باربارا چیلی

باربارا چیلی
ملکه همسر مجارستان و کرواسی
تصدی۱۴۰۵–۱۴۳۷
تاج‌گذاری۱۴۰۸
فهرست ملکه‌های آلمان
تصدی۱۴۱۱–۱۴۳۷
تاج‌گذاری۱۴۱۴
ملکه همسر بوهم
تصدی۱۴۱۹–۱۴۳۷
تاج‌گذاری۱۴۳۷
فهرست امپراتریس‌های مقدس روم
تصدی۱۴۳۳–۱۴۳۷
تاج‌گذاری۱۴۳۳
زاده۱۳۹۲
تسلیه
درگذشته۱۱ ژوئیه ۱۴۵۱
ملنیک
همسر(ان)زیگیسمونت، امپراتور مقدس روم
فرزند(ان)الیزابت بوهمی
خاندانخاندان چیلی
پدرهرمان دوم، کنت تسلیه
مادرکنتس آنا شاونبرگ

باربارا چیلی یا باربارا تسلیه (مجاری: Cillei Borbála، آلمانی: Barbara von Cilli، اسلوونیایی و کرواتی: Barbara Celjska، ۱۳۹۲ – ۱۱ ژوئیه ۱۴۵۱)، امپراتریس مقدس روم و ملکه مجارستان و بوهم از طریق ازدواج با زیگیسمونت، امپراتور مقدس روم بود. او به‌طور فعال در سیاست و اقتصاد زمان خود مشارکت داشت، به‌طور مستقل املاک فئودالی بزرگ و مالیات‌ها را اداره می‌کرد و در ایجاد نشان اژدها مشهور نقش مهمی داشت. او در غیاب همسرش چهار بار به‌عنوان نایب‌السلطنه پادشاهی مجارستان خدمت کرد: در سال‌های ۱۴۱۲، ۱۴۱۴، ۱۴۱۶ و ۱۴۱۸.

زندگی‌نامه

باربارا در تسلیه، در دوک‌نشین اشتایرمارک (امروزه اسلوونی)، به‌عنوان دختر و کوچک‌ترین فرزند هرمان دوم، کنت تسلیه و همسرش، کنتس آنا از شاونبرگ، زاده شد.

باربارا در سال ۱۴۰۵ با زیگیسموند لوکزامبورگ، پادشاه مجارستان و کوچک‌ترین پسر کارل چهارم، امپراتور مقدس روم نامزد شد. این ازدواج احتمالاً در دسامبر ۱۴۰۵ انجام شد.[۱]

ملکه و امپراتریس

باربارا در حال نشستن و گوش دادن به مراسم عشای ربانی، اولریش فون ریخنتال: شورای کنستانس

زیگیسموند در سال ۱۴۱۰ به حکومت در آلمان و در سال ۱۴۱۹ به حکومت در بوهم رسید و خود او در سال ۱۴۳۳ تاج‌گذاری کرد و به امپراتور مقدس روم تبدیل شد و عناوین متناظر را برای باربارا به ارمغان آورد.

او بیشتر زمان خود را در املاک مجاری‌اش می‌گذراند، در حالی که همسرش وقت خود را در جاهای دیگر سپری می‌کرد. او در دوران غیبت زیگیسموند در سال‌های ۱۴۱۲، ۱۴۱۴، ۱۴۱۶ و ۱۴۱۸ به‌عنوان نایب‌السلطنه مجارستان خدمت کرد. در سال ۱۴۲۹ در کنگره لوچک شرکت کرد. او در سال ۱۴۰۸ به‌عنوان ملکه مجارستان، در سال ۱۴۱۴ به‌عنوان ملکه آلمان (و آخرین همسری که در آخن تاج‌گذاری کرد[۲])، در سال ۱۴۳۳ به‌عنوان امپراتریس مقدس روم و در سال ۱۴۳۷ به‌عنوان ملکه بوهم تاج‌گذاری کرد؛ این تاج‌گذاری اندکی پیش از مرگ همسرش انجام شد. باربارا در سال ۱۴۰۹ دختری به نام الیزابت به دنیا آورد که تنها فرزند زنده‌مانده و وارث زیگیسموند بود و با آلبرت دوم آلمان ازدواج کرد.

باربارا از هر ملکه پیشین ثروتمندتر بود. در سال ۱۴۰۹، املاک سابق بان اسلاونیا به باربارا واگذار شد. با این حال، او دوره دشواری را پشت سر گذاشت؛ هنگامی که در سال ۱۴۱۹ شایعاتی به زیگیسموند رسید مبنی بر اینکه او در دوران اقامت همسرش در کنستانتس با یک شوالیه آلمانی رابطه داشته است. پادشاه اموال ملکه را از او گرفت، دربار او را منحل کرد و او را به اورادئا تبعید کرد. در کریسمس سال ۱۴۱۹، اسقف گئورگ پاساو و هافمایستر لودویگ اوتینگن تلاش کردند آشتی میان آن دو را ترتیب دهند. باربارا به زانو افتاد و از پادشاه طلب بخشش کرد، اما زیگیسموند حاضر به شنیدن سخنان او نشد تا اینکه الیزابت ۱۰ ساله از جانب مادرش مداخله کرد. باربارا تنها در سال ۱۴۲۳ اجازه یافت دوباره دربار مستقل خود را داشته باشد. در سال ۱۴۲۴، همسرش به‌طور سخاوتمندانه‌ای بابت املاک ازدست‌رفته‌اش به او غرامت پرداخت کرد. از جمله املاکی که به باربارا داده شد، شهرستان‌های زولن و ترنچین و همچنین درآمدهای کرم‌نیتسا بود. املاک شمالی که به او واگذار شدند شامل این موارد بودند: دیوشگیور در سال ۱۴۲۷، لیپتوف در سال ۱۴۳۰ و بخشی از میراث استیبور در سال ۱۴۳۴. دربار او اندکی ساده‌تر از دربار پیشینش شد. ویژگی قابل توجه آن این بود که بالاترین مناصب اکنون در اختیار شوالیه‌های ساده قرار داشت، نه بارون‌های نامدار؛ همان‌گونه که در دوران فرمانروایی دودمان آنژو اتفاق افتاده بود و در زمان ماری، ملکه مجارستان نیز چنین بود.[۳][۴]

