تمدن نوراگه‌ای

تمدن نوراگه‌ای[۱][۲] که با عنوان فرهنگ نوراگه‌ای هم شناخته می‌شود تمدنی باستانی است که در عصر برنز در جزیرۀ ساردینیای ایتالیا در دریای مدیترانه شکل گرفته است. بر اساس نظریۀ سنتی که توسط جیووانی لیلیو در سال ۱۹۶۶ ارائه شده، این تمدن پس از مهاجرت های متعدد مردم مرتبط با فرهنگ بیکر از جهت غرب، که فرهنگ‌های محلی عصر مس را تسخیر و آن‌ها را دچار گسست کردند، توسعه یافته است؛ پژوهشگران دیگر برای این تمدن منشأیی بومی فرض کرده‌اند.[۳] تمدن نوراگه‌ای از قرن ۱۸ پیش از میلاد[۴] (عصر برنز میانه)، تا عصر آهن[۵] و یا تا زمان استعمار روم در ۲۳۸ قبل از میلاد ادامه یافت.[۶][۷][۸][۹] برخی دیگر برقراری این فرهنگ را حداقل تا قرن دوم پس از میلاد[۱۰] و در برخی مناطق، یعنی بارباجا، تا قرن ششم پس از میلاد[۱۱][۱۲] و یا حتی احتمالاً تا قرن یازدهم پس از میلاد می‌دانند.[۶][۱۳] اگرچه باید متذکر شد که ساخت نوراگۀ جدید از قبل و در قرن دوازدهم تا یازدهم قبل از میلاد در دورۀ پایانی عصر برنز متوقف شده بود.[۱۴][۱۵]

تمدن نوراگه‌ای از جمله با تمدن میسنی در یونان، فرهنگ های آپنینی و تراماره در شبه‌جزیرۀ ایتالیا، فرهنگ تاپسوس سیسیل و مرحله نهایی فرهنگ ال آرگار در شبه‌جزیرۀ ایبری، معاصر بوده است.[۱۶]

صفت «نوراگیک» (نوراگه‌ای) نه یک نام قائم‌به‌خود است و نه نامی قومی. این نام از نوعی بنا به نام نوراگه برگرفته شده، که نوع برج-قلعه است که ساردینیایی‌های باستان در تعداد زیاد از حدود ۱۸۰۰ قبل از میلاد ساخته‌اند و شاخص‌ترین بنای تاریخی جزیره به شمار می‌آید.[۱۷] امروزه بیش از ۷۰۰۰ نوراگه در چشم‌انداز ساردینیا پراکنده است.[یادداشت ۱] [۱۸] [۱۹]

به جز چند سند سنگ‌نوشتۀ کوتاه محتملاً متعلق به آخرین مراحل تمدن نوراگه‌ای،[۲۰] هیچ سند مکتوبی از این تمدن کشف نشده است.[۲۱] تنها اطلاعات مکتوب موجود از ادبیات کلاسیک یونانیان و رومیان، مانند ارسطوی دروغین و دیودور سیسیلی به‌دست آمده[۲۲] و می‌تواند بیشتر از آنکه تاریخی باشد، اسطوره‌ای تلقی شود.[۲۳]

جستارهای وابسته

یادداشت‌ها

  1. ↑ اگرچه سرشماری کاملی وجود ندارد، اما رقم ۷۰۰۰ در آتسنی و همکاران (۱۹۸۵) اغلب تکرار می شود و وب سایت «پرووینچا دی کالیاری» بیش از ۷۰۰۰ را تخمین می زند.

منابع

  1. ↑ The Nuragic Civilization in Sardinia (PDF), 2 November 2023
  2. ↑ Paolo Melis (2003), The nuragic civilization, retrieved 2 November 2023
  3. ↑ Webster, Gary S. 2015, pp. 12-39.
  4. ↑ Leighton, Robert (2022). "Nuraghi as Ritual Monuments in the Sardinian Bronze and Iron Ages (circa 1700–700BC)". Open Archaeology. 8: 229–255. doi:10.1515/opar-2022-0224. hdl:20.500.11820/cdeed7fc-54f3-48f6-9ee4-c27eaa4b2a35. S2CID 248800046.
  5. ↑ Cicilloni, Riccardo; Cabras, Marco (2014-12-22). "Aspetti insediativi nel versante orientale del Monte Arci (Oristano -Sardegna) tra il bronzo medio e la prima età del ferro". Quaderni (به ایتالیایی). Soprintendenza Archeologia, belle arti e paesaggio per la città metropolitana di Cagliari e le province di Oristano e Sud Sardegna (25): 84. ISSN 2284-0834.
  6. 1 2 Webster, Gary; Webster, Maud (1998). "The chronological and cultural definition of Nuragic VII, AD 456-1015". Sardinian and Aegean Chronology: 383–398. ISBN 1900188821. OCLC 860467990.
  7. ↑ G. Lilliu (1999) p. 11
  8. ↑ Belmuth, Miriam S. (2012). "Nuragic Culture". In Fagan, Brian M. (ed.). The Oxford Companion to Archaeology (به انگلیسی). Vol. 1: ‘Ache’—‘Hoho’. Oxford University Press. p. 534. ISBN 9780195076189.
  9. ↑ Martini, I. Peter; Chesworth, Ward (2010). Landscapes and Societies: Selected Cases (به انگلیسی). Springer Science & Business Media. p. 169. ISBN 9789048194131.
  10. ↑ Ugas, Giovanni (2016). "Shardana e Sardegna. I popoli del mare, gli alleati del Nordafrica e la fine dei Grandi Regni". Cagliari, Edizioni Della Torre.
  11. ↑ Rowland, R. J. “When Did the Nuragic Period in Sardinia End.” Sardinia Antiqua. Studi in Onore Di Piero Meloni in Occasione Del Suