تدوین تداومی
تدوین تداومی (انگلیسی: Continuity editing) تدوین فیلم براساس توالی رویدادهای داستان، روشی در ساخت فیلم و ویدئو است که در آن نماهای مرتبط یا بخشهای مختلف یک نما به ترتیبی کنار هم قرار میگیرند که بیننده احساس کند داستان بهطور پیوسته در زمان و مکان ادامه دارد.[۱] این روش که به آن «برش برای تداوم» هم گفته میشود، بیشتر در فیلمهای داستانی بلند استفاده میشود. در این شیوه، هدف این است که بیننده بدون احساس بریدگی یا پرش، روند طبیعی داستان را دنبال کند. این روش را میتوان در برابر رویکردهایی مثل مونتاژ قرار داد؛ در مونتاژ، تدوینگر عمداً نماهای گوناگون و حتی بیربط را کنار هم میگذارد تا در ذهن بیننده ارتباطها و معناهای تازهای شکل بگیرد، نه لزوماً تداوم روایی. وقتی این اصطلاح دربارهٔ سینمای کلاسیک هالیوود بهکار میرود، گاهی از آن با عنوان «تداوم کلاسیک» یاد میشود.
ایدهٔ اصلی تدوین تداومی، ایجاد ارتباط روان بین فیلمساز و تماشاگر است. فیلمساز میخواهد توجه بیننده را روی بخشهای مهم صحنه که برای داستان ضروریاند متمرکز کند، و در مقابل، بیننده باید فعالانه دنبال سرنخهای داستانی روی پرده بگردد تا فیلم را کامل بفهمد. برای رسیدن به این هدف، تدوین تداومی از مجموعهای از قواعد عملی استفاده میکند که با آزمون و خطا شکل گرفتهاند و به «قواعد تداوم» معروفاند. این قواعد با شیوهٔ طبیعی درک زمان، مکان و حرکت توسط تماشاگر هماهنگ هستند و باعث میشوند روایت فیلم روان و قابلفهم به نظر برسد.
جستارهای وابسته
منابع
- ↑ Rosenberg, John (2010). The Healthy Edit: Creative Editing Techniques for Perfecting Your Movie. Focal Press. ISBN 978-0240814469.
- مشارکتکنندگان ویکیپدیا. «Continuity editing». در دانشنامهٔ ویکیپدیای انگلیسی، بازبینیشده در ۱۳ سپتامبر ۲۰۲۵.