او نایب‌السلطنه‌ای پرانرژی بود که در صورت حمله به کشور، به‌عنوان فرمانده ارشد نظامی نیز عمل می‌کرد. در سال ۱۴۳۱، مجارستان دو بار توسط نیروهای حسینیان محاصره شد. در حمله دوم، آنها حتی به املاک باربارا، به‌ویژه لیپتوف، نیز نفوذ کردند. باربارا در ماه اکتبر، در قلعه‌اش در بودای قدیم، از وضعیت لیپتوف و احتمالاً همچنین اشغال قلعه لیکاوا توسط حسینیان مطلع شد. او بلافاصله به کرم‌نیتسا دستور داد از هانس والنروت پیروی کند و نیروی بزرگی را برای آزادسازی لیپتوف اعزام کرد. در ماه اکتبر، او به ویگلاش رفت و در آنجا دفاع در برابر حسینیان به رهبری مسن‌پک را سازمان‌دهی کرد و برای بازپس‌گیری قلعه لیکاوا برنامه‌ریزی کرد. در ۱۳ اکتبر ۱۴۳۱، باربارا نامه‌ای به شهر کوشیتسه فرستاد و در آن آنها را از دست رفتن لیکاوا مطلع کرد و دستور داد که واحدهای نظامی آنان در سریع‌ترین زمان ممکن به ارتش او ملحق شوند. پس از آن، ارتش تحت فرماندهی فرمانده نظامی و وقایع‌نگار اصلی او، استفان پوهارنک («استفان ساقی»)، برای بازپس‌گیری قلعه لیکاوا حرکت کرد. به گفته دوورژاکووا، «کمبود منابع به ما اجازه نمی‌دهد مشخص کنیم باربارا چه زمانی لیکاوا را دوباره به دست آورد و آیا پادگان حسینی برای چندین سال در لیکاوا فعالیت می‌کرد یا خیر، آن‌گونه که برخی مورخان فرض کرده‌اند»، اما «این امکان وجود دارد که مداخلات پرانرژی باربارا به او اجازه داده باشد در مدت کوتاهی نیروی بزرگی را به منطقه لیپتوف اعزام کند و حسینیان را وادار به ترک لیپتوف و بازگشت به منطقه توریتس و سپس حرکت به پایین دره نیترا به سوی شهر نیترا کرده باشد.» در ۲۴ اکتبر، او بار دیگر به کوشیتسه نامه نوشت و از آنان درخواست کرد کمان‌های زنبورکی و تیر تهیه کنند (که هزینه آن از محل مالیات یک‌سی‌ام مأموران جمع‌آوری مالیات او پرداخت می‌شد) و همچنین از آنان خواست در صورت نداشتن باروت، دست‌کم گوگرد تهیه کنند.[۵]

باربارا در برابر حسینیان موضعی دوگانه داشت. او ابتدا در بیانیه‌ای که در ژوئیه ۱۴۲۷ منتشر کرد و بیانیه دیگری که در اکتبر ۱۴۳۱ منتشر شد، با شدت به آنان حمله کرد. اما در سال‌های پایانی زندگی خود، پشت پرده برای حمایت از قهرمان حسینی، یژی پودیبراد، فعالیت کرد.[۶]

حدود ۲۵۰ منشور موجود است که بین سال‌های ۱۴۰۶ و ۱۴۳۸ به نام او صادر شده‌اند و اکنون در بایگانی ملی مجارستان نگهداری می‌شوند.[۷]

مارک ویلان اشاره می‌کند که باربارا به‌عنوان ملکه روم، از طریق مکاتبه با وین یا فرقه توتونی، توانست تخصص ساختمانی مورد نیاز خود را برای دژهایش از اتباع آلمانی خود دریافت کند؛ کسانی که «پایه‌ای بسیار غنی‌تر از مهارت‌ها» نسبت به آنچه در پادشاهی مجارستان می‌توانست بیابد در اختیارش قرار می‌دادند. به نظر می‌رسد این امر حاصل چیزی بود که او در سفر به وین دیده بود (او احتمالاً زیگیسموند را در نشست امپراتوری برگزارشده در وین همراهی کرده بود).[۸] او همچنین زیگیسموند را در رژیم‌های امپراتوری برگزارشده در برسلاو (۱۴۲۰)، نورنبرگ (۱۴۲۲) و پرسبورگ (۱۴۲۹) همراهی کرد.[۹] او در شورای کنستانس (۱۴۱۴) نقش بانوی نخست اروپا را بر عهده گرفت و وظایف تشریفاتی انجام داد. بسیاری از معاصران او را همسر جوان، پرنشاط و زیبای امپراتور می‌دانستند. رفتارهای آزادمنشانه او که همسرش نیز آنها را تشویق می‌کرد، اعتراض اخلاق‌گرایان را برانگیخت. ژان دو مونتروی، دبیر پادشاه فرانسه (که از زیگیسموند نفرت داشت)، نوشت: «در هیچ جای جهان شوهری بردبارتر از زیگیسموند وجود ندارد که نه‌تنها به همسرش اجازه می‌دهد هر کاری می‌خواهد انجام دهد، بلکه در نهایت حتی او را تشویق می‌کند در رقص‌های عمومی شرکت کند، با همه سخن بگوید و با مردم چنان دوستانه رفتار کند که گفته می‌شود کسانی که او را شخصاً نمی‌شناسند، او را نه ملکه بلکه زنی از طبقه‌ای پست می‌پندارند.» او به‌ویژه از اینکه «همسران بازرگانان، زنان بدکاره گوناگون و افرادی بدون مناصب مهم» به دیدار ملکه می‌آمدند و آزادانه از آپارتمان او خارج می‌شدند، شوکه شده بود؛ چیزی که در دربار فرانسه غیرممکن بود.[۱۰]

