این مقاله، تنها تجهیزات نظامی را بررسی می‌کند که از سال ۱۳۰۴ مورد استفاده قرار گرفته‌اند و دیگر «مسئله استاندارد» در نیروهای مسلح منظم محسوب نمی‌شوند.
از سال ۱۳۰۴ تا انقلاب ۱۳۵۷، ایران به جدیدترین سخت‌افزارهای غربی مجهز بود. مواردی وجود دارد که ایران حتی قبل از اینکه تجهیزات در کشورهای توسعه‌دهنده آن استاندارد شود، به آن تجهیزات مجهز می‌شد (به عنوان مثال، اف-۱۴ تام‌کت آمریکایی،[۱] یا تانک چیفتن بریتانیایی[۲]). جنگ ایران و عراق و تحریم‌های پس از انقلاب در آن زمان تأثیر چشمگیری بر موجودی تجهیزات غربی ایران داشت. تحت فشارهای جنگ، تمام منابع به سرعت تمام شدند و جایگزینی آنها به‌طور فزاینده‌ای دشوار شد. با وجود نگرانی‌های شدید در مورد کیفیت و طراحی مؤثر، جنگ در نهایت ایران را مجبور کرد تا برای تأمین نیازهای نظامی کوتاه‌مدت خود به اتحاد جماهیر شوروی و چین روی آورد. با این وجود، تجربه استفاده از تجهیزات پیشرفته و با کیفیت بالای غربی در هیچ‌یک از شاخه‌های نیروهای مسلح ایران از دست نرفت. ایران که به شدت از تجهیزات بی‌کیفیت روسی و شرقی ناامید شده بود، به دنبال توسعه توانایی بومی خود برای تقلید از فناوری پیشرفته غرب و تأمین منبع کاملاً قابل اعتمادی از تجهیزات برای آینده بود.
سخت‌افزار
بیشتر خودروهای جنگی ایران ترکیبی رنگارنگ از مواد آمریکایی، چینی و روسی دوران شوروی هستند. خودروهای آمریکایی (تانک‌های ام۶۰ پاتون) بین سال‌های ۱۹۴۱ تا ۱۹۷۹، زمانی که ایالات متحده و بلوک آن از دولت شاه حمایت می‌کردند، آمده‌اند. در طول جنگ ایران و عراق از ۱۹۸۰ تا ۱۹۸۸، بخش زیادی از مواد مورد نیاز ایران از طریق چین کمونیست تأمین می‌شد. پس از جنگ ایران و عراق و موضع نسبتاً میانه‌روانه ایران در دهه ۱۹۹۰، روسیه شروع به فروش کالاهای نظامی به رژیم ایران (پرتابگرهای اسکاد، تانک‌های تی-۵۴/۵۵، تی-۶۲ و تی-۷۲) کرد.
منابع
- ↑ Cooper, Tom (September 2006). "Persian Cats". Smithsonian Air and Space magazine.
- ↑ Cordesman, Anthony H. (2005). Iran's developing military capabilities. Significant issues series. Center for Strategic and International Studies (Washington, D.C.). Washington, D.C: CSIS Press. ISBN 978-0-89206-469-4.
رده