ایلانیا

ایلانیا
אִילָנִיָּה‎
نویسه‌گردانی(های) عبری
ایلانیا در Northeast Israel واقع شده
ایلانیا
ایلانیا
مختصات: ۳۲°۴۵′۳۰″ شمالی ۳۵°۲۴′۷″ شرقی / ۳۲٫۷۵۸۳۳°شمالی ۳۵٫۴۰۱۹۴°شرقی / 32.75833; 35.40194
شوراشورای منطقه‌ای جلیل سفلا
شهرکاتحادیه کشاورزی
بنیان‌گذارانجمن استعمار یهود

ایلانیا (אילניה) یک موشاو در شمال اسرائیل است. این شهرک که با نام سجره نیز شناخته می‌شود، نخستین شهرک یهودی‌نشین در منطقه جلیل سفلا بود و از آغاز بنیان‌گذاری تا جنگ ۱۹۴۸ اعراب و اسرائیل نقش مهمی در شهرک‌سازی یهودیان در جلیل ایفا کرد. نام سجره از نام روستای عربی همجوار الشجره گرفته شده بود که به معنای «درخت» در زبان عربی است و نام عبری ایلانیا نیز همان معنا را دارد.

ایلانیا در سال ۱۸۹۹ میلادی بر روی زمین‌هایی که بارون ادموند جیمز دو روتشیلد خریداری کرده بود پایه‌گذاری شد و به مدیریت انجمن استعمار یهود (ایکا) سپرده شد. این شهرک دارای یک مزرعه آموزشی بود که نقش مهمی در پرورش کشاورزان یهودی داشت و کمون سوسیالیستی آن به رهبری مانیا ویلبوشویتس و اسرائیل شوحات به‌عنوان پیشگام جنبش کیبوتص شناخته می‌شود. داوید بن گوریون، نخست‌وزیر آینده اسرائیل، نیز در این شهرک به‌عنوان کارگر کشاورزی و نگهبان کار کرد.

پیشینه

دوران باستان

در نزدیکی ایلانیا، باستان‌شناسان بقایای یک شهرک باستانی یهودی را کشف کردند. روستای عربی الشجره بعدها بر روی این بقایا ساخته شد.[۱] بقایای یک سازه عمومی باستانی که در اواخر سده نوزدهم مستندسازی شد، دارای کتیبه‌ای یونانی بود و در آغاز کلیسا یا معبد شناسایی شد؛ اما اکنون پژوهشگران بر این باورند که این سازه یک کنیسه باستانی بوده‌است. این نتیجه‌گیری بر پایه قطعات معماری ویژه کنیسه‌ها، همانند نمونه‌هایی که در کفرناحوم و بَرعَم یافت شده‌اند، استوار است.[۱] افزون بر این، در سال ۱۹۸۵ میلادی، در یک آبراه زهکشی در نزدیکی چاه باستانی، سکه‌ای از هرود آگریپا کشف شد.[۱]

یک غار دفن باستانی در نزدیکی ایلانیا دارای تصویر منورای سرخ‌رنگ بر یکی از دیوارهاست که بالای آن حروف نامشخصی به خط عبری دیده می‌شود.[۲]

شهرک‌های یهودی نوین

ایلانیا در سال ۱۹۳۷

مستعمره کشاورزی سجره، که بعدها ایلانیا نامیده شد، در سال‌های ۱۹۰۰ تا ۱۹۰۲ بر روی زمین‌هایی بنیان نهاده شد که بارون ادموند جیمز دو روتشیلد خریداری کرده و در سال ۱۸۹۹ به مدیریت انجمن استعمار یهود (ایکا) سپرده بود. همچنین در سال ۱۸۹۹، ایکا زمین‌های بیشتری برای مستعمره برنامه‌ریزی‌شده خود خرید.[۳] نخستین ساکنان، اهالی صفد، گروهی از مهاجران کُرد و هشت خانواده از سوبوتنیک‌ها (مسیحیان روسی که به یهودیت گرویده بودند) از جمله خانواده دوبروین بودند.[۳]

شهرک کوچکی که ایکا بنیان نهاد دارای دو بخش بود: یک مستعمره بَرزگری برای کشاورزان باتجربه‌تر و یک مزرعه آموزشی برای کارگران بدون مهارت.[۴] مستعمره برزگران شامل خیابانی کوتاه با خانه‌های خصوصی در دو سو، باغچه‌هایی در جلو و انبارهایی در پشت بود. مزرعه آموزشی کمی بالاتر بر فراز شیب قرار داشت و شامل حیاطی دیوارکشی‌شده با اتاق‌هایی برای کارگران بود.