بنیان‌گذاری نشان اژدها

در ۱۲ دسامبر ۱۴۰۸، زوج سلطنتی همراه با بیست‌ودو تن از بارون‌های برجسته، نشان اژدها را بنیان گذاشتند. باربارا یکی از ناشران منشور تأسیس بود که در آن به‌عنوان شریکی برابر با زیگیسموند و دیگر بنیان‌گذاران ظاهر شد. هدف اعلام‌شده این نشان، حمایت از زوج سلطنتی، افزایش شأن پادشاه مجارستان و مبارزه با کافران بود. به گفته دوورژاکووا، «اعضای این نشان موظف بودند از ملکه و فرزندان او، اعم از پسر و دختر، در قلمرو و املاکشان حتی در صورت مرگ پادشاه دفاع کنند. چند تن از خویشاوندان باربارا در میان اعضای بنیان‌گذار نشان بودند: افزون بر پدرش هرمان، برادرش فردریک چیلی، برادرشوهرش نیکلاس گارای همراه با پسرش جان نیز حضور داشتند که در حفظ قدرت در دستان باربارا و فرزندان احتمالی او حتی پس از مرگ زیگیسموند ذی‌نفع بودند.»[۱۱]

درگیری با آلبرت دوم

چند روز پیش از مرگ همسر به‌شدت بیمار خود در ۹ دسامبر ۱۴۳۷ در نویم، به‌عنوان بهانه‌ای برای مصادره املاک فئودالی بزرگ او در پادشاهی مجارستان (جایی که تعداد املاک و قلعه‌های تحت اختیارش با خود پادشاه برابری می‌کرد)، دامادش آلبرت دوم آلمان از دودمان هابسبورگ و صدراعظم او کاسپار شلیک، باربارا را به توطئه علیه زیگیسموند متهم کردند و او به‌سرعت به زندان قلعه براتیسلاوا منتقل شد و سپس مجبور شد از بیشتر دارایی‌های خود، از جمله جهیزیه بیوه‌گی‌اش، چشم‌پوشی کند. درگیری با پادشاه جدید اجتناب‌ناپذیر بود و باربارا به‌زودی تصمیم گرفت در دربار سلطنتی لهستان پناه بگیرد و از سال ۱۴۳۸ تا ۱۴۴۱ در تبعید به سر برد. پادشاه لهستان تصمیم گرفت با اعطای ساندومیش به‌عنوان تیول، طبق گزارش وقایع‌نگار یان دووگوش، از او حمایت مالی کند.[۱۲]

سال‌های پایانی زندگی

در سال ۱۴۴۱، دو سال پس از مرگ رقیب سرسختش، پادشاه آلبرت دوم آلمان، او به ملنیک در بوهم رفت؛ تیولی که شوهر درگذشته‌اش به او داده بود. تمام املاک فئودالی او در مجارستان پیش‌تر از دست رفته بود و برخی از آنها متعلق به دخترش، ملکه الیزابت، بودند. او بعدها با دخترش آشتی کرد و از حقوق خود نسبت به دارایی‌های مجارستانی چشم پوشید (۱۴۴۱). او باقی عمر خود را به‌عنوان ملکه بیوه در بوهم گذراند. به نظر می‌رسد از زندگی سیاسی کناره گرفته بود، اگرچه دربار هابسبورگ او را خطرناک می‌دانست و تلاش می‌کرد او را به بدعت، کیمیاگری و رفتار غیراخلاقی و ندانم‌گرایانه متهم کند و به همین دلیل لقب «مسالینای آلمان» را گرفت.[۱۳] او در جریان همه‌گیری طاعون در ملنیک درگذشت و در نمازخانه سنت آندرو در کلیسای جامع سنت ویتوس در پراگ به خاک سپرده شد.

بازنمایی‌های فرهنگی

در سال‌های اخیر، علاقه پژوهشی به زندگی و دوران فعالیت باربارا افزایش یافته است. بازنمایی‌های امروزی معمولاً فرمانروای اواخر قرون وسطی را با نگاهی بسیار مثبت‌تر از نوشته‌های قرون وسطایی نشان می‌دهند. مورخان توجه بیشتری به شخصیت مستقل او، دستاوردهای سیاسی قابل توجهش، اداره هوشمندانه اموالش و ماهیت چندوجهی او دارند (او به چند زبان سخن می‌گفت و کیمیاگری را نیز به‌طور عملی انجام می‌داد).[۱۴][۱۵]

تاریخ‌نگاری

نشان خانوادگی باربارا چیلی (باربارا تسلیه). کلیسای محلی در پریه‌ویژا، اسلواکی. بخش برجسته طاق‌بندی.

شخصیت باربارا

پژوهشگران اواخر قرون وسطی و اوایل دوران مدرن اغلب امپراتریس را در نوری منفی نشان می‌دادند و بر انحراف جنسی او تأکید می‌کردند. دانیلا دوورژاکووا معتقد است که خالق اصلی این تصویر منفی آئنیاس سیلویوس پیکولومینی، بعدها پاپ پیوس دوم بود که از خاندان چیلی نفرت داشت و برای فردریک سوم، امپراتور مقدس روم نیز کار می‌کرد؛ فردریک نیز با خاندان چیلی دشمنی داشت (در سال ۱۴۳۶، زیگیسموند خاندان چیلی را که تابع هابسبورگ‌ها بودند، بدون رضایت فردریک که در آن زمان دوک فردریک پنجم اتریش بود، به مقام شاهزادگی ارتقا داد).[۱۶] بعدها، مورخ یوهانس کوسپینیان (۱۴۷۳–۱۵۲۹) تصویر منفی و شهوانی ایجادشده توسط پیکولومینی را بیشتر توسعه داد. کوسپینیان نخستین نویسنده‌ای بود که باربارا را با امپراتریس روم مسالینا مقایسه کرد. بعدها، یوهان یاکوب فوگر (۱۵۱۶–۱۵۷۵) باربارا را با لقب ماندگار «مسالینای آلمانی» (Teutsche Messalina) پیوند داد.[۱۷]

