بیل ریوز
 تصویری از ریوز در حدود سال ۱۹۰۵ | |||||||||||||||||||||||||||
| اطلاعات شخصی | |||||||||||||||||||||||||||
|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|
| زادهٔ | ۲۲ ژوئن ۱۸۷۵ کمبریج، انگلستان | ||||||||||||||||||||||||||
| درگذشتهٔ | ۲۲ مارس ۱۹۴۴ (۶۸ ساله) وُرم‌وود پارک، همرسمیت، لندن | ||||||||||||||||||||||||||
| توپ‌زنی | راست‌دست | ||||||||||||||||||||||||||
| توپ‌اندازی | راست‌دست، سرعت متوسط | ||||||||||||||||||||||||||
| آمارها و اطلاعات | |||||||||||||||||||||||||||
| |||||||||||||||||||||||||||
ویلیام ریوز (۲۲ ژوئن ۱۸۷۵ – ۲۲ مارس ۱۹۴۴) بازیکن کریکت انگلیسی بود که پس از پایان دوران بازی خود به داوری روی آورد و در پنج مسابقهٔ تست داوری کرد. به گفتهٔ دادلی کریو، او «سم ولر داوران بود؛ در پاسخ‌گویی سریع، لبخندهای هوشمندانه و خوش‌رویی همیشگی». آر. سی. رابرتسون-گلاسگو نیز دربارهٔ او نوشت: «اگر سکوت یا ملال بر بازی حاکم می‌شد، بیل ریوز بود که اوضاع را درست می‌کرد.»[۱]
دوران بازی
بیل ریوز توپ‌اندازی با سرعت متوسط و چوب‌زنی قدرتمند و سودمندی بود که از سال ۱۸۹۷ تا ۱۹۲۱ برای اسکس بازی کرد. او فعالیت خود را با پیوستن به کارکنان زمین زمین کریکت لیتون آغاز کرده بود؛ زمینی که در آن زمان مقر باشگاه شهرستان محسوب می‌شد.
بهترین سال‌های او از نظر چوب‌زنی، ۱۹۰۵ و ۱۹۰۶ بودند. در فصل ۱۹۰۵، او برای تنها بار در دوران حرفه‌ای خود به رکورد ۱٬۰۰۰ ران رسید و با ۱٬۱۷۴ ران و میانگین ۲۹٫۳۵، دو مورد از سه سدهٔ دوران حرفه‌ای خود را به ثمر رساند. بالاترین امتیاز دوران حرفه‌ای او، یعنی ۱۳۵ ران، در برابر لانکاشر و تنها طی دو ساعت به دست آمد.
او همچنین در برابر تیم قدرتمند یورکشایر در مدت ۵۰ دقیقه، ۷۱ ران از مجموع ۹۰ ران خود را به ثمر رساند و به اسکس کمک کرد تا امتیاز ۵۲۱ را ثبت کند. یورکشایر مجبور شد فالو-آن کند و در پایان مسابقه، در اینینگ دوم خود هفت ویکت از دست داده بود.
ریوز سدهٔ دیگر خود را در سال بعد، یعنی ۱۹۰۶، در برابر ساسکس به ثمر رساند؛ جایی که او و کلود باکنهام برای ویکت هشتم تنها در ۷۰ دقیقه، ۱۶۳ ران به یکدیگر اضافه کردند.
در سال ۱۹۰۱، ریوز پنج ویکت پایانی دربی‌شر را در ۱۱ توپ و بدون واگذاری حتی یک ران گرفت. پربازده‌ترین فصل او با توپ، سال ۱۹۰۴ بود که طی آن ۱۰۶ ویکت با میانگین ۲۶٫۱۶ گرفت؛ تنها فصلی که در آن به ۱۰۰ ویکت رسید. او در آن فصل ۱۱ بار در یک اینینگ پنج ویکت یا بیشتر گرفت و در سه مسابقه نیز ۱۰ ویکت یا بیشتر به دست آورد.
در سال ۱۹۰۷، در دیداری مقابل ناتینگهام‌شر، او و والتر مید در هر دو اینینگ بدون تعویض توپ‌اندازی کردند. از سال ۱۹۱۰ تا ۱۹۱۳، ریوز در هیچ فصلی بیش از ۹ مسابقه انجام نداد؛ اما حتی در سال ۱۹۲۰، زمانی که ۴۵ ساله شده بود، به شکلی غیرمنتظره ۶۲ ویکت با میانگین ۲۲٫۵۹ گرفت. این آمار شامل بهترین عملکرد او در یک اینینگ بود: ۷ ویکت در برابر ۳۳ ران (۷/۳۳).
او در سال ۱۹۲۱، آخرین سال بازی و سال دریافت مزایای بازنشستگی‌اش، تنها در چهار مسابقه حضور داشت.
دوران داوری
ریوز در سال ۱۹۲۰ در یک مسابقه داوری کرد و پس از بازنشستگی از بازی، از سال ۱۹۲۱ تا ۱۹۳۹ به‌طور منظم به داوری پرداخت. پنج مسابقهٔ تستی که او در آن‌ها داوری کرد عبارت بودند از: دو مسابقه در سال ۱۹۲۴ (انگلستان مقابل آفریقای جنوبی)، یک مسابقه در سال ۱۹۲۶ (انگلستان مقابل استرالیا)، یک مسابقه در سال ۱۹۳۷ (انگلستان مقابل نیوزیلند) و یک مسابقه در سال ۱۹۳۹ (انگلستان مقابل هند غربی).
او همچنین قرار بود در مسابقهٔ انگلستان و استرالیا در سال ۱۹۳۸ در اولدترافورد داوری کند، اما مسابقه بدون آنکه حتی یک توپ پرتاب شود، لغو شد.
ریوز به خاطر شوخی‌ها و گفته‌های بذله‌آمیزش شهرت داشت. هنگامی که یک چوب‌زن اعتراض کرد که «اوت» نشده است، ریوز پاسخ داد: «نشدی؟ صبر کن تا صبح روزنامه‌ها را ببینی.»
وقتی احساس می‌کرد یک توپ‌انداز بیش از حد درخواست اوت می‌کند، گفت: «فقط یک نفر هست که بیشتر از تو درخواست اوت می‌کند.» توپ‌انداز با معصومیت پرسید: «اوه، چه کسی؟» ریوز پاسخ داد: «دکتر بارناردو.»
در سال ۱۹۳۱، ریوز در جریان مسابقه‌ای که تحت تأثیر باران قرار گرفته بود، دچار دردسر شد؛ زیرا او و داور همکارش به دو کاپیتان اجازه دادند برای تلاش جهت رقم‌زدن یک نتیجهٔ قطعی، اعلام‌های غیرمعمولی انجام دهند.
مقامات به این نتیجه رسیدند که قانون ۵۴ نقض شده است. در نتیجه، ریوز، داور دیگر و هر دو کاپیتان به لردز احضار شدند.
این مسابقه در ولز برگزار شده بود و ریوز گفت: «این قانون در اینجا اعمال نمی‌شود، قربان. ما در یک کشور خارجی بودیم.»[۱]
منابع
- زادگان ۱۸۷۵ (میلادی)
- درگذشتگان ۱۹۴۴ (میلادی)
- بازیکنان کریکت اهل انگلستان