور) ساخته شده‌اند.
بر اساس اعلام وزارت اقتصاد دانش‌بنیان کره جنوبی، هزینه‌های سوخت رآکتور APR-۱۴۰۰، ۲۳ درصد کمتر از رآکتور EPR شرکت آریوا مستقر در فرانسه است که به عنوان پیشرفته‌ترین نیروگاه هسته‌ای جهان شناخته می‌شود.[۲۱] دولت همچنین در حال برنامه‌ریزی برای توسعه یک طرح جدید نیروگاه هسته‌ای است که ۱۰ درصد ظرفیت بیشتر و رتبه ایمنی بهتری نسبت به APR-۱۴۰۰ خواهد داشت.[۲۱] نیروگاه‌های هسته‌ای کره جنوبی در حال حاضر با نرخ ۹۳.۴ درصد کار می‌کنند که بالاتر از نرخ عملیاتی قابل مقایسه در ایالات متحده (۸۹.۹ درصد)، فرانسه (۷۶.۱ درصد) و ژاپن (۵۹.۲ درصد) است.[۲۱] نیروگاه‌های هسته‌ای کره جنوبی به‌طور مکرر پایین‌ترین نرخ خاموشی‌های اضطراری را در جهان ثبت کرده‌اند؛ رکوردی که تا حد زیادی مدیون طراحی بسیار استاندارد و رویه‌های عملیاتی است.[۲۲] رآکتور APR-۱۴۰۰ برای مطابقت با آخرین الزامات نظارتی بین‌المللی در زمینه ایمنی، از جمله الزامات مربوط به مقاومت در برابر برخورد هواپیما، طراحی، مهندسی، ساخته و بهره‌برداری شده است.[۲۲]
کره جنوبی همچنین KSTAR (مخفف تحقیقات پیشرفته توکامک ابررسانای کره) را توسعه داده است که یک دستگاه تحقیقاتی پیشرفته همجوشی توکامک ابررسانا است.[۲۳][۲۴]
در دسامبر ۲۰۱۰، مالزی تمایل خود را برای خرید فناوری رآکتور هسته‌ای کره جنوبی ابراز کرد.[۲۵] کره جنوبی همچنین در حال پیگیری فرصت‌هایی در ترکیه و اندونزی، و همچنین در هند و چین بود.[۱۱]
در اکتبر ۲۰۱۱، کره جنوبی میزبان مجموعه‌ای از رویدادها برای افزایش آگاهی عمومی درباره انرژی هسته‌ای بود. این رویدادها توسط «آژانس ترویج انرژی هسته‌ای کره» (KONEPA) هماهنگ شد و شامل مشارکت «مجمع اتمی فرانسه» (FAF)، «آژانس بین‌المللی انرژی اتمی» (IAEA) و همچنین متخصصان روابط عمومی و اطلاع‌رسانی از کشورهایی بود که انرژی هسته‌ای تولید می‌کنند یا قصد تولید آن را دارند.[۲۶]
در نوامبر ۲۰۱۲ مشخص شد که بیش از ۵۰۰۰ قطعه کوچک مورد استفاده در پنج رآکتور در «نیروگاه هسته‌ای هانبیت» (که پیش‌تر با نام یونگ‌وانگ شناخته می‌شد) به درستی گواهی نشده بودند؛ هشت تأمین‌کننده، ۶۰ گارانتی برای این قطعات جعل کرده بودند. دو رآکتور برای تعویض قطعات تعطیل شدند که احتمالاً باعث کمبود برق در کره جنوبی در طول زمستان می‌شد.[۲۷] «رویترز» این واقعه را به عنوان بدترین بحران هسته‌ای کره جنوبی گزارش کرد و بر فقدان شفافیت در ایمنی هسته‌ای و نقش‌های دوگانه نهادهای ناظر هسته‌ای کره جنوبی در نظارت و ترویج تأکید نمود.[۲۸] این حادثه پس از پیگرد قانونی پنج مهندس ارشد به دلیل سرپوش گذاشتن بر یک حادثه جدی از دست دادن برق و خنک‌کننده در «نیروگاه هسته‌ای کوری» رخ داد که متعاقباً در سطح ۲ «مقیاس بین‌المللی حادثه هسته‌ای» (INES) طبقه‌بندی شد.[۲۷][۲۹]
در سال ۲۰۱۳، رسوایی مربوط به استفاده از قطعات تقلبی در نیروگاه‌های هسته‌ای و گواهی‌های تضمین کیفیت جعلی رخ داد. در ژوئن ۲۰۱۳، «نیروگاه هسته‌ای کوری» (واحد کوری ۲) و «نیروگاه هسته‌ای ولسئونگ» (واحد شین ولسئونگ ۱) تعطیل شدند و دستور داده شد که «نیروگاه هسته‌ای کوری» (واحد کوری ۱) و «نیروگاه هسته‌ای ولسئونگ» (واحد شین ولسئونگ ۲) تا زمان تعویض کابل‌کشی‌های کنترلی مرتبط با ایمنی که دارای گواهی‌های ایمنی جعلی بودند، آفلاین بمانند.[۳۰] کابل‌کشی‌های کنترلی در نخستین رآکتورهای APR-۱۴۰۰ که در حال ساخت بودند نیز باید تعویض می‌شدند که ساخت آن‌ها را تا یک سال به تأخیر انداخت.[۳۱] در اکتبر ۲۰۱۳، حدود ۱۰۰ نفر به اتهام جعل اسناد ایمنی متهم شدند که شامل مدیر اجرایی پیشین «شرکت برق و انرژی هسته‌ای کره» و نایب‌رئیس «کپکو» می‌شد.[۳۲]