باربارا از طریق دو رساله دانشگاهی اولیه در لایپزیگ در سال‌های ۱۷۵۵ و ۱۷۵۹ بار دیگر به کانون پژوهش‌های زندگی‌نامه‌ای بازگشت. در سال ۱۹۰۸، هانس فون چیلیان، بار دیگر در لایپزیگ، رساله Barbara von Cilli را منتشر کرد که در آن ملکه و امپراتریس به‌عنوان فردی با استعداد درخشان شناخته شده بود.[۱۴] در سال‌های اخیر، همزمان با رشد چشمگیر پژوهش دربارهٔ زیگیسموند، توجه بیشتری نیز به باربارا شده است.[۱۴][۱۸]

پژوهش‌های اخیر، از جمله آثار رولاندا فوگر گرمدنیک («برجسته‌ترین کارشناس اسلوونیایی باربارا چیلی») و دانیلا دوورژاکووا، با هدف پاک کردن نام ملکه از اتهامات قدیمی و بدنام‌کننده انجام شده‌اند. اکنون او به‌عنوان زنی زودهنگام در مسیر رهایی، پرانرژی، با اعتمادبه‌نفس و دارای تحصیلات عمیق معرفی می‌شود که به‌ناحق مورد اهریمن‌سازی قرار گرفته است.[۱۹][۲۰]

باربارا به‌عنوان سیاستمدار

مهر باربارا

دوورژاکووا معتقد است باربارا «در میان جذاب‌ترین شخصیت‌های تاریخی زن در نیمه نخست سده پانزدهم قرار دارد»، اگرچه تاکنون در سایه همسر مشهورترش قرار داشته است.[۲۱] به گفته این پژوهشگر، «همزیستی زیگیسموند و باربارا نه‌تنها بر محبت یا حتی عشق، بلکه بر همکاری متقابلاً سودمند آنها نیز استوار بود. به لطف ثروتش که با مدیریت خوب، سیاست مالی سنجیده و انتخاب افراد توانمند افزایش یافته بود، ملکه همیشه پول در اختیار داشت؛ پولی که همسرش همواره به آن نیاز داشت. به دلیل اشتغال کامل او به سیاست، زیگیسموند امکان اختصاص دادن وقت به اداره املاک شخصی خود را نداشت.»[۲۲] در پایان دوران سلطنت همسرش، او ۳۰ قلعه در اختیار داشت که با تعداد قلعه‌های پادشاه برابر بود، در حالی که کنت‌های چیلی ۱۷ قلعه داشتند. دوورژاکووا معتقد است زندانی شدن باربارا پس از مرگ زیگیسموند یا اندکی پیش از آن، یا بدون اطلاع همسرش رخ داده یا حاصل دستکاری زیگیسموند در حال مرگ، احتمالاً به درخواست دامادش، پادشاه آلبرت اتریش، بوده است.[۲۳] دوورژاکووا اشاره می‌کند که سرنوشت اجتناب‌ناپذیر ملکه‌های دارای اعتمادبه‌نفس در آن دوره، بدون حمایت همسرانشان، پایان بد بود؛ همان چیزی که در مورد الیزابت بوسنی، بیوه لوئی یکم بزرگ، دختر باربارا الیزابت لوکزامبورگ یا بئاتریس ناپل، بیوه ماتیاس کوروین، دیده می‌شود.[۲۴] ماخیلک از اثر دوورژاکووا تمجید می‌کند که باربارا را با موفقیت به‌عنوان فرمانروایی بااستعداد و دارای اعتمادبه‌نفس معرفی کرده است که در دوران بیوگی خود رویکردی هنجارشکنانه داشت.[۱۴]

ساندرا ب. وایس اشاره می‌کند که باربارا به‌ویژه به املاک کوهستانی خود، یعنی معادن، متکی بود (در سال ۱۴۲۷، زیگیسموند از حقوق خود بر مالیات استخراج طلا، نقره، آهن و سرب ــ به‌جز مس ــ در تمام شهرهای معدنی صرف‌نظر کرد و در مقابل، تعرفه یک‌سی‌ام را دریافت کرد) تا اقتدار خود را بنا کند و حتی با اراده زیگیسموند مخالفت کند؛ اقدامی که سرانجام به زندانی شدن او انجامید.[۲۵]

به گفته فیلیپ ج. پاتر، باربارا در بنیان‌گذاری نشان اژدها نقش مهمی داشت. او از اعتبار دودمانی خود برای ارتقای جایگاه این نشان استفاده کرد.[۲۶]

آنسگار فرنکن اشاره می‌کند که اکنون ملکه «به‌طور صریح به‌عنوان یک سوژه سیاسی مستقل مورد احترام قرار می‌گیرد و نقش سیاسی او به‌عنوان نایب‌السلطنه مجارستان و همچنین مدیر املاک شخصی‌اش مورد تأکید قرار می‌گیرد.»[۲۷]

کوندور اشاره می‌کند که مهارت‌های سازمان‌دهی باربارا اکنون به‌طور گسترده‌ای از سوی پژوهشگران شناخته شده است. با این حال، یورگ ک. هونش اشاره می‌کند که در دوره ۱۴۱۶–۱۴۱۹، زمانی که باربارا مجبور بود به‌تنهایی و بدون دو عضو دیگر شورای نیابت سلطنت (Regentschaftsrat) یعنی گارای و کانیژای، که زیگیسموند هنگام ترک مجارستان منصوب کرده بود، حکومت کند، نتوانست از عهده وضعیت برآید. چیلیان نیز به مشکلات گوناگون دفاع در برابر عثمانی‌ها، حوادث مرزی دیگر و راهزنی‌های مسلحانه‌ای که مجارستان در این دوره با آنها روبه‌رو بود، اشاره می‌کند. با این حال، فوسل استدلال می‌کند که این حوادث یا نشانه‌ای از موفقیت در حکومت کشور نبودند یا در آن دوره مشکلات حادی محسوب نمی‌شدند.[۲۸] مارتین اورماخر مقاله آمالی فوسل با عنوان Barbara von Cilli. Gemahlin Sigismunds und ungarische Königin را به‌دلیل ارائه تصویری به‌روز از باربارا می‌ستاید؛ مقاله‌ای که در آن نویسنده از ملکه در برابر کلیشه‌ها دفاع می‌کند، اما اقدامات زوج سلطنتی را نیز بدون انتقاد باقی نمی‌گذارد.[۲۹]

