تاریخ گنبدهای ایرانی

گنبد ایرانی

گنبدهای ایرانی دارای منشأ باستانی و تاریخ هستند که تا دوران مدرن گسترش می‌یابد. استفاده از گنبد در میان‌رودان باستان در توالی امپراتوری‌ها در ایران بزرگ انجام شد.

یک سنت باستانی از چادرهای سلطنتی (حداقل از زمان دوران هخامنشی) که به نمایندگی از بهشت به نام‌های آسمان به گنبدهای سنگی و آجری یادمانی تبدیل شده‌است که به دلیل اختراع سکنج، یک روش قابل اعتماد برای حمایت از پایه دایره ای گنبد سنگین بر روی دیوارهای یک اتاق مربع بود. گنبدها به عنوان بخشی از کاخ‌های سلطنتی، قلعه‌ها، کاروانسراها و معابد، و دیگر بناها ساخته شدند.

در سال ۱۳۸۶ خورشیدی در هنگام خاکبرداری و عملیات عمرانی در نزدیکی روستای جوبجی در شهرستان رامهرمز استان خوزستان، یک آرامگاه شاهی متعلق به سده ۶ پیش از میلاد کشف شد. سازه شامل یک اتاقکِ گور زیرزمینی سنگی در جهت شرقی ـ غربی با ابعاد ۴٫۵ متر طول و ۲٫۲ متر پهنا است که از طریق پلکان در غرب قابل دسترس و احتمالاً روی این فضا گنبدی وجود داشته است.[۱][۲] مقبره با ساختارهای مشابه با گنبد (و طاق) در دیگر مقابر باستانی مربوط به سده 8 تا 6 قبل از میلاد در آپادانا در شوش نیز کشف گردیده است.[۳][۴]

با معرفی اسلام در قرن هفتم، معماری مسجد و مقابر نیز این گونه را تصویب و توسعه داد. از نوآوریی‌های سازه ای می‌توان به گنبد رک، طبلی، گنبد مخروطی، گنبدهای دو پوش و سه پوش، و استفاده از مقرنس‌ها و فرم‌های پیازی اشاره کرد. الگوی تزئینی آجر، دنده‌های تزیینی، گچبری رنگی و کاشیکاری‌های رنگارنگ برای تزئین خارج و همچنین سطوح داخلی استفاده می‌شود.

منابع

  1. «معرفی هفت شاهکار زرین هنر ایران در موزه ملی ایران (دستبند زرین مرصع جوبجی) – موزه ملی ایران». irannationalmuseum.ir. دریافت‌شده در ۲۰۲۵-۰۷-۰۲.
  2. «Bracelet, Neo-Elamite 6th C BCE (14th C BCE?), Jubaji, Iran [d/b] – Colors and Stones» (به انگلیسی). دریافت‌شده در ۲۰۲۵-۰۷-۰۲.
  3. Álvarez-Mon, Javier (2020-03-31). "The Art of Elam ca. 4200–525 bc". doi:10.4324/9781003018254. {{cite journal}}: Cite journal requires |journal= (help)
  4. Ahmadinia, Roonak; Shishegar, Arman (2019-04-22). "Jubaji, a Neo-Elamite (Phase IIIB, 585–539 BC) Tomb in Ramhurmuz, Khuzestan". Iran. 57 (2): 142–174. doi:10.1080/05786967.2018.1532771. ISSN 0578-6967.

کتابشناسی