طرح کلی از سوی حایم مارگالیوت-کالواریسکی، نماینده ایکا، ارائه شده بود.[۳] هدف ایکا یاری‌رسانی به اسکان کشاورزان حرفه‌ای یهودی بر روی زمین بود و کشاورزی هم از دید اقتصادی و هم اخلاقی ارزشمند شمرده می‌شد. رهبران ایکا در پاریس نمی‌خواستند پروژه‌شان مانند طرح‌های خیرخواهانه بارون روتشیلد باشد و انتظار داشتند مزرعه آموزشی خودکفا شود و سودآوری داشته باشد. هنگامی که این هدف محقق نشد، در سال ۱۹۰۱ کالواریسکی را با زراعت‌شناس جوان الیاهو کراوزه جایگزین کردند.[۳] از آنجا که مزرعه همچنان زیان‌ده بود، ایکا از سال ۱۹۰۶ روند کاهش مزرعه آموزشی اداری و واگذاری تدریجی زمین‌های آن به برزگران را آغاز کرد.[۳]

کمون سوسیالیستی

در سال‌های ۱۹۰۷ تا ۱۹۰۸، قراردادی با یک کمون سوسیالیستی به رهبری مانیا ویلبوشویتس و اسرائیل شوحات بسته شد تا مزرعه را به‌صورت خودگردان و بدون دخالت اداری به مدت یک سال اداره کنند.[۴] ویلبوشویتس از پشتیبانی یهوشوا هانکین بهره‌مند شد که الیاهو کراوزه را برای تدوین برنامه عملیاتی به کار گرفت. هجده عضو کمون، جوانان زن و مرد از سجره و دیگر نقاط فلسطین، با یاری شماری از هواداران، برای نخستین بار توانستند سودآوری ایجاد کنند و اشتغال پایدار برای همه کارگران سجره فراهم آورند؛ پیامد جانبی این کار آن بود که دیگر نیازی به کارگران عرب بیرونی نبود. آنان همچنین پیشگام برابری کامل زنان شدند.[۴]

در کنار کار کشاورزی، نشست‌های آموزشی روزانه برگزار می‌شد: داوید بن گوریون جوان (که در آن زمان داوید گرون نام داشت) عبری می‌آموخت، یک روستایی عرب زبان عربی تدریس می‌کرد، مانیا ویلبوشویتس نظریه سوسیالیستی آموزش می‌داد و اسرائیل شوحات آخرین اخبار را بازگو می‌کرد.[۴] به‌صورت پنهانی، گروه از سجره برای آموزش سازمان نوبنیاد دفاع از خود یهودیان یعنی بر-گیورا بهره می‌برد که سرانجام وظیفه نگهبانی در سجره و دیگر شهرک‌های یهودی همجوار را از چرکس‌ها و عرب‌ها بر عهده گرفت. مانیا ویلبوشویتس و اسرائیل شوحات در سال ۱۹۰۸ در سجره با هم ازدواج کردند.[۴]

بن‌گوریون به مدت ۱۳ ماه از سال ۱۹۰۸ به‌عنوان کارگر مزرعه و سپس نگهبان در سجره کار کرد؛ در آن زمان جمعیت سجره نزدیک به ۲۰۰ نفر بود.[۵]

در ۱۲ آوریل ۱۹۰۹، دو یهودی از سجره در درگیری‌هایی پس از کشته‌شدن یک روستایی از کفرکنا (که در جریان تلاش برای سرقت با تیر کشته شده بود) جان باختند.[۶]

با وجود موفقیت اقتصادی، ایکا توافق‌نامه با کمون سوسیالیستی را پس از پایان آزمایش یک‌ساله تمدید نکرد. مانیا شوحات با سودآور کردن یکی از کم‌بازده‌ترین مزارع نشان داد که ایده‌های او دربارهٔ جمع‌گرایی می‌تواند کارساز باشد. این نخستین کمون سوسیالیستی-صهیونیستی سازمان‌یافته در فلسطین پیش‌درآمد مهمی بر جنبش کیبوتص و یکی از هسته‌های شهرک‌نشینی یهودیان در فلسطین به‌شمار می‌رود.[۳]

بسته‌شدن مزرعه آموزشی

سرو تاریخی سجره

تا سال‌های ۱۹۱۲ تا ۱۹۱۳ مزرعه آموزشی بسته شد و زمین‌های آن میان برزگران بازتوزیع یا به یک شرکت کشت‌زار یهودی فروخته شد. با این حال، پس از بیش از یک دهه آموزش مهارت‌های بنیادی به کارگران کشاورزی و گرد هم آوردن برخی از پیشگامان برجسته علیای اول و علیای دوم که زیرساخت‌های جامعه صهیونیستی پیش از تأسیس دولت را بنا نهادند، می‌توان گفت این مزرعه نقشی اساسی در کوشش صهیونیستی ایفا کرد.[۳]