رویتنر دربارهٔ رویدادهای پرآشوب پیش و پس از مرگ زیگیسموند معتقد است تعیین اینکه چه کسی دستور بازداشت باربارا را صادر کرده و همچنین مشخص کردن جاه‌طلبی‌های خاص او در آن دوره دشوار است.[۹]

باربارا و امور غیبی

باربارا به‌عنوان کیمیاگر و ستاره‌شناس شناخته می‌شود. مشارکت او در امور غیبی نیز به شهرت او به‌عنوان زنی بی‌خدا و خطرناک کمک کرده است.[۳۰] تاریخ داروسازی اثر هرمان شلنز در سال ۱۹۰۴، امپراتریس را کیمیاگری متقلب توصیف می‌کند.[۳۱] به گفته استانیسلاو یوژنیچ، باربارا ــ ثروتمندترین کیمیاگر زن تمام دوران ــ از ابزارهای بسیار گران‌قیمت اما به‌آسانی شکستنی برای آزمایش‌های خود استفاده می‌کرد و به همین دلیل امروزه امید چندانی برای به‌دست آوردن نمونه‌ای حفظ‌شده از آنها وجود ندارد.[۳۲]

کتاب‌ها و مقاله‌ها

  • چیلیان, هانس (1908). باربارا فون چیلی (in German). نوسکه. p. 74. Retrieved 1 December 2022.
  • دووراکووا, دانیلا (2021). باربارا فون چیلی (1392–1451): ملکه مجارستان، امپراتوری مقدس روم و بوهم. لیدن. ISBN 978-90-04-49916-4. Retrieved 13 October 2022.{{cite book}}: نگهداری یادکرد:مکان بدون ناشر (رده)

بررسی اثر فرانز ماخیلک

افسانه‌ها و حکایت‌ها

تندیس باربارا چیلی و زیگیسموند، ۲۰۱۷، نیرباتور.[۳۳]

در فولکلور کرواسی، باربارا اغلب با شخصیت «ملکه سیاه» یکی دانسته می‌شود.[۳۴] ملکه سیاه به‌عنوان بانویی با موهای بلند و سیاه توصیف می‌شود که لباس سیاه می‌پوشید.[۳۵] افسانه‌های تاریکی دربارهٔ ملکه سیاه، باربارا، وجود دارد که هنوز هم امروزه به‌طور گسترده شناخته شده‌اند، از جمله:

  • ملکه عاشقان زیادی داشت. هنگامی که دیگر آنها را نمی‌خواست، دستور می‌داد آنان را از دیوار قلعه‌اش به پایین پرتاب کنند.[۳۶]
  • او زبان پرندگان را می‌دانست و یک کلاغ سیاه دست‌آموز داشت که به فرمان او به مردم حمله می‌کرد.[۳۶]
  • او از شیطان خواست از مدودگراد در برابر ترک‌های مهاجم محافظت کند و در ازای آن زندگی خود را به او پیشنهاد کرد. بعدها تلاش کرد شیطان را فریب دهد اما شکست خورد. در روایتی آمده است که او ۱۲ سطل طلا به هر کسی پیشنهاد کرد که بتواند او را دوازده بار پیرامون دژ مدودگراد بگرداند. اما هیچ‌کس به دلیل همه تله‌های پنهان پیرامون قلعه نتوانست این کار را انجام دهد. او به مار تبدیل شد. با این حال، هر صد سال یک‌بار، در روزی مشخص، مردی می‌تواند با یافتن او در قالب مار، با بوسه نفرین را از بین ببرد.[۳۷]

گفته می‌شود باربارا عاشقان زیادی داشت. دوورژاکووا می‌گوید این داستان‌های خیانت بر پایه‌ای بسیار سست استوارند. برای نمونه، شوالیه آلمانی یوهانس دو والنروت (که ارتباطش با باربارا توسط مورخ باواریایی، انوخ ویدمان، ثبت شده است؛ ویدمان دو قرن پس از باربارا می‌زیست) در واقع در دربار او خدمت می‌کرد و احتمالاً بعدها پس از بازنشستگی در آلمان به حمایت ملکه از خود مباهات می‌کرد، اما تصور اینکه زیگیسموند اجازه می‌داد او پس از افشای ادعایی خیانت، سال‌ها به خدمت برای باربارا ادامه دهد دشوار است.[۳۸]

حتی او را به‌عنوان یک خون‌آشام همجنس‌گرا نیز به تصویر کشیده‌اند؛ موجودی زیبا (یکی از ویژگی‌هایی که وقایع‌نگاران و مورخان قدیمی دربارهٔ او اتفاق‌نظر داشتند) اما شرور. گفته می‌شد او در دوران تبعیدش در ملنیک حرمسرایی از زنان داشت و با دختران جوان عیاشی می‌کرد. داستان‌های خون‌آشامی دست‌کم بخشی از روایت پیکولومینی سرچشمه می‌گیرند؛ روایتی که ادعا می‌کند پس از مرگ آلبرشت، باربارا (که به گفته پیکولومینی به زندگی پس از مرگ باور نداشت) و الیزابت عادت داشتند با نوشیدن خون واقعی انسان، عشای ربانی مقدس را هتک حرمت کنند. حتی با معیارهای پزشکی امروزی نیز این امر باربارا را به‌عنوان یک «خون‌آشام زنده» (فردی که خون انسان می‌نوشد) توصیف می‌کند. مک‌نالی می‌نویسد: «پس چگونه می‌توان نقش باربارا فون چیلی را ارزیابی کرد؟ در دورانی که خاندان‌های سلطنتی در سراسر اروپای غربی و شرقی به‌سختی می‌توانستند نام خود را امضا کنند، باربارا آلمانی، مجاری، چکی، لاتین و حتی اندکی لهستانی می‌دانست. او زندگی نسبتاً آزادی را به شیوه رنسانس ایتالیا، با تأکید بر آزادی فردی، سپری کرد. در واقع، باربارا نمونه‌ای اولیه از زنی رهاشده به نظر می‌رسد که احتمالاً معاصران مرد خود را ترساند و به شهرت شوم او به‌عنوان یک خون‌آشام همجنس‌گرا انجامید.»[۶]

