تئاتر المپیک
| میراث جهانی یونسکو | |
|---|---|
_scena_.jpg) تئاتر المپیک | |
| مکان | ویچنزا، ونتو، ایتالیا |
| بخشی از | شهر ویچنزا و ویلاهای پالادیان ونتو |
| معیار ثبت | فرهنگی: (i), (ii) |
| شمارهٔ ثبت | ۷۱۲bis-۰۲۴ |
| تاریخ ثبت | ۱۹۹۴ |
| تمدید ثبت | ۱۹۹۶ |
| وبگاه | |
تئاتر المپیک (به ایتالیایی: Teatro Olimpico) یک تئاتر در ویچنزا، شمال ایتالیا است که در سالهای ۱۵۸۰–۱۵۸۵ ساخته شده است. این بنا آخرین طراحی معمار رنسانس ایتالیایی، آندرهآ پالادیو، بود و تا پس از مرگش تکمیل نشد. در سن این تئاتر میتوان نوعی از صحنهآرایی فریب چشم یا همان ترومپلوی را دید که توسط وینچنزو اسکاموزی طراحی شده بود تا ظاهری از خیابانهای طولانی که به افقی دوردست منتهی میشوند را القا کند، این صحنه در سال ۱۵۸۵ پیش از اولین اجرا در این تئاتر نصب و تهیه شد، این قدیمیترین صحنهآرایی باقی مانده از آن دوران است که سالم مانده است و هنوز وجود دارد. صحنهآرایی این تئاتر کامل به سبک رومی میباشد و برای دیوارههای آن به تقلید از سنگ مرمر از چوب و گچبری استفاده شده است (چوبکاری و گچبری به حالتی انجام شده که شبیه سنگ مرمر باشد). این مکان محل آکادمی المپیک بود که در سال ۱۵۵۵ در آنجا تأسیس شدهبود.
تئاتر المپیک، به همراه تئاتر آلانتیکا در سابیونتا و تئاتر فارنسه در پارما، یکی از تنها سه تئاتر رنسانس باقی مانده است. هرسهٔ این تئاترها تا حد زیادی بر اساس تئاتر المپیک بنا شده بودند. این تئاتر هنوز هم چندین بار در سال مورد استفاده قرار میگیرد.
از سال ۱۹۹۴، تئاتر المپیک، به همراه دیگر ساختمانهای پالادیویی در داخل و اطراف ویچنزا، بخشی از میراث جهانی یونسکو با عنوان «شهر ویچنزا و ویلاهای پالادیویی ونتو» بودهاند.
طراحی و ساخت
دیدگاه پالادیو
تئاتر المپیک آخرین اثر پالادیو است و در زمرهٔ برترین شاهکارهای او قرار میگیرد. این معمار اهل وینسنتین بود و در سال ۱۵۷۹ به شهر زادگاهش بازگشت و حاصل یک عمر مطالعهٔ دقیق در تمام جنبههای معماری روم باستان و درک دقیقتری از معماری تئاتر کلاسیک نسبت به هر فرد زندهٔ دیگری را با خود به ارمغان آورد. پالادیو ترجمه ایتالیایی دانیل باربارو از کتاب «در باب معماری» اثر ویترویوس را مطالعه کردهبود و متصور شدهبود؛ چاپهای این نسخه (کتاب) شامل نقشههای طبقات تئاترهای رومی و نمای صحنههای تئاتر رومی ویرانشدهٔ ویچنزا، تئاتر برگا، است.[۱] همچنین، اسناد و کاغذهای معماری پالادیو شامل طرحهایی برای بازسازی تئاترهای رومی ویرانشده در پولا[۲] و ورونا[۳] میباشد که البته بیشتر به یک فرضیه نزدیک هستند.
پالادیو، یکی از بنیانگذاران آکادمی المپیک (که در بخش آغازین مقاله بهآن شاره شد)، پیش از این سازههایی از تئاترهای موقت را در مکانهای مختلف شهر طراحی کرده بود. قابل توجهترین آنها حدود هفده سال پیش از تأسیس آکادمی المپیک در تالار بزرگ باسیلیکا پالادیانا ساخته شده بود.[۴]
در سال ۱۵۷۹، آکادمی حق ساخت یک تئاتر دائمی در یک قلعه قدیمی به نام کاستلو دل تریتوریو را به دست آورد، قلعهای که قبل از بلااستفاده ماندن به زندان و انبار باروت تبدیل شده بود. از پالادیو خواسته شد طرحی ارائه دهد و او با وجود شکل نامناسب قلعه قدیمی، تصمیم گرفت از این فضا برای بازسازی آکادمیک تئاترهای رومی که از نزدیک مورد مطالعه قرار داده بود، استفاده کند. برای اینکه یک صحنه و فضای نشیمن در فضای وسیع و کمعمق جا شود، پالادیو لازم بود فضای نیمدایرهای تئاتر رومی را به شکل بیضی مسطح کند.
.jpg)
بخش مقطع (طراحی توسط اتاویو برتوتی اسکاموزی، ۱۷۷۶)_(23543557).jpg)
نقشه طبقه (طراحی توسط اتاویو برتوتی اسکاموزی، ۱۷۷۶)
منابع
- ↑ Reproduced in Gino Nogara, Cronache degli spettacoli nel Teatro Olimpico di Vicenza dal 1580 al 1970. Vicenza: Accademia Olimpica, 1972, Plate 6 (following p. 418).
- ↑ Licisco Magagnato, "The Genesis of the Teatro Olimpico", in Journal of the Warburg and Courtauld Institutes, Vol XIV (1951), p. 40.
- ↑ Ibid.
- ↑ Licisco Magagnato, "The Genesis of the Teatro Olimpico", in Journal of the Warburg and Courtauld Institutes, Vol XIV (1951), p. 217. The original documents which record the existence of this temporary theatre are in the records of the Accademia Olimpico at the Biblioteca Beroliana in Vicenza.
- مشارکتکنندگان ویکیپدیا. «Teatro Olimpico». در دانشنامهٔ ویکیپدیای انگلیسی، بازبینیشده در ۷ سپتامبر ۲۰۲۵.
پیوند به بیرون