جنگ ۱۹۴۸

در جریان جنگ ۱۹۴۸ اعراب و اسرائیل، روستا چندین بار از سوی ارتش رهایی‌بخش فلسطین به فرماندهی فوزی القاوقجی مورد حمله قرار گرفت.[۷] بیشتر ساکنان یهودی به‌صورت موقت محل را ترک کردند و بقیه در نبردها شرکت جستند. بر پایه منبع فرانسوی، ایلانیا پایگاهی برای نیروهای هاگانا و لحی بود.[۸] تا سال ۱۹۴۹ شهرک گسترش یافت و سرزمین روستای عربی فلسطینی همجوار الشجره را که در جریان جنگ خالی از سکنه شده بود دربر گرفت.[۳]

از سال ۱۹۵۶ ایلانیا رسماً موشاو اعلام شد.[۹]

جاذبه‌های گردشگری

ایلانیا و مزرعه سجره در فهرست مناطق موزه‌ای قرار دارند. از جمله مکان‌های دیدنی آن می‌توان به مدرسه قدیمی بنیان‌گذاری‌شده در ۱۹۲۲، میکوه طهارت در غار گورستانی، خانه نفتالی فابریکانت (اکنون مرکز کتابخانه و آموزش) و بقایای کنیسه‌ای از دوران بیزانس اشاره کرد.[۱۰]

ساکنان سرشناس

  • داوید بن گوریون — نخست‌وزیر آینده اسرائیل که به‌عنوان کارگر و نگهبان در سجره کار کرد.[۱۱]
  • ژودیت مارکه-کراوزه (۱۹۰۶–۱۹۳۶) — باستان‌شناس که در ایلانیا زاده شد.[۱۲]

منابع

  1. 1 2 3 Ilan، Zvi (۱۹۸۷). Synagogues in Galilee and Golan. Ariel. ص. ۵۰–۵۳.{{cite book}}: نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده)
  2. ↑ CV. Sejera (Ilaniyya). De Gruyter. ۲۰۲۳. ص. ۹۹۳–۹۹۴.{{cite book}}: نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده)
  3. 1 2 3 4 5 6 7 8 The first settlement in the Lower Galilee بایگانی‌شده در ۲۰۱۳-۱۰-۱۸ توسط Wayback Machine الگو:وبگاه مرده
  4. 1 2 3 4 5 «The Jewish Connection». Phyllis Appel. دریافت‌شده در ۲۳ مارس ۲۰۲۶.{{cite web}}: نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده)
  5. ↑ Segev، Tom (۲۰۱۹). A State at Any Cost. The Life of David Ben-Gurion. Apollo. ص. ۸۷. شابک ۹-۷۸۱۷۸۹-۵۴۴۶۳۳.{{cite book}}: نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده)
  6. ↑ Segev، Tom (۲۰۱۹). A State at Any Cost. The Life of David Ben-Gurion. Apollo. ص. ۹۴.{{cite book}}: نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده)
  7. ↑ «The Birth of the Palestinian Refugee Problem Revisited». Benny Morris. دریافت‌شده در ۲۳ مارس ۲۰۲۶.{{cite web}}: نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده)
  8. ↑ مشارکت‌کنندگان ویکی‌پدیا. «Ilania». در دانشنامهٔ ویکی‌پدیای فرانسوی، بازبینی‌شده در ۲۳ مارس ۲۰۲۶.
  9. ↑ مشارکت‌کنندگان ویکی‌پدیا. «Ilania». در دانشنامهٔ ویکی‌پدیای فرانسوی، بازبینی‌شده در ۲۳ مارس ۲۰۲۶.
  10. ↑ مشارکت‌کنندگان ویکی‌پدیا. «Илания». در دانشنامهٔ ویکی‌پدیای روسی، بازبینی‌شده در ۲۳ مارس ۲۰۲۶.
  11. ↑ «God, Guns and Israel: Britain, The First World War And The Jews in the Holy City». Jill, Duchess of Hamilton. دریافت‌شده در ۲۳ مارس ۲۰۲۶.{{cite web}}: نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده)
  12. ↑ «Judith Marquet-Krause». Jewish Women's Archive. دریافت‌شده در ۲۳ مارس ۲۰۲۶.{{cite web}}: نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده)

پیوند به بیرون