بازنمایی‌ها در هنر

هنر معاصر

محراب کالاتی، روستایی فنلاندی (نیکیرکو به زبان سوئدی). احتمالاً باربارا به‌عنوان سنت باربارا به تصویر کشیده شده است، در حالی که زیگیسموند کلاه خز مشخصه خود را بر سر دارد.[۳۹]
نقاشی دیواری صحنه کشف صلیب راستین توسط سنت هلنا در نمازخانه گورستان کلیسای محلی بانوی غم‌ها در ریفین (تیرول جنوبی). احتمالاً باربارا به‌عنوان ملکه زانوزده به تصویر کشیده شده است (با همان مدل موهای سنت باربارای کالاتی؛ بافته‌ای که پیرامون سر او پیچیده است).[۲۴]
صحنه پرستش بره در محراب گنت. رهبر شهیدان زن (بالا سمت راست) احتمالاً یکی دیگر از پرتره‌های پنهان ملکه است.[۲۴]
  • او در خاطرات هلنه کوتَنر، ندیمه دختر باربارا، ملکه الیزابت، و یکی از نخستین خاطره‌نویسان زن شناخته‌شده، حضور داشت.[۴۰]

بازنمایی‌های بعدی

هنرهای تجسمی
  • هنرمند اسلوونیایی رودولف شپانتسل تصویری از او خلق کرد.[۴۱]
  • در سال ۲۰۲۰، رناتا فوچیکووا با یک تصویر در مجموعه‌ای دربارهٔ قهرمانان زن چک، ادای احترام خود را به باربارا نشان داد.[۴۲]
نثر
  • در سال ۱۹۴۱، یان گرژا رمان Barbora Cellská را دربارهٔ باربارا نوشت.[۴۳]
  • او شخصیتی در لبخند امپریا اثر آنتیه ویندگاسن است. شخصیت اصلی گابریلا کوگناتی، روسپی‌ای است که خود را امپریا می‌نامد و معشوقه زیگیسموند است. رابطه میان باربارا و گابریلا دوستانه است. داستان با شورای کنستانس در سال ۱۴۱۴ پیوند دارد.[۴۴]
  • میرکالا، کنتس کارنشتاین (خون‌آشام زن کارمیلا)، شخصیت عنوانی کارمیلا، رمانک گوتیک سال ۱۸۷۲ اثر شریدان له فانو، احتمالاً بر اساس تصویر افسانه‌ای باربارا به‌عنوان خون‌آشام شکل گرفته است.[۶]
  • باربارا یکی از شخصیت‌های اصلی روایت قاب‌بندی‌شده مجموعه داستان داستان‌های شوخ‌طبعانه چک‌ها است. باربارا که «ملکه باربوتا» نامیده می‌شود، به‌عنوان شخصیتی تا حدی بی‌پرده به تصویر کشیده شده که در دوران بارداری، در حالی که در بستر افتاده و حوصله‌اش سر رفته است، ندیمه‌های خود را به گفتن داستان‌های اخلاقی وامی‌دارد. بر اساس مقدمه کتاب، این داستان‌ها «روایت‌هایی شهوانی، پرهیاهو و گاه بی‌رحمانه خشن هستند که با ذوق خشن و سرزندگی فراوان مردمی سالم و اهل فضای باز روایت می‌شوند». ملکه باربوتا از شنیدن آنها بسیار لذت می‌برد.[۴۵]
  • در اوت ۲۰۲۳، مارکوس هایتس، نویسنده آلمانی داستان‌های ترسناک، رمان Die Schwarze Königin را منتشر خواهد کرد. داستان دربارهٔ مرد جوانی به نام لِن (از خاندان Drăculești و آخرین بازمانده ولاد دوم دراکول) است که به پراگ و بانت می‌رود و دوستش کلارا (استاد پیشین تاریخ) از طریق اینترنت به او کمک می‌کند. او با دنیای گذشته تماس پیدا می‌کند؛ جایی که باربارا فون چیلی و ولاد دوم علیه خون‌آشام‌هایی که در زیرزمین ترانسیلوانیا و والاچیا زندگی می‌کنند مبارزه می‌کنند.[۴۶][۴۷]
  • باربارا چیلی یکی از شخصیت‌های اصلی گردباد زمان، نخستین جلد از سه‌گانه گردباد زمان، اثر ایوانا یولیوس، نویسنده کروات داستان تاریخی است.[۴۸][۴۹]
تئاتر
  • واتسلاو رنچ نمایش چهارپرده‌ای Barbora Celská را در سال ۱۹۴۴ نوشت.[۵۰]
فیلم‌ها
  • در فیلم تلویزیونی چکسلواکی Zikmund řecený Šelma rysavá محصول ۱۹۸۶، نقش ملکه و امپراتریس را میلنا دورسکا ایفا کرد.[۵۱]

یادبود

در سال ۲۰۱۴ (ششصدمین سالگرد شورای کنستانس و تاج‌گذاری باربارا به‌عنوان ملکه آلمان)، موزه استانی تسلیه «سال باربارا چیلی» را برگزار کرد.[۴۱] همچنین در سال ۲۰۱۴، یک سکه یادبود ۲ یورویی که ملکه را در حالی که عصای سلطنتی در دست داشت نشان می‌داد، به نمایندگی از اسلوونی و با طراحی ماتئی رامشاک منتشر شد.[۵۲]