رآکتور همجوشی هسته‌ای کره جنوبی در سال ۲۰۲۴ با گرم کردن یک حلقه پلاسما تا ۱۰۰ میلیون درجه سانتی‌گراد به مدت ۴۸ ثانیه، رکورد جدیدی ثبت کرد. «موسسه انرژی همجوشی کره» (KFE) اعلام کرد که رآکتور KSTAR رکورد قبلی خود یعنی ۳۱ ثانیه را شکسته است.
سازمان‌های مرتبط با انرژی هسته‌ای
«موسسه تحقیقات انرژی اتمی کره» (KAERI) یک سازمان تحقیقاتی با بودجه دولتی است. «شرکت بناسازی و مهندسی کپکو» (KOPEC) در زمینه طراحی، مهندسی، تدارکات و ساخت نیروگاه‌های هسته‌ای فعالیت می‌کند. «موسسه ایمنی هسته‌ای کره» (KINS) به عنوان نهاد نظارتی ایمنی هسته‌ای عمل می‌کند. «موسسه کنترل و عدم اشاعه هسته‌ای کره» (KINAC) به عنوان نهاد نظارتی امنیت هسته‌ای و عدم اشاعه عمل می‌کند.
جنبش ضد هسته‌ای
جنبش ضد هسته‌ای در کره جنوبی متشکل از گروه‌های زیست‌محیطی، گروه‌های مذهبی، اتحادیه‌ها، تعاونی‌ها و انجمن‌های حرفه‌ای است. در دسامبر ۲۰۱۱، معترضان پس از آنکه دولت اعلام کرد مکان‌هایی را برای دو نیروگاه هسته‌ای جدید انتخاب کرده است، در سئول و مناطق دیگر تظاهرات کردند.[۳۳]
«گروه همبستگی ساحل شرقی برای ضد هسته‌ای» در ژانویه ۲۰۱۲ تشکیل شد. این گروه مخالف انرژی هسته‌ای و مخالف برنامه‌های نیروگاه‌های هسته‌ای جدید در سامچوک و یئونگدئوک، و خواهان تعطیلی رآکتورهای هسته‌ای موجود در ولسئونگ و کوری است.[۳۴]
در ژانویه ۲۰۱۲، ۲۲ گروه زنان کره جنوبی درخواستی برای آینده‌ای عاری از هسته‌ای ارائه کردند. این زنان گفتند که پس از «حادثه اتمی فوکوشیما» در مارس ۲۰۱۱، که قدرت مخرب تشعشعات را در از دست رفتن جان انسان‌ها، آلودگی محیط زیست و آلودگی مواد غذایی نشان داد، احساس بحران شدیدی می‌کنند.[۳۵]
چوی یول، رئیس بنیاد سبز کره، گفته است: «فاجعه ۱۱ مارس ثابت کرد که نیروگاه‌های هسته‌ای ایمن نیستند».[۳۶] چوی گفت که احساسات ضد هسته‌ای در میان بحران فوکوشیما در کره جنوبی در حال رشد است و فرصتی برای تغییر سیاست هسته‌ای کشور در سال ۲۰۱۲ وجود دارد، زیرا کره جنوبی با انتخابات ریاست‌جمهوری روبرو است.[۳۶] در سال ۲۰۱۴، یکی از استادان مهندسی اتمی در «دانشگاه ملی سئول» اظهار داشت که «مردم اعتماد خود را به انرژی هسته‌ای کاملاً از دست داده‌اند».[۵]
تحقیقات هسته‌ای
رآکتورهای تحقیقاتی:
- KRR-1 (رآکتور تحقیقاتی شماره ۱ کره)، رآکتور تحقیقاتی «تریگا» مارک ۲ ساخت جنرال اتمیکس، ۱۰۰ کیلووات، ساخته شده در ۱۹۶۲ (از رده خارج شده).[۳۷]
- KRR-2 (رآکتور تحقیقاتی شماره ۲ کره)، رآکتور تحقیقاتی «تریگا» مارک ۳ ساخت جنرال اتمیکس، ۲ مگاوات، ساخته‌شده در ۱۹۷۲ (از رده خارج شده).[۳۸]
- AGN ۲۰۱ سوون، «دانشگاه کیونگ هی»، رآکتور تحقیقاتی مدل ۲۰۱ آئروجت جنرال نوکلئونیکس، ۰. ۰۱ کیلووات، راه‌اندازی‌شده در ۱۹۸۲.[۳۹]
- «رآکتور کاربرد نوترون پیشرفته با شار بالا» (HANARO)، رآکتور کلاس مپل.
