قوانین کریکت

قوانین کریکت مجموعه‌ای از مقررات است که قوانین بازی کریکت را در سراسر جهان مشخص می‌کند. نخستین مجموعه قوانین شناخته‌شده در سال ۱۷۴۴ تدوین شد. از سال ۱۷۸۸، مالکیت و نگهداری این قوانین بر عهده باشگاه خصوصی باشگاه کریکت مریلبون (MCC) در زمین کریکت لردز در لندن بوده است. در حال حاضر ۴۲ قانون (که واژه «قانون» در نام آن‌ها همواره با حرف بزرگ نوشته می‌شود) وجود دارد که تمام جنبه‌های نحوه انجام بازی را تشریح می‌کنند. MCC تاکنون شش بار قوانین را به‌صورت کامل بازنویسی کرده است و هر بازنویسی نیز با اصلاحات موقت همراه بوده که در نتیجه، بیش از یک ویرایش از هر مجموعه ایجاد شده است. جدیدترین مجموعه قوانین، هفتمین مجموعه، در اکتبر ۲۰۱۷ منتشر شد و ویرایش سوم آن از ۱ اکتبر ۲۰۲۲ لازم‌الاجرا شد.

MCC که پیش‌تر نهاد رسمی اداره‌کننده کریکت بود، این نقش را به انجمن بین‌المللی کریکت (ICC) واگذار کرده است. با این حال، حق نشر قوانین همچنان متعلق به MCC است و این باشگاه تنها نهادی است که می‌تواند آن‌ها را تغییر دهد؛ هرچند معمولاً این تغییرات پس از مشورت نزدیک با ICC و دیگر طرف‌های ذی‌نفع، مانند انجمن داوران و امتیازشماران کریکت، انجام می‌شود.

کریکت یکی از معدود ورزش‌هایی است که اصول حاکم بر آن به جای «قواعد» یا «مقررات»، «قوانین» نامیده می‌شوند. با این حال، در برخی موارد ممکن است برای مسابقات خاص، مقرراتی برای تکمیل یا تغییر قوانین، بنا بر نیاز، مورد توافق قرار گیرند. مقررات مربوط به مسابقات بین‌المللی (که «شرایط بازی» نامیده می‌شوند) در وبگاه ICC موجود است.

تاریخچه

سنت شفاهی

خاستگاه کریکت مشخص نیست و نخستین ثبت قطعی از آن به گیلدفورد در سده شانزدهم میلادی بازمی‌گردد. باور بر این است که کریکت در آن زمان بازی پسران بوده، اما از اوایل سده هفدهم به‌طور فزاینده‌ای توسط بزرگسالان نیز انجام می‌شد. قواعدی برای بازی وجود داشت، اما در دوره‌های نخست به‌صورت شفاهی مورد توافق قرار می‌گرفت و تابع تفاوت‌های محلی بود. کریکت در اواخر سده هفدهم به بازی‌ای مبتنی بر شرط‌بندی تبدیل شد که مبالغ زیادی در آن به میان می‌آمد و مواردی نیز وجود داشت که تیم‌ها به دلیل پرداخت نکردن شرط‌هایی که باخته بودند، مورد شکایت قرار گرفتند.

توافق‌نامه‌ها

در ژوئیه و اوت ۱۷۲۷، دو مسابقه به ابتکار حامیان کریکت، چارلز لنوکس، دومین دوک ریچموند و آلن برودریک، دومین ویسکونت میدلتون، برگزار شد. اسناد مربوط به این بازی‌ها تأیید می‌کنند که آن‌ها برای تعیین قوانینی که باید در مسابقاتشان اعمال شود، توافق‌نامه‌هایی میان خود تنظیم کرده بودند. سند دست‌نویس اصلی که توسط ریچموند و برودریک تنظیم شده بود، حفظ شده است. این سند در میان مدارکی قرار دارد که اداره اسناد وست ساسکس (WSRO) در سال ۱۸۸۴ از خانه گودوود به دست آورد.

این نخستین مورد شناخته‌شده‌ای است که در آن قوانین به‌طور رسمی مورد توافق قرار گرفتند و هدف از آن حل اختلافات احتمالی میان حامیان در جریان مسابقاتشان بود. بااین‌حال، این مفهوم بعدها در تعریف قوانین بازی اهمیت بیشتری یافت، زیرا در نهایت این قوانین به صورت قوانین کریکت مدون شدند. این توافق‌نامه شامل ۱۶ بند بود که بسیاری از آن‌ها، با وجود تفاوت در عبارت‌بندی، به‌راحتی در قوانین امروزی کریکت قابل شناسایی هستند؛ برای نمونه: (الف) اگر توپ گرفته شود، ضارب اوت است؛ (ب) هنگامی که توپ گرفته می‌شود، ضربه امتیازی ندارد؛ (ج) گرفتن توپ پشت ویکت مجاز است.

برخی بندها با قوانین امروزی تفاوت داشتند (استفاده از کج‌نویس فقط برای برجسته کردن تفاوت‌هاست): (الف) فاصله ویکت‌ها باید ۲۳ یارد باشد؛ (ب) ۱۲ بازیکن در هر تیم بازی کنند؛ (ج) بت‌زن‌ها برای هر امتیازی که می‌گیرند باید چوب داور را لمس کنند؛ (د) هیچ بازیکنی به دلیل انداختن ویکت اوت محسوب نمی‌شد، مگر آنکه توپ در دست باشد. در کریکت امروزی: (الف) طول پیچ ۲۲ یارد است؛ (ب) هر تیم ۱۱ بازیکن دارد؛ (ج) در آن زمان دویدن تنها زمانی کامل می‌شد که بت‌زن چوب داور را لمس می‌کرد (که احتمالاً یک بت بوده است) و این روش بعدها با الزام بت‌زن به لمس زمین پشت خط پاپینگ جایگزین شد؛ (د) برای ران اوت دیگر لازم نیست توپ در دست باشد.

قوانین ۱۷۴۴

قدیمی‌ترین مجموعه قوانین شناخته‌شده در سال ۱۷۴۴ تصویب شد، اما تا آنجا که مشخص است، نخستین بار در سال ۱۷۵۵ به چاپ رسید. این قوانین احتمالاً نسخه تکامل‌یافته یک مجموعه قدیمی‌تر بودند و هدف از آن‌ها ایجاد یک تدوین عمومی و یکپارچه بود. قوانین توسط «نجیب‌زادگان و آقایان عضو باشگاه کریکت لندن» تدوین شدند؛ این باشگاه در زمین توپخانه مستقر بود، هرچند نسخه چاپی سال ۱۷۵۵ بیان می‌کند که «چندین باشگاه کریکت» نیز در تدوین آن مشارکت داشتند و در استار اند گارتر در پال مال گرد هم آمده بودند.