در ۱۹ نوامبر و ۱۰ دسامبر ۲۰۲۲، کنستانتس رویداد Barbara von Cilli – Kaiserin, Alchemistin, Vampir را برگزار کرد.[۵۳]

نگارخانه

برای مطالعهٔ بیشتر

مجاری
  • Szathmáry, László: Alkémisták a magyar királyi udvarban, Természettudományi Közlöny, 60. kötet, 1928. február 1.
  • Pálosfalvi, Tamás: Borbála és a Cilleiek, História, 2006
  • Engel, Pál – C. Tóth Norbert: Borbála királyné itineráriuma (1405–1438), Itineraria Regum et Reginarum (1382–1438), MTA Támogatott Kutatóhelyek Irodája, Budapest, 169–187, 2005
اسلواکی
  • Dvořáková, Daniela (2013). Čierna kráľovná. Barbora Celjská (1392–1451): Životný príbeh uhorskej, rímsko-nemeckej a českej kráľovnej [Black Queen. Barbara of Cilli (1392–1451): A Life Story of the Hungarian, Holy Roman and Bohemian Queen] (in Slovak). Budmerice-Bratislava: Vydavateľstvo Rak, HIÚ SAV. ISBN 978-80-85501-60-5.
اسلوونیایی
  • Sitar, Sandi (1987). "8. Barbara Celjska: astrologinja in alkimistka (ok. 1387–1451)" [Chapter 8. Barbara of Cilli: An Astrologer and Alchemist (c. 1387–1451)]. Sto slovenskih znanstvenikov, zdravnikov in tehnikov [Hundred Slovenian Scientists, Doctors and Technicians] (in Slovenian). Ljubljana: Prešernova družba. pp. 76–77.