- رآکتور KSTAR.
جستارهای وابسته
- انرژی در کره جنوبی
- یک نیروگاه هسته‌ای کمتر، سیاست صرفه‌جویی انرژی در سئول
کتاب‌شناسی
- "Nuclear Power in Korea". Information Papers. انجمن جهانی هسته‌ای (WNA). February 2012. Retrieved 2012-02-23.
- "Korea, Republic of". Power Reactor Information System (PRIS). آژانس بین‌المللی انرژی اتمی (IAEA). Archived from the original on 2012-05-06. Retrieved 2012-02-23.
- Nuclear Transparency in the Asia Pacific: Nuclear reactor maps: Korea
- To Authorize the President to Extend the Term of the Agreement for Cooperation Between the Government of the United States of America and the Government of the Republic of Korea Concerning Civil Uses of Nuclear Energy for a Period Not to Exceed March 19, 2016: Report (To Accompany H.R. 2449) (Including Cost Estimate of the Congressional Budget Office) کمیته روابط خارجی مجلس نمایندگان ایالات متحده
پانویس
- 1 2 3 "Nuclear to remain Korean mainstay". World Nuclear News. 10 December 2013. Retrieved 12 December 2013.
- ↑ "지표서비스 | e-나라지표". www.index.go.kr. Retrieved 2024-11-11.
- ↑ Lee, Hee-Yong (8 February 2012). "Seoul's nuclear solution". Gulf News. Retrieved 24 February 2012.
- ↑ "Nuclear Power in Korea". Information Papers. World Nuclear Association (WNA). February 2012. Retrieved 2012-02-23.
- 1 2 Simon Mundy (14 January 2014). "South Korea cuts target for nuclear power". Financial Times. Retrieved 19 January 2014.
- ↑ Statistical Review of World Energy (PDF) (in English) (70th ed.). London: BP (published 2021-07-08). 2021. Retrieved 2024-06-01.
- ↑ Kidd, Steve (30 January 2018). "Nuclear new build - where does it stand today?". Nuclear Engineering International. Retrieved 12 February 2018.
- ↑ "Korea's nuclear phase-out policy takes shape". World Nuclear News. 19 June 2017. Retrieved 12 February 2018.
- ↑ "South Korea confirms energy policy favouring renewables". Nuclear Engineering International. 12 May 2020. Retrieved 20 May 2020.
- ↑ "South Korea increases expected contribution of nuclear power : Nuclear Policies". World Nuclear News. 12 January 2023. Retrieved 13 January 2023.
- 1 2 Stott, David Adam (March 22, 2010). "South Korea's Global Nuclear Ambitions". The Asia-Pacific Journal. Archived from the original on March 25, 2010. Retrieved 2010-03-23.
- ↑
- ↑
- ↑ "Korean nuclear plants renamed". World Nuclear News. May 21, 2013. Retrieved November 24, 2014.
- ↑ "Sites agreed for four more South Korean reactors". World Nuclear News. November 21, 2014. Retrieved November 24, 2014.
- ↑ Kim, Eun-jung (31 October 2017). "KHNP to review legality of early closure of Wolsong-1 reactor". Yonhap News Agency. Retrieved 24 January 2018.
- ↑ "Another community to hold a referendum on hosting a nuclear plant". The Hankyoreh. 10 September 2015. Retrieved 5 January 2018.
- ↑ Choe San-hun (5 January 2016). "Bitter Debate Over Nuclear Power Simmers in Rural South Korea". The New York Times. Retrieved 5 January 2018.