خلاصه‌ای از مهم‌ترین نکات:

به شیر یا خط و ابعاد زمین، با طول ۲۲ یارد، اشاره شده بود؛

استامپ‌ها باید ۲۲ اینچ ارتفاع و بیل شش اینچ طول می‌داشت؛

وزن توپ باید بین ۵ تا ۶ اونس باشد؛

هر اور شامل چهار پرتاب بود؛

نوبال جریمه عبور از خط بود؛ یعنی پای عقب از خط بولینگ جلوتر قرار می‌گرفت؛

خط پاپینگ دقیقاً ۳ فوت و ۱۰ اینچ جلوتر از خط بولینگ قرار داشت؛

شیوه‌های مختلفی برای «اوت شدن» تعیین شده بود؛

دو بار زدن به توپ و مانع شدن از بازی، در پی تجربه‌های جاسپر وینال در سده هفدهم، صراحتاً موجب اوت شدن می‌شد؛

ویکت‌بان موظف بود تا زمان پرتاب توپ، ثابت و ساکت بماند؛

داوران باید دو دقیقه برای رسیدن بت‌زن جدید و ده دقیقه بین اینینگ‌ها فرصت می‌دادند؛

داور نمی‌توانست بت‌زن را اوت اعلام کند، مگر اینکه بازیکنان فیلدینگ درخواست اوت کرده باشند؛

داور تا حدی اختیار تشخیص داشت و تصریح شده بود که داور «تنها قاضی» است و «تصمیم او قطعی خواهد بود».

قوانین ۱۷۴۴ نمی‌گفتند که بولر باید توپ را بغلتاند یا با حرکت سطحی پرتاب کند و هیچ اشاره‌ای به حرکت مشخص دست نشده بود؛ بنابراین از نظر نظری، پرتاب کات‌دار می‌توانست قانونی باشد، هرچند احتمالاً بحث‌برانگیز بود. تصور می‌شود بولینگ زیر دست در اوایل دهه ۱۷۶۰، هم‌زمان با مطرح شدن باشگاه هامبلدن، آغاز شده باشد. در پی آن، بت مستقیم امروزی معرفی شد و جایگزین بت قدیمی «چوب هاکی‌شکل» شد که برای ضربه زدن به توپ روی زمین مناسب بود، اما برای توپ‌هایی که با جهش می‌آمدند مناسب نبود.

در سال ۱۷۷۱، حادثه‌ای در زمین بازی موجب ایجاد قانونی جدید شد که همچنان پابرجاست. در مسابقه‌ای میان چرتسی و هامبلدن در لالهام بروی، بازیکن همه‌کاره چرتسی، توماس وایت، از بتی به پهنای ویکت استفاده کرد. هیچ قانونی برای جلوگیری از این کار وجود نداشت و بنابراین بازیکنان هامبلدن تنها توانستند اعتراض رسمی خود را ثبت کنند؛ این اعتراض به امضای توماس برت، ریچارد نایرن و جان اسمال، سه بازیکن برجسته هامبلدن، رسید. در نتیجه، قانون‌گذاران بازی تصمیم گرفتند حداکثر عرض بت باید چهار و یک‌چهارم اینچ باشد؛ این اندازه در بازنگری بعدی قوانین گنجانده شد و همچنان حداکثر عرض مجاز است.

قوانین ۱۷۷۴

مقالات جدید بازی کریکت، ۲۵ فوریه ۱۷۷۴

در روز جمعه ۲۵ فوریه ۱۷۷۴، قوانین توسط کمیته‌ای که در استار اند گارتر تشکیل جلسه داده بود، بازنگری شد. ریاست این کمیته بر عهده سر ویلیام دریپر بود و اعضای آن شامل حامیان برجسته کریکت، سومین دوک دورست، چهارمین ارل تانکرویل، چارلز پاولت، فیلیپ دهانی و سر هوریشیو من بودند. باشگاه‌ها و شهرستان‌های نماینده شامل کنت، همپشایر، ساری، ساسکس، میدلسکس و باشگاه کریکت لندن بودند.

خلاصه‌ای از مهم‌ترین موارد افزوده‌شده در قانون ۱۷۷۴:

چوب نباید در عریض‌ترین قسمت بیش از چهار and a quarter اینچ (۱۱۰ میلیمتر) باشد؛

توپ‌انداز باید توپ را در حالی رها کند که یک پایش پشت چین توپ‌اندازی و در محدودهٔ چین بازگشت قرار داشته باشد؛ همچنین باید پیش از تغییر ویکت، چهار توپ پرتاب کند و در همان اینینگ تنها یک بار مجاز به تغییر ویکت است؛

زنندهٔ توپ زمانی اوت است که با قصد جلوگیری از برخورد توپ به ویکت، پای خود را جلوی ویکت قرار دهد و در عمل مانع برخورد توپ با ویکت شود.

مهم‌ترین نوآوری، معرفی پای پیش از ویکت (lbw) به‌عنوان یکی از روش‌های اخراج بود. متوقف کردن توپ با پا در واکنش منفی به پرتاب‌های زمینی شکل گرفته بود. همانند قانون ۱۷۴۴، در این قانون نیز هیچ اشاره‌ای به شیوهٔ اجرای پرتاب توسط توپ‌انداز نشده بود. حداکثر عرض چوب پس از رویداد سال ۱۷۷۱ تأیید شد.

همانند قانون ۱۷۴۴، قانون ۱۷۷۴ نیز مقرر می‌کرد که «استامپ‌ها باید بیست‌ودو اینچ ارتفاع داشته باشند و بیل شش اینچ طول داشته باشد». در آن زمان تنها دو استامپ با یک بیل وجود داشت. در زمین کریکت آرتیلری در روزهای ۲۲ و ۲۳ مه ۱۷۷۵، یک مسابقهٔ تک‌ویکت پرسود میان پنج بازیکن از کنت (با حضور لامپی استیونز) و پنج بازیکن از همبلدون (با حضور توماس وایت) برگزار شد. کنت ابتدا به ضربه‌زنی پرداخت و ۳۷ امتیاز کسب کرد و همبلدون با ۹۲ امتیاز پاسخ داد که ۷۵ امتیاز آن را جان اسمال به دست آورد. کنت در اینینگ دوم خود ۱۰۲ امتیاز گرفت و هدف ۴۸ امتیازی را برای پیروزی همبلدون تعیین کرد. اسمال آخرین بازیکن پنج‌نفرهٔ همبلدون بود که وارد زمین شد و برای پیروزی به ۱۴ امتیاز دیگر نیاز داشت. او این امتیازها را به‌دست آورد و همبلدون با یک ویکت پیروز شد؛ اما پس از مسابقه جنجال بزرگی به پا شد، زیرا در جریان اینینگ دوم اسمال، سه بار لامپی او را مغلوب کرد، اما توپ هر بار از میان ویکت دو-استامپه عبور کرد بدون اینکه به استامپ‌ها یا بیل برخورد کند. در پی اعتراض‌های لامپی، استامپ میانی به مجموعهٔ ویکت افزوده شد، هرچند چند سال طول کشید تا استفاده از آن در همه‌جا رایج شود.