منابع

  1. ↑ Amalie Fößel: "Barbara von Cilli. Ihre frühen Jahre als Gemahlin Sigismunds und ungarische Königin." In: Michel Pauly & François Reinert (eds.): Sigismund von Luxemburg. Ein Kaiser in Europa (Tagungsband des internationalen historischen und kunsthistorischen Kongresses in Luxemburg, 8. –10. Juni 2005). Mainz am Rhein: Philipp von Zabern.
  2. ↑ Claudia Zey: Imperatrix, si venerit Romam … Zu den Krönungen von Kaiserinnen im Mittelalter. In: Deutsches Archiv für Erforschung des Mittelalters, vol. 60 (2004), pp. 3–51, p. 39.
  3. ↑ Engal, Pal; Engel, Pal; Ayton, Andrew; Engel, Pál (23 February 2001). The Realm of St Stephen: A History of Medieval Hungary, 895-1526 (in English). Bloomsbury Publishing. p. 389. ISBN 978-0-85773-173-9. Retrieved 6 December 2022.
  4. ↑ Dvořáková 2021, pp. 77٬78.
  5. ↑ Dvořáková 2021, pp. 127٬128.
  6. 1 2 3 McNally 2001.
  7. ↑ Kondor, Márta (2017). The Ginger Fox's Two Crowns. Central Administration and Government in Sigismund of Luxemburg's Realms 1410-1419 (PhD Thesis). p. 84. Retrieved 8 December 2022.
  8. ↑ Whelan, Mark (2014). Sigismund of Luxemburg and the Imperial Response to the Ottoman Turkish Threat, c. 1410-1437 (PDF) (Thesis). p. 159. Retrieved 13 December 2022.
  9. 1 2 Roitner 2016, p. 201.
  10. ↑ Dvořáková 2021, pp. 72٬73.
  11. ↑ Dvořáková 2021, pp. 41٬42.
  12. ↑ Jan Długosz (1415–1480) – ANNALS OR CHRONICLES
  13. ↑ Duggan, Anne J. (2002). Queens and Queenship in Medieval Europe: Proceedings of a Conference Held at King's College London, April 1995. Boydell Press. ISBN 0-85115-881-1.
  14. 1 2 3 4 Machilek, Franz (2019). "Daniela Dvořáková: Barbara von Cilli – Die schwarze Königin (1392–1451). Die Lebensgeschichte einer ungarischen, römisch-deutschen und böhmischen Königin (reviewed by Franz Machilek)". Jahrbücher für Geschichte Osteuropas / Jgo.e-reviews, jgo.e-reviews (4): 4–12. Retrieved 1 December 2022.
  15. ↑ Kraljević 2014, p. 2٬10٬11.
  16. ↑ Dvořáková 2021, pp. 154.
  17. ↑ Dvořáková 2021, p. 228.
  18. ↑ Kraljević 2014.
  19. ↑ Kraljević 2014, p. 11.
  20. ↑ Dvořáková 2021, pp. 2٬3, 125.
  21. ↑ Dvořáková 2021, p. 1.
  22. ↑ Dvořáková 2021, pp. 118.
  23. ↑ Dvořáková 2021, pp. 176–178.
  24. 1 2 3 Dvořáková 2021, pp. 232.
  25. ↑ Weiss, Sandra B. (2017). "Barbara von Cilli und die niederungarischen Bergwerke als Witwengut" (PDF). Berichte der Geologischen Bundesanstalt. Band 123: 118–119. ISSN 1017-8880.
  26. ↑ Potter, Philip J. (10 January 2014). Monarchs of the Renaissance: The Lives and Reigns of 42 European Kings and Queens (in English). McFarland. p. 301. ISBN 978-0-7864-9103-2. Retrieved 6 December 2022.
  27. ↑ Pauly, Michel; Reinert, François (2006). Sigismund von Luxemburg. Philipp von Zabern Verlag. ISBN 978-3-8053-3625-3. Retrieved 6 December 2022.
  28. ↑ Kondor 2017, p. 84.
  29. ↑ "Sigismund von Luxemburg, König von Ungarn und Kaiser, 1387-1437 | H-Soz-Kult. Kommunikation und Fachinformation für die Geschichtswissenschaften | Geschichte im Netz | History in the web". H-Soz-Kult. Kommunikation und Fachinformation für die Geschichtswissenschaften (in German). 6 December 2022. Retrieved 6 December 2022.
  30. ↑ Kalčić, Miodrag (27 December 2018). "Science and the New Age. Pseudo-Pulaʼs alchemists in Croatian New Age trans- mutation into gold: about the book Croatian Alchemists through the Centuries by Snježana Paušek-Baždar". Histria: The Istrian Historical Society Review (in Croatian) (8): 114. doi:10.32728/h2018.02. ISSN 1849-5699. S2CID 203312820. Retrieved 1 December 2022.
  31. ↑ Schelenz 1904, p. 234.
  32. ↑ Južnič, S (June 2017). "[Chemical Laboratory of Celje Queen (at 580th Anniversary of Bohemian coronation of Queen Barbara of Celje)]". Acta Chimica Slovenica. 64 (2): S67–S75. doi:10.17344/acsi.2017.3550 (inactive 11 July 2025). PMID 28621390. S2CID 102848956.{{cite journal}}: نگهداری یادکرد:doi غیرفعال از ژوئیه 2025 (رده)
  33. ↑ Tamás, Pál. "A Sárkány-rend és a Báthoriak". kozterkep.hu (in Hungarian). Retrieved 13 October 2022.
  34. ↑ Kraljević 2014, p. 9.
  35. ↑ "The Croatian legend of the Black Queen's downfall | Croatia.hr". Croatian National Tourist Board (in English). Retrieved 13 December 2022.
  36. 1 2 P., Sara (4 July 2018). "4 Interesting Legends of Zagreb". Slavorum. Retrieved 7 December 2022.
  37. ↑ "Legend of The Black Queen – published by Rabbit of Caerbannog on day 4,369 – page 1 of 1". Retrieved 7 December 2022.
  38. ↑ Dvořáková 2021, pp. 78.
  39. ↑ Dvořáková 2021, pp. 231.
  40. ↑ Rocha, Alvaro; Isaeva, Ekaterina (2022). Science and Global Challenges of the 21st Century – Science and Technology: Proceedings of the International Perm Forum "Science and Global Challenges of the 21st Century" (in English). Springer Nature. p. 738. ISBN 978-3-030-89477-1. Retrieved 7 December 2022.
  41. 1 2 Celje.info, Uredništvo (21 January 2014). "Leto Barbare Celjske v Pokrajinskem muzeju Celje". Celje.info (in Slovenian). Retrieved 6 December 2022.
  42. ↑ Urban, Tereza. "Oslava rovnoprávnosti žen. Ilustrátorka Renáta Fučíková vzdává hold slavným hrdinkám české minulosti". Retrieved 13 October 2022.
  43. ↑ Avion, Antikvariát. 📗 Barbora Cellská: historický román | Ján Greža 1941 (in Czech). Retrieved 13 October 2022.
  44. ↑ Windgassen, Antje (2022). Das Lächeln der Imperia Roman (1. Auflage ed.). Konstanz. ISBN 978-3-87800-152-2.{{cite book}}: نگهداری یادکرد:مکان بدون ناشر (رده)
  45. ↑ Lockridge, Norman (1947). Waggish Tales of the Czechs The Candide Press, New York.
  46. ↑ Heitz, Markus (2023). Die Schwarze Königin (1. Auflage ed.). München: Knaur. ISBN 978-3-426-22781-7.
  47. ↑ -9783426227817/Heitz-Markus/Die-Schwarze-K%C3%B6nigin "Die Schwarze Königin Heitz, Markus". Lesestoff (in Swiss High German). Retrieved 2 August 2023. {{cite web}}: مقدار |url= را بررسی کنید (کمک)
  48. ↑ Pocrnić Mlakar, Sandra (2024-04-28). "Ivana Julius | Moja junakinja Jelena osvaja publiku svojom ženskom snagom, tihom ali moćnom". Časopis Kvaka. Udruga za promicanje kulture "Kvaka". Retrieved 2026-02-20. U svom romanu „U Vrtlogu vremena" bavite se legendom o Crnoj kraljici, tj. Barbari Celjskoj u Medvedgradu. (translated: "In your novel The Whirlwind of Time, you examine the legend of the Black Queen, specifically Barbara of Cilli at Medvedgrad.")
  49. ↑ Bonev, Stjepan (2025-07-15). "AUDIO Kako je Ivana Julius spojila fantaziju, povijest i Medvednicu". Radio Banovina. Retrieved 2026-02-20. U vrtlogu vremena, u kojem se isprepliću sadašnjost i srednji vijek, stvarnost i legenda, kroz oči mlade Jelene koja putuje kroz vrijeme i susreće Barbaru Celjsku – Crnu kraljicu. (translated: "...The Whirlwind of Time, where the present and the Middle Ages, reality and legend intertwine through the eyes of young Jelena who travels through time and encounters Barbara of Cilli - the Black Queen.")
  50. ↑ "Barbora Celská – Václav Renč". Databáze knih (in Czech). Retrieved 13 October 2022.
  51. ↑ "Milena Dvorská – Lidé" (in Czech). تلویزیون چک. Retrieved 7 December 2022.
  52. ↑ "2 Euro, Slovenia". en.numista.com (in English). Retrieved 7 December 2022.
  53. ↑ "NEU: Barbara von Cilli – Kaiserin, Alchemistin, Vampir". konstanz-info.com (in German). Retrieved 13 October 2022.
  54. ↑ Kraljević 2014, p. 4.

پیوند به بیرون

در ویکی‌انبار پرونده‌هایی دربارهٔ باربارا چیلی موجود است.
This page is issued from ویکی‌پدیا. The text is available under Creative Commons Attribution-Share Alike 4.0 unless otherwise noted. Additional terms may apply for the media files.