- ↑ Choe, Sang-Hun (20 October 2017). "South Korea Will Resume Reactor Work, Defying Nuclear Opponents". The New York Times. Retrieved 5 January 2018.
- ↑ William Burr, ed. (April 12, 2017). "Stopping Korea from Going Nuclear, Part II". National Security Archive. Retrieved August 17, 2018.
- 1 2 3 Why is the U.A.E. nuclear plant deal so important? January 09, 2010. JoongAng Ilbo
- 1 2 Abu Dhabi power plant will have higher safety standards بایگانی‌شده در ۲۰۱۴-۱۱-۲۹ توسط Wayback Machine January 25, 2010. The National, Abu Dhabi Media
- ↑ SKorea unveils test reactor in search of limitless energy September 15, 2007. Sydney Morning Herald
- ↑ Korea a Step Closer to Ultimate Energy Source 07-15-2008. koreatimes
- ↑ KL and Seoul to work together on Nuclear Energy بایگانی‌شده در ۲۰۱۰-۱۲-۱۱ توسط Wayback Machine 11 December 2010
- ↑ Korea, Junotane (October 22, 2011). "Korea reconfirms strong support for nuclear power". Junotane. Archived from the original on March 31, 2012. Retrieved 2011-10-22.
- 1 2 "South Korea shuts nuclear reactors, warns of power shortages". The Times of India. 5 November 2012. Retrieved 6 November 2012.
- ↑ Meeyoung Cho (20 November 2012). "South Koreans to ponder where to store nuclear waste". Reuters. Archived from the original on March 7, 2016. Retrieved 21 November 2012.
- ↑ "Loss of shutdown cooling due to station blackout during refueling outage". IAEA. 23 April 2012. Retrieved 6 November 2012.
- ↑ "New component issues idle Korean reactors". World Nuclear News. 28 May 2013. Retrieved 7 June 2013.
- ↑ "Recabling delays Shin Kori start ups". World Nuclear News. 18 October 2013. Retrieved 15 November 2013.
- ↑ "Indictments for South Korea forgery scandal". World Nuclear News. 10 October 2013. Retrieved 14 October 2013.
- ↑ Winifred Bird (January 27, 2012). "Anti-nuclear movement growing in Asia". CSMonitor.
- ↑ "Dioceses set up anti-nuclear group". CathNewsIndia. January 16, 2012.
- ↑ ""We want a nuclear-free peaceful world" say South Korea's women". Women News Network. January 13, 2012.
- 1 2 Nagata, Kazuaki (Feb 1, 2012). "Fukushima puts East Asia nuclear policies on notice". Japan Times. Retrieved 3 February 2015.
- ↑ "RESEARCH REACTOR: A POWERHOUSE OF NUCLEAR TECHNOLOGY IN KOREA" (PDF). Retrieved 2023-05-05.
- ↑ "RESEARCH REACTOR: A POWERHOUSE OF NUCLEAR TECHNOLOGY IN KOREA" (PDF). Retrieved 2023-05-05.
- ↑ "IAEA Research Reactors - AGN 201 SUWON". Retrieved 2023-05-05.
منابع
- مشارکت‌کنندگان ویکی‌پدیا. «[en:Template:Nuclear power by country Template:Nuclear power by country]». در دانشنامهٔ ویکی‌پدیای انگلیسی.
Nuclear energy in آسیا | ||
|---|---|---|
| کشورهای مستقل | جمهوری آذربایجان • اردن • ارمنستان • ازبکستان • اسرائیل • افغانستان • امارات متحده عربی • اندونزی • ایران • بحرین • برونئی • بنگلادش • بوتان • پاکستان • تاجیکستان • تایلند • ترکمنستان • ترکیه • تیمور شرقی • چین • روسیه • ژاپن • سری‌لانکا • سنگاپور • سوریه • عراق • عربستان سعودی • عمان • فیلیپین • قبرس • قرقیزستان • قزاقستان • قطر • کامبوج • کره جنوبی • کره شمالی • کویت • گرجستان • لائوس • لبنان • مالدیو • مالزی • مصر • مغولستان • میانمار • نپال • ویتنام • هند • یمن | .svg.png) |
| دولت‌های با رسمیت محدود | آبخاز • اوستیای جنوبی • تایوان • فلسطین • جمهوری ترک قبرس شمالی • قره‌باغ | |
| قلمروهای وابسته و سرزمین‌های دیگر | جزیره کریسمس • جزایر کوکوس • ماکائو • هنگ کنگ | |
- الگو:انرژی هسته‌ای
- جعبههای ناوبری انرژی بر پایه کشور
- نیروی هسته‌ای در کره جنوبی