قانون ۱۷۸۸

باشگاه MCC در سال ۱۷۸۷ تأسیس شد و بلافاصله مسئولیت قوانین را بر عهده گرفت. این باشگاه در ۳۰ مه ۱۷۸۸ نسخهٔ جدیدی را منتشر کرد که «قوانین بازی شریف کریکت، آن‌گونه که توسط باشگاه «سنت مریلبون» بازنگری شده است.» نام داشت. قانون سوم مقرر می‌کرد: «استامپ‌ها باید بیست‌ودو اینچ از سطح زمین ارتفاع داشته باشند و بیل شش اینچ طول داشته باشد». این‌ها ابعاد کلی بودند و الزامی برای استامپ سوم تعیین نشده بود؛ موضوعی که نشان می‌دهد استفاده از استامپ سوم هنوز در همه‌جا رایج نشده بود.

قانون ۱۷۸۸ در مقایسه با قانون ۱۷۷۴ بسیار جزئی‌تر و توصیفی‌تر بود، اما از نظر بنیادی تفاوت زیادی با آن نداشت. تفاوت اصلی در عبارت‌بندی قانون پای بیش از کریکت بود. در قانون ۱۷۷۴ آمده بود که زنندهٔ توپ در صورتی اوت است که «با قصد» با پای خود مانع برخورد توپ با ویکت شود. در قانون ۱۷۸۸ عبارت «با قصد» حذف شد و شرط جدیدی اضافه شد که توپ باید مستقیماً به زمین برخورد کرده باشد. همچنین در سال ۱۷۸۸، برای نخستین بار حفاظت از زمین بازی در قوانین گنجانده شد. با توافق دو تیم، زمین می‌توانست در جریان مسابقه غلتک‌زده، آب‌پاشی، پوشانده و چمن‌زنی شود و استفاده از خاک‌اره نیز مجاز شد. پیش از آن، زمین در طول مسابقه دست‌نخورده باقی می‌ماند.

قوانین بعدی باشگاه کریکت مریلبون

باشگاه کریکت مریلبون قوانین را به‌صورت دوره‌ای بازبینی می‌کرد؛ معمولاً در قالب همان مجموعهٔ قوانین، اما گاهی تصمیم می‌گرفت مجموعه‌ای کاملاً جدید منتشر کند:

۱۹ مه ۱۸۳۵ (قانون ۱۸۳۵)

۲۱ آوریل ۱۸۸۴ (قانون ۱۸۸۴)

۷ مه ۱۹۴۷ (قانون ۱۹۴۷)

۲۱ نوامبر ۱۹۷۹ (قانون ۱۹۸۰)

۳ مه ۲۰۰۰ (قانون ۲۰۰۰)

۱ اکتبر ۲۰۱۷ (قانون ۲۰۱۷). این قانون شامل زبان بی‌طرف از نظر جنسیت بود (با این استثنا که واژهٔ «batsman» حفظ شد) و همچنین یک آیین‌نامهٔ رفتاری را دربر می‌گرفت.

تغییرات مهم قوانین از سال ۱۷۸۸

تغییرات قوانین همیشه هم‌زمان با انتشار یک مجموعهٔ جدید انجام نمی‌شدند. برخی از مهم‌ترین تغییرات به‌صورت اصلاحیه‌هایی در مجموعهٔ موجود اعمال شدند و به همین دلیل هر مجموعه می‌تواند بیش از یک نسخه داشته باشد.

فاصلهٔ ۴۶ اینچی میان چین پاپینگ و چین توپ‌اندازی که در سال ۱۷۴۴ تعیین شده بود، در سال ۱۸۱۹ به ۴۸ اینچ افزایش یافت.

طول چین توپ‌اندازی که در ابتدا سه فوت در هر طرف ویکت تعیین شده بود، در سال ۱۹۰۲ به چهار فوت در هر طرف افزایش یافت (یعنی در مجموع هشت فوت و هشت اینچ). پس از افزایش عرض ویکت از هشت به نه اینچ در سال ۱۹۳۹، طول چین توپ‌اندازی به‌طور پیش‌فرض در هر طرف نیم اینچ کاهش یافت.

چین‌ها در ابتدا مستقیماً در چمن بریده می‌شدند. استفاده از آهک سفید تا نیمهٔ دوم قرن نوزدهم معرفی نشد؛ این کار به پیشنهاد آلفرد شاو انجام گرفت.

حفاظت از زمین از سال ۱۷۸۸ مجاز شد و از آن زمان تغییرات متعددی در این قانون صورت گرفته است، از جمله مدت زمانی که غلتک‌زدن مجاز بود، پوشاندن محل قرارگیری پای توپ‌انداز و موارد دیگر.

ابعاد ویکت چندین بار تغییر کرد. از حدود سال ۱۸۲۳، ویکت ۲۷ اینچ ارتفاع و هشت اینچ عرض داشت. در سال ۱۹۳۱، اندازهٔ بزرگ‌تر و امروزیِ ۲۸ اینچ در ۹ اینچ اختیاری شد و در سال ۱۹۴۷ اجباری شد. برخی معتقدند ویکت دو-استامپه‌ای که در اواخر قرن هفدهم مورد استفاده بود، ۲۲ اینچ ارتفاع و شش اینچ عرض داشته است.

عرض چوب از زمان رویداد سال ۱۷۷۱ بدون تغییر و برابر با چهار و یک‌چهارم اینچ باقی مانده است و طول آن در سال ۱۸۳۵ برابر با اندازهٔ امروزی، یعنی ۳۸ اینچ، تعیین شد.

وزن توپ از سال ۱۷۷۴ بدون تغییر مانده است. محیط توپ در سال ۱۸۳۸ بین ۹ تا ۹٫۲۵ اینچ تعیین شد و در سال ۱۹۲۷ به اندازهٔ کنونی کاهش یافت.

در سال ۱۷۴۴، هر اور شامل چهار توپ بود و این وضعیت تا سال ۱۸۸۹ تغییر نکرد؛ در آن سال اور پنج‌توپه معرفی شد. در سال ۱۹۰۰، تعداد توپ‌های هر اور به شش توپ افزایش یافت. تعداد توپ‌های اور در استرالیا و برخی کشورهای دیگر گاهی با استاندارد انگلیسی متفاوت بود، اما از سال ۱۹۷۹ اور شش‌توپه در سراسر جهان به استاندارد تبدیل شد.

در ابتدا، نوبال فقط به دلیل عبور توپ‌انداز از چین توپ‌اندازی اعلام می‌شد. نخستین تلاش برای وضع قانون علیه «پرتاب کردن» در سال ۱۸۱۶ و هم‌زمان با رواج توپ‌اندازی راندآرم انجام شد. طبق آن قانون، دست توپ‌انداز هنگام رها کردن توپ نباید بالاتر از آرنج قرار می‌گرفت. در بسیاری از مسابقات این قانون آشکارا نادیده گرفته شد و سرانجام در سال ۱۸۲۷ موضوع به مسابقات آزمایشی راندآرم انجامید. تا سال ۱۸۳۵ کنترل مشخصی بر شیوهٔ توپ‌اندازی وجود نداشت؛ در آن سال مقرر شد دست توپ‌انداز هنگام رها کردن توپ نباید بالاتر از شانه باشد. در سال ۱۸۶۴، توپ‌اندازی اورآرم مجاز شد. قانون اجازه دادن به هر یک از داوران برای اعلام نوبال در سال ۱۸۹۹ معرفی شد.

اعلام دکلریشن تا سال ۱۸۸۹ مجاز نبود و پس از آن «تنها در روز سوم» امکان‌پذیر بود. در سال ۱۹۰۰، اعلام دکلریشن پس از ناهارِ روز دوم مجاز شد و در سال ۱۹۱۰ امکان اعلام آن در هر زمانی از روز دوم فراهم شد. تنها در سال ۱۹۵۷ بود که اعلام دکلریشن در روز نخست نیز مجاز شد.

فالوآن در قرن هجدهم تا حد زیادی ناشناخته بود و قوانین تا سال ۱۸۳۵ به آن نپرداختند؛ در آن سال، فالوآن پس از عقب‌افتادن تیم به میزان ۱۰۰ امتیاز اجباری شد. این میزان عقب‌افتادگی در قرن نوزدهم چند بار تغییر کرد تا اینکه در سال ۱۹۰۰، فالوآن پس از عقب‌افتادگی ۱۵۰ امتیازی اختیاری شد. این وضعیت برای مسابقاتی غیر از تست‌ها همچنان برقرار است؛ در مسابقات تست، میزان عقب‌افتادگی لازم ۲۰۰ امتیاز است.

به گفتهٔ جرالد برودریب: «هیچ نوع اخراجی به اندازهٔ ای‌بی‌دبیلو باعث بحث و جدل نشده است؛ این قانون از همان روزهای نخست مشکل‌ساز بوده است». این قانون که نخستین بار در سال ۱۷۷۴ معرفی شد، همواره با مسئلهٔ عبارت «باید مستقیماً به زمین برخورد کند» روبه‌رو بوده است. در سال ۱۸۲۱ این عبارت به «باید مستقیم پرتاب شود» تغییر یافت و در سال ۱۸۳۹ دوباره به عبارت قبلی بازگشت. کارزاری برای حذف عبارت «باید مستقیماً به زمین برخورد کند» از سال ۱۹۰۱ آغاز شد، اما نتوانست اکثریت لازم را در باشگاه کریکت مریبلون به دست آورد. در سال ۱۹۳۷، پس از یک دورهٔ آزمایشی دوساله، قانون تغییر کرد و اجازه داد بازیکن پس از آنکه توپ خارج از استامپ آف به زمین برخورد کرده است نیز اخراج شود. پس از سه دهه بحث و جدل شدید دربارهٔ پد پلی، قانون در سال ۱۹۷۲ بار دیگر تغییر کرد تا بازیکنی را که هیچ ضربه‌ای نزده است نیز مشمول اخراج کند. این عبارت‌بندی اصلاح‌شده با گنجانده شدن در قانون ۱۹۸۰ تأیید شد و همچنان بخشی از قانون ۲۰۰۰ است.

قوانین امروزی

از ۱ اکتبر ۲۰۱۷، نسخهٔ کنونی قوانین، «قوانین کریکت، کد ۲۰۱۷» است که جایگزین ششمین ویرایش «کد قوانین ۲۰۰۰» شد. سرپرستی و نگهداری قوانین همچنان یکی از مهم‌ترین وظایف باشگاه کریکت مریلبون است. ICC نیز همچنان برای تدوین و تفسیر قوانین به باشگاه کریکت مریلبون متکی است و مسئولیت این کار بر عهدهٔ کمیتهٔ فرعی قوانین باشگاه کریکت مریلبون است. روند کار در باشگاه کریکت مریلبون به این صورت است که کمیتهٔ فرعی پیش‌نویسی را تهیه می‌کند و سپس آن را به کمیتهٔ اصلی ارائه می‌دهد. با این حال، در برخی سطوح کریکت، شرایط برگزاری مسابقه می‌تواند با قوانین تفاوت داشته باشد. در سطح بین‌المللی، شرایط برگزاری مسابقات توسط ICC اجرا می‌شود و در سطح داخلی، این مسئولیت بر عهدهٔ هیئت کنترل کریکت هر کشور است.

کد قوانین شامل موارد زیر است:

• پیشگفتار؛
• مقدمه‌ای بر قوانین؛
• ۴۲ قانون (در ادامه آمده است)؛
• ۵ پیوست که تعاریف بیشتری برای قوانین ارائه می‌کنند.

از سومین ویرایش نسخهٔ ۲۰۱۷ این کد، اصطلاح «batter» جایگزین «batsman» شد تا در قوانین از اصطلاحات بی‌طرف از نظر جنسیت استفاده شود.

آماده‌سازی بازی

۱۲ قانون نخست به بازیکنان و مسئولان، تجهیزات پایه، مشخصات زمین و زمان‌بندی بازی می‌پردازند. این قوانین با پیوست‌های B، C و D تکمیل می‌شوند.

قانون ۱: بازیکنان. یک تیم کریکت از یازده بازیکن، از جمله یک کاپیتان، تشکیل می‌شود. خارج از مسابقات رسمی، تیم‌ها می‌توانند توافق کنند که با بیش از یازده بازیکن بازی کنند، هرچند بیش از یازده بازیکن نمی‌توانند در میدان حضور داشته باشند.

قانون ۲: داوران. دو داور وجود دارند که قوانین را اجرا می‌کنند، تمام تصمیم‌های لازم را می‌گیرند و تصمیم‌های خود را به ثبت‌کنندگان امتیاز اعلام می‌کنند. اگرچه قوانین کریکت استفاده از آن را الزامی نمی‌کنند، در مسابقات سطح بالاتر ممکن است از داور سوم استفاده شود که خارج از زمین قرار دارد و طبق شرایط برگزاری تعیین‌شده برای مسابقه یا تورنمنت، به داوران داخل زمین کمک می‌کند.

قانون ۳: ثبت‌کنندگان امتیاز. دو ثبت‌کنندهٔ امتیاز وجود دارند که به علامت‌های داوران پاسخ می‌دهند و امتیازات را ثبت می‌کنند.

در کریکت مردان، توپ باید بین ۵٫۵ تا ۵٫۷۵ اونس (۱۵۵٫۹ تا ۱۶۳ گرم) وزن و بین ۸٫۸۱ تا ۹ اینچ (۲۲٫۴ تا ۲۲٫۹ سانتی‌متر) محیط داشته باشد.

قانون ۴: توپ. توپ کریکت محیطی بین ۸٫۸۱ تا ۹ اینچ (۲۲٫۴ تا ۲۲٫۹ سانتی‌متر) دارد و در کریکت مردان بین ۵٫۵ تا ۵٫۷۵ اونس (۱۵۵٫۹ تا ۱۶۳ گرم) وزن دارد. در کریکت زنان، توپ اندکی کوچک‌تر و سبک‌تر و در کریکت جوانان نیز کمی کوچک‌تر و سبک‌تر از آن است (قانون ۴٫۶). در هر زمان تنها از یک توپ استفاده می‌شود، مگر اینکه توپ گم شود که در این صورت با توپی با میزان فرسودگی مشابه جایگزین می‌شود. توپ همچنین در آغاز هر اینینگ تعویض می‌شود و تیم مدافع می‌تواند درخواست کند که پس از پرتاب حداقل تعداد مشخصی اور، طبق مقررات مسابقه، توپ با یک توپ جدید جایگزین شود (این میزان در حال حاضر در مسابقات تست ۸۰ اور است). فرسوده شدن تدریجی توپ در طول اینینگ یکی از جنبه‌های مهم بازی است.

قانون ۵: چوب کریکت. طول چوب نباید بیش از ۳۸ اینچ (۹۶٫۵۲ سانتیمتر)، عرض آن بیش از ۴٫۲۵ اینچ (۱۰٫۸ سانتیمتر) و ضخامت آن در قسمت میانی بیش از ۲٫۶۴ اینچ (۶٫۷ سانتیمتر) و در لبه بیش از ۱٫۵۶ اینچ (۴٫۰ سانتیمتر) باشد. دست یا دستکشی که چوب را نگه می‌دارد، بخشی از چوب محسوب می‌شود. از زمان رویداد کام‌بات، که در آن دنیس لیلی در یک مسابقهٔ بین‌المللی و در اقدامی تبلیغاتی با پوشش گسترده، چوب آلومینیومی را وارد زمین کرد، قوانین مقرر کرده‌اند که تیغهٔ چوب باید از چوب ساخته شده باشد.

ابعاد زمین کریکت

قانون ۶: زمین. زمین کریکت منطقه‌ای مستطیلی‌شکل به طول ۲۲ یارد (۲۰٫۱۲ متر) و عرض ۱۰ فوت (۳٫۰۵ متر) است. مسئولان زمین آن را انتخاب و آماده می‌کنند، اما پس از آغاز بازی، داوران بر وضعیت زمین نظارت دارند. داوران همچنین دربارهٔ مناسب بودن زمین برای بازی تصمیم می‌گیرند و اگر آن را نامناسب تشخیص دهند، می‌توانند با رضایت هر دو کاپیتان زمین را تغییر دهند. کریکت حرفه‌ای تقریباً همیشه روی سطح چمنی انجام می‌شود. با این حال، اگر از زمین غیرچمنی استفاده شود، سطح مصنوعی باید حداقل ۵۸ فوت (۱۷٫۶۸ متر) طول و ۶ فوت (۱٫۸۳ متر) عرض داشته باشد.

قانون ۷: چین‌ها. این قانون ابعاد و محل قرارگیری چین‌ها را مشخص می‌کند. چین توپ‌اندازی، یعنی خطی که استامپ‌ها در امتداد آن قرار می‌گیرند، در هر دو انتهای زمین رسم می‌شود، به‌گونه‌ای که سه استامپ آن انتهای زمین روی آن قرار گیرند؛ در نتیجه این خط بر خط فرضی متصل‌کنندهٔ مراکز دو استامپ میانی عمود است. طول هر چین توپ‌اندازی باید ۸ فوت ۸ اینچ (۲٫۶۴ متر) باشد و مرکز آن با استامپ میانی هر انتها منطبق باشد. هر چین توپ‌اندازی در یکی از چین‌های بازگشت پایان می‌یابد.

چین پاپینگ، که مشخص می‌کند زنندهٔ توپ در محدودهٔ خود قرار دارد یا نه و همچنین برای تعیین نوبال‌های ناشی از قرارگیری پای جلو استفاده می‌شود (رجوع کنید به قانون ۲۱)، در هر دو انتهای زمین و در مقابل هر یک از دو مجموعه استامپ رسم می‌شود. چین پاپینگ باید ۴ فوت (۱٫۲۲ متر) جلوتر و موازی با چین توپ‌اندازی باشد. اگرچه طول آن از نظر نظری نامحدود است، چین پاپینگ باید دست‌کم به اندازهٔ ۶ فوت (۱٫۸۳ متر) در هر طرف خط فرضی متصل‌کنندهٔ مراکز استامپ‌های میانی علامت‌گذاری شود.

چین‌های بازگشت، یعنی خطوطی که توپ‌انداز هنگام پرتاب توپ باید در محدودهٔ آن‌ها قرار داشته باشد، در دو طرف هر مجموعهٔ استامپ و در امتداد دو سوی زمین رسم می‌شوند؛ بنابراین در مجموع چهار چین بازگشت وجود دارد، یکی در هر طرف هر یک از دو مجموعه استامپ. چین‌های بازگشت بر چین پاپینگ و چین توپ‌اندازی عمود هستند و در فاصلهٔ ۴ فوت ۴ اینچ (۱٫۳۲ متر) از هر طرف و موازی با خط فرضی متصل‌کنندهٔ مراکز دو استامپ میانی قرار دارند. هر چین بازگشت در یک انتها به چین پاپینگ ختم می‌شود، اما انتهای دیگر آن از نظر طول نامحدود در نظر گرفته می‌شود و باید حداقل تا ۸ فوت (۲٫۴۴ متر) از چین پاپینگ علامت‌گذاری شود. نمودارهای مربوط به علامت‌گذاری چین‌ها در پیوست C ارائه شده‌اند.

یک ویکت از سه استامپ تشکیل شده است؛ تیرک‌های چوبی عمودی که در زمین کوبیده می‌شوند و دو قطعهٔ چوبی افقی موسوم به بیل روی آن‌ها قرار می‌گیرد.

قانون ۸: ویکت‌ها. ویکت از سه استامپ چوبی به ارتفاع ۲۸ اینچ (۷۱٫۱۲ سانتیمتر) تشکیل می‌شود. استامپ‌ها در امتداد چین توپ‌اندازی و با فاصله‌های مساوی از یکدیگر قرار می‌گیرند. آن‌ها به‌گونه‌ای قرار داده می‌شوند که عرض ویکت ۹ اینچ (۲۲٫۸۶ سانتیمتر) باشد. دو بیل چوبی روی استامپ‌ها قرار می‌گیرند. بیل‌ها نباید بیش از ۰٫۵ اینچ (۱٫۲۷ سانتیمتر) بالاتر از استامپ‌ها بیرون بزنند و در کریکت مردان باید ۴٫۳۱ اینچ (۱۰٫۹۵ سانتیمتر) طول داشته باشند. طول‌های مشخصی برای قسمت استوانه‌ای و خارهای بیل نیز تعیین شده است. برای ویکت‌ها و بیل‌های مورد استفاده در کریکت جوانان مشخصات متفاوتی وجود دارد. اگر شرایط جوی نامناسب باشد، داوران می‌توانند بیل‌ها را حذف کنند؛ برای مثال، در شرایط باد شدید ممکن است بیل‌ها خودبه‌خود سقوط کنند. جزئیات بیشتر دربارهٔ مشخصات ویکت‌ها در پیوست D قوانین آمده است.

قانون ۹: آماده‌سازی و نگهداری محل بازی. هنگامی که توپ کریکت پرتاب می‌شود، تقریباً همیشه روی زمین بازی جهش می‌کند و رفتار توپ تا حد زیادی تحت تأثیر وضعیت زمین قرار دارد. از این رو، قوانین دقیقی دربارهٔ مدیریت زمین ضروری است. این قانون مقررات مربوط به نحوهٔ آماده‌سازی، چمن‌زنی، غلتک‌زدن و نگهداری زمین را مشخص می‌کند.

قانون ۱۰: پوشاندن زمین. هنگامی که مسئولان زمین برای محافظت از آن در برابر باران یا شبنم، پوشش‌هایی روی زمین قرار می‌دهند، گفته می‌شود که زمین «پوشانده شده است». قوانین مقرر می‌کنند که مقررات مربوط به پوشاندن زمین باید از پیش با توافق هر دو کاپیتان تعیین شود. تصمیم دربارهٔ پوشاندن یا نپوشاندن زمین تأثیر زیادی بر واکنش توپ هنگام برخورد با سطح زمین دارد، زیرا توپ روی زمین مرطوب رفتاری متفاوت از زمین خشک دارد. ناحیهٔ پشت زمین که توپ‌انداز برای پرتاب توپ در آن می‌دود («مسیر دویدن») بهتر است خشک نگه داشته شود تا از آسیب‌دیدگی ناشی از لغزش و سقوط جلوگیری شود و قوانین نیز مقرر می‌کنند که در صورت امکان، در هوای مرطوب این قسمت نیز پوشانده شود.

قانون ۱۱: وقفه‌ها. در هر روز بازی، وقفه‌هایی وجود دارد؛ از جمله وقفهٔ ده‌دقیقه‌ای میان اینینگ‌ها و وقفه‌های ناهار، چای و نوشیدنی. زمان و مدت وقفه‌ها باید پیش از آغاز مسابقه تعیین شود. همچنین در شرایط خاص، مقرراتی برای جابه‌جایی زمان وقفه‌ها یا تغییر مدت آن‌ها وجود دارد. از جمله مهم‌ترین این مقررات این است که اگر ۹ ویکت سقوط کرده باشد، وقفهٔ ناهار یا چای تا زمان زودترِ سقوط ویکت بعدی یا سپری شدن ۳۰ دقیقه به تعویق می‌افتد. طبق قانون ۱۱٫۸، وقفهٔ نوشیدنی «باید تا حد امکان کوتاه باشد و در هر صورت نباید بیش از ۵ دقیقه طول بکشد».

قانون ۱۲: آغاز بازی؛ پایان بازی. بازی پس از یک وقفه با اعلام شروع از سوی داور آغاز می‌شود و در پایان یک نوبت بازی با اعلام زمان متوقف می‌شود. آخرین ساعت مسابقه باید دست‌کم شامل ۲۰ اور باشد و در صورت لزوم زمان بازی به اندازه‌ای تمدید می‌شود که ۲۰ اور کامل انجام شود.

اینینگ‌ها و نتیجه

همچنین ببینید: پایان یک اینینگ

قوانین ۱۳ تا ۱۶ ساختار بازی، از جمله چگونگی پیروز شدن یک تیم بر تیم دیگر، را مشخص می‌کنند.

قانون ۱۳: اینینگ‌ها. پیش از بازی، تیم‌ها توافق می‌کنند که هر طرف یک اینینگ یا دو اینینگ داشته باشد و اینکه هر یک یا هر دو اینینگ بر اساس زمان یا تعداد اور محدود شوند. در عمل، این تصمیم‌ها احتمالاً به‌جای توافق پیش از مسابقه، توسط مقررات مسابقات تعیین می‌شوند. در مسابقات دواینینگی، دو تیم به‌صورت متناوب ضربه می‌زنند، مگر اینکه فالوآن (قانون ۱۴) اعمال شود. یک اینینگ هنگامی پایان می‌یابد که ده زنندهٔ توپ اخراج شده باشند، بازیکن دیگری برای ادامهٔ بازی در دسترس نباشد، کاپیتان تیم زننده اینینگ را اعلام یا واگذار کند، یا زمان یا تعداد اور توافق‌شده به پایان برسد. کاپیتانی که برندهٔ قرعه می‌شود، تصمیم می‌گیرد ابتدا ضربه بزند یا توپ‌اندازی کند.

قانون ۱۴: فالوآن. در یک مسابقهٔ دواینینگی، اگر تیمی که دوم ضربه می‌زند به‌طور قابل‌توجهی امتیاز کمتری نسبت به تیم نخست کسب کند، تیم نخست می‌تواند حریف خود را ملزم کند که بلافاصله بار دیگر به ضربه‌زنی بپردازد. تیمی که فالوآن را اعمال کرده است، این فرصت را دارد که بدون نیاز به ضربه‌زنی مجدد پیروز شود. در مسابقه‌ای با مدت پنج روز یا بیشتر، تیم نخست باید دست‌کم ۲۰۰ امتیاز برتری داشته باشد تا بتواند فالوآن را اعمال کند؛ در مسابقهٔ سه یا چهارروزه، ۱۵۰ امتیاز؛ در مسابقهٔ دوروزه، ۱۰۰ امتیاز؛ و در مسابقهٔ یک‌روزه، ۷۵ امتیاز. مدت مسابقه بر اساس تعداد روزهای برنامه‌ریزی‌شدهٔ باقی‌مانده در زمان آغاز واقعی بازی تعیین می‌شود.

قانون ۱۵: اعلام و واگذاری اینینگ. کاپیتان تیم زننده می‌تواند هر زمان که توپ مرده باشد، پایان اینینگ را اعلام کند و همچنین می‌تواند پیش از آغاز اینینگ، آن را واگذار کند.

قانون ۱۶: نتیجه. تیمی که بیشترین امتیاز را کسب کند، برندهٔ مسابقه است. اگر هر دو تیم تعداد امتیاز یکسانی کسب کنند، مسابقه مساوی می‌شود. با این حال، ممکن است زمان مسابقه پیش از تکمیل همهٔ اینینگ‌ها به پایان برسد؛ در این صورت، مسابقه «بدون نتیجهٔ برنده» (draw) محسوب می‌شود.

اورها، امتیازگیری، توپ مرده و امتیازهای اضافی

سپس قوانین به تشریح چگونگی کسب امتیاز می‌پردازند.

قانون ۱۷: اور. هر اور شامل شش توپ است که توپ‌های واید و نوبال در شمارش آن محسوب نمی‌شوند. اورهای پیاپی از دو انتهای مخالف زمین انجام می‌شوند. یک بولر نمی‌تواند دو اور پیاپی را انجام دهد.

قانون ۱۸: امتیازگیری. زمانی که دو بتمن به سمت انتهای مخالف زمین می‌دوند، ران به دست می‌آید. ممکن است از یک توپ چندین ران به دست آید.

مرز زمین را می‌توان به روش‌های مختلفی، مانند استفاده از طناب، مشخص کرد.

قانون ۱۹: مرزها. در اطراف لبه زمین بازی یک مرز مشخص می‌شود. اگر توپ به داخل یا از روی این مرز زده شود، چهار ران به دست می‌آید؛ یا اگر توپ پیش از عبور از مرز با زمین تماس پیدا نکند، شش ران به دست می‌آید.

قانون ۲۰: توپ مرده. توپ هنگامی وارد جریان بازی می‌شود که بولر حرکت خود را برای پرتاب آغاز می‌کند و زمانی مرده می‌شود که تمام اقدامات مربوط به آن توپ پایان یافته باشد. پس از مرده شدن توپ، دیگر نمی‌توان رانی به دست آورد و هیچ بتمنی نمی‌تواند اوت شود. توپ به دلایل مختلف مرده می‌شود؛ رایج‌ترین موارد عبارت‌اند از اوت شدن بتمن، برخورد توپ با مرز، یا قرار گرفتن کامل توپ در اختیار بولر یا ویکت‌کیپر.

قانون ۲۱: نوبال. توپ به دلایل مختلف می‌تواند نوبال اعلام شود: اگر بولر از محل نادرست توپ را پرتاب کند؛ اگر هنگام پرتاب آرنج خود را صاف کند؛ اگر شیوهٔ بولینگ خطرناک باشد؛ اگر توپ پیش از رسیدن به بتمن بیش از یک بار به زمین برخورد کند یا روی زمین بغلتد؛ یا اگر فیلدرها در موقعیت‌های غیرمجاز قرار گرفته باشند. نوبال یک ران به امتیاز تیم ضربه‌زننده اضافه می‌کند و هر ران دیگری که از آن توپ به دست آید نیز محاسبه می‌شود. بتمن در اثر نوبال نمی‌تواند اوت شود، مگر از طریق ران‌اوت، دو بار زدن توپ یا ایجاد مانع در زمین.

قانون ۲۲: توپ واید. داور زمانی توپ را «واید» اعلام می‌کند که از نظر او توپ آن‌قدر از بتمن و ویکت دور باشد که بتمن نتواند با یک ضربهٔ معمول کریکت به آن ضربه بزند. واید یک ران به امتیاز تیم ضربه‌زننده اضافه می‌کند و هر ران دیگری که از آن توپ به دست آید نیز محاسبه می‌شود. بتمن در اثر واید نمی‌تواند اوت شود، مگر از طریق ران‌اوت یا استامپ، برخورد با ویکت خود، یا ایجاد مانع در زمین.

قانون ۲۳: بای و لگ بای. اگر توپی که واید نیست از کنار بتمن زننده عبور کند و ران به دست آید، به آن «بای» گفته می‌شود. اگر توپ به بتمن برخورد کند اما به چوب او برخورد نکند و ران به دست آید، به آن «لگ بای» گفته می‌شود. بااین‌حال، اگر بتمن نه قصد ضربه زدن داشته باشد و نه تلاش کند از برخورد توپ جلوگیری کند، لگ بای قابل ثبت نیست. بای و لگ بای به مجموع امتیاز تیم اضافه می‌شوند، اما به مجموع امتیاز شخصی بتمن اضافه نمی‌شوند.

بازیکنان، بازیکنان جایگزین و تمرین

قانون ۲۴: غیبت فیلدر؛ بازیکنان جایگزین. در کریکت، در صورت مصدومیت یک فیلدر می‌توان بازیکن جایگزینی را وارد زمین کرد. بااین‌حال، بازیکن جایگزین نمی‌تواند ضربه بزند، بولینگ کند یا به‌عنوان کاپیتان فعالیت کند. بازیکن اصلی می‌تواند پس از بهبود به زمین بازگردد.

قانون ۲۵: اینینگ بتمن؛ دوشگران. بتمنی که قادر به دویدن نباشد می‌تواند یک رانر داشته باشد؛ رانر دویدن‌ها را انجام می‌دهد، در حالی که بتمن به ضربه زدن ادامه می‌دهد. (بر اساس شرایط فعلی بازی‌های بین‌المللی، استفاده از رانر مجاز نیست.) همچنین بتمن می‌تواند به دلیل مصدومیت یا بیماری از اینینگ خود کناره‌گیری کند و در صورت بهبود، بعداً برای ادامهٔ اینینگ بازگردد.

قانون ۲۶: تمرین در زمین. در جریان مسابقه، تمرین ضربه‌زنی یا بولینگ روی پیچ مجاز نیست. تمرین در اوتفیلد در فاصله‌های استراحت و پیش از آغاز بازی روز و پس از پایان بازی روز مجاز است. بولرها تنها زمانی می‌توانند بولینگ را تمرین کنند و حرکت آزمایشی خود را انجام دهند که داوران تشخیص دهند این کار باعث اتلاف وقت نمی‌شود و به توپ یا پیچ آسیب نمی‌رساند.

قانون ۲۷: ویکت‌بان. ویکت‌کیپر بازیکن مشخصی از تیم بولینگ است که مجاز است پشت استامپ‌های بتمن قرار بگیرد. او تنها فیلدری است که مجاز به پوشیدن دستکش و محافظ خارجی پا است.

قانون ۲۸: میدان‌بان. فیلدر هر یک از یازده بازیکن کریکت تیم بولینگ است. فیلدرها در موقعیت‌های مختلف قرار می‌گیرند تا توپ را مهار کنند، مانع کسب ران و عبور توپ از مرز شوند و با گرفتن توپ یا ران‌اوت کردن بتمن‌ها، آن‌ها را اوت کنند.

اعتراض‌ها و اوت‌ها

همچنین ببینید: اخراج (کریکت)

قوانین ۲۹ تا ۳۱ سازوکارهای اصلی اوت شدن بتمن را پوشش می‌دهند.

ویکت را می‌توان با پرتاب توپ به سمت آن و جدا کردن بیل‌ها از جای خود فرو ریخت.

قانون ۲۹: ویکت فرو ریخته است. چندین روش اوت شدن زمانی رخ می‌دهد که ویکت فرو ریخته باشد. این وضعیت زمانی ایجاد می‌شود که توپ، بتمن یا دستی که فیلدر توپ را در آن گرفته است به ویکت برخورد کند و دست‌کم یکی از بیل‌ها جدا شود؛ اگر هر دو بیل پیش‌تر جدا شده باشند، باید یکی از استامپ‌ها از زمین خارج شود.

قانون ۳۰: خارج بودن بتمن از محدودهٔ خود. اگر بتمن خارج از محدودهٔ خود باشد، ممکن است از طریق ران‌اوت یا استامپ اوت شود. بتمن زمانی در محدودهٔ خود قرار دارد که هر بخشی از بدن یا چوب او روی زمین، پشت کریز ضربه‌زنی باشد و بتمن دیگر پیش‌تر در آن محدوده قرار نگرفته باشد. اگر هنگام فرو ریختن ویکت، هر دو بتمن در میانهٔ پیچ باشند، بتمنی که به آن انتها نزدیک‌تر است اوت می‌شود.

قانون ۳۱: اعتراض. اگر فیلدرها معتقد باشند بتمن اوت شده است، می‌توانند پیش از پرتاب توپ بعدی از داور بپرسند: «چگونه است؟» داور سپس تصمیم می‌گیرد که آیا بتمن اوت است یا خیر. از نظر فنی، تیم فیلدینگ باید برای تمام موارد اوت اعتراض کند، حتی موارد آشکاری مانند بولد. بااین‌حال، بتمنی که به‌وضوح اوت شده است معمولاً بدون انتظار برای اعتراض یا تصمیم داور زمین را ترک می‌کند.

قوانین ۳۲ تا ۴۰ روش‌های مختلف اوت شدن بتمن را توضیح می‌دهند. افزون بر این ۹ روش، بتمن می‌تواند خود از بازی کناره‌گیری کند که در قانون ۲۵ به آن پرداخته شده است. در میان این روش‌ها، «گرفته‌شدن» معمولاً رایج‌ترین روش است و پس از آن به‌ترتیب بولد، ال‌بی‌دبلیو، ران‌اوت و استامپ قرار دارند. سایر روش‌های اوت شدن بسیار نادر هستند.

قانون ۳۲: بولد. بتمن زمانی اوت است که ویکت او با توپی که توسط بولر پرتاب شده است فرو ریخته شود. مهم نیست که توپ پیش از فرو ریختن ویکت با چوب، دستکش یا هر بخش دیگری از بدن بتمن تماس داشته باشد؛ اما پیش از این کار نباید با بازیکن دیگری یا داور تماس پیدا کند.قانون ۳۳: گرفته‌شدن. اگر توپ به چوب یا دستی که چوب را در اختیار دارد برخورد کند و سپس پیش از آنکه توپ به زمین برخورد کند، توسط تیم مقابل در محدودهٔ زمین بازی گرفته شود، بتمن اوت است.

قانون ۳۴: دو بار زدن توپ. اگر بتمن توپ را دو بار بزند، مگر اینکه ضربهٔ دوم صرفاً با هدف محافظت از ویکت خود یا با رضایت تیم مقابل باشد، اوت است.

قانون ۳۵: هیت ویکت. اگر پس از ورود بولر به مرحلهٔ پرتاب و در حالی که توپ در جریان بازی است، بتمن با چوب یا بدن خود ویکت را فرو بریزد، اوت است. زنندهٔ ضربه همچنین در صورتی به دلیل هیت ویکت اوت است که هنگام آغاز دویدن برای نخستین ران، با چوب یا بدن خود ویکت را فرو بریزد. منظور از «بدن» شامل لباس و تجهیزات بتمن نیز می‌شود.

قانون ۳۶: لگ‌بیفور ویکت (LBW). اگر توپ بدون برخورد قبلی با چوب به بتمن برخورد کند، اما در صورت نبودن بتمن به ویکت برخورد می‌کرد، و توپ در سمت لگِ ویکت به زمین نخورده باشد، بتمن اوت خواهد بود. بااین‌حال، اگر توپ خارج از خط استامپ آف به بتمن برخورد کند و بتمن در حال تلاش برای اجرای یک ضربه باشد، نااوت است.

قانون ۳۷: ایجاد مانع در زمین. اگر بتمن عمداً با گفتار یا عمل مانع تیم مقابل شود، یا با دستی که چوب را در دست ندارد به توپ ضربه بزند، اوت است. اگر اقدامات بتمنی که در انتهای غیرزننده قرار دارد مانع گرفته‌شدن توپ شود، زنندهٔ ضربه اوت خواهد بود. «دست‌زدن به توپ» پیش‌تر یکی از روش‌های مستقل اوت شدن بود.

قانون ۳۸: ران‌اوت. اگر در هر لحظه‌ای که توپ در جریان بازی است، هیچ بخشی از چوب یا بدن بتمن پشت کریز ضربه‌زنی روی زمین نباشد و تیم مقابل به‌طور قانونی ویکت او را فرو بریزد، بتمن اوت است.

قانون ۳۹: استامپ. زمانی که ویکت‌کیپر (نگاه کنید به قانون ۲۷) ویکت را فرو بریزد، در حالی که بتمن خارج از کریز خود است و تلاشی برای دویدن نمی‌کند، بتمن اوت است.

قانون ۴۰: تایم‌اوت. بتمن واردشونده باید ظرف ۳ دقیقه پس از اوت شدن بتمن قبلی آمادهٔ رویارویی با توپ باشد (یا در کریز قرار گرفته باشد و شریک او آمادهٔ رویارویی با توپ باشد)، در غیر این صورت بتمن واردشونده اوت خواهد شد.

بازی ناعادلانه

قانون ۴۱: بازی ناعادلانه. برای تضمین بازی عادلانه، محدودیت‌های مختلفی در زمینه‌های زیر وجود دارد: تغییر وضعیت توپ؛ منحرف کردن حواس بتمن‌ها؛ بولینگ خطرناک؛ اتلاف وقت؛ و آسیب رساندن به پیچ. برخی از این تخلفات موجب اعمال ران‌های جریمه می‌شوند و برخی دیگر می‌توانند ابتدا هشدار و سپس محدودیت‌هایی برای بازیکنان به همراه داشته باشند.

قانون ۴۲: رفتار بازیکنان. داوران باید با توجه به شدت رفتار، رفتارهای غیرقابل‌قبول را جریمه کنند. تخلف جدی می‌تواند به اخراج بازیکن از زمین منجر شود؛ تخلفات خفیف‌تر نیز می‌توانند با هشدار و ران‌های جریمه همراه باشند.

پیوست‌ها

پیوست الف: تعاریف. مجموعه‌ای از تعاریف و توضیحات مربوط به عبارت‌هایی که در قوانین به‌طور دیگری تعریف نشده‌اند.

پیوست ب: چوب (قانون ۵). مشخصات مربوط به اندازه و ساختار چوب مورد استفاده در بازی.

پیوست ج: پیچ (قانون ۶) و کریزها (قانون ۷). اندازه‌ها و نمودارهایی که نحوهٔ علامت‌گذاری پیچ را توضیح می‌دهند.

پیوست د: ویکت‌ها (قانون ۸). اندازه‌ها و نمودارهایی که اندازه و شکل ویکت‌ها را توضیح می‌دهند.

پیوست هـ: دستکش‌های ویکت‌کیپر. محدودیت‌های مربوط به اندازه و طراحی دستکش‌هایی که ویکت‌کیپر می‌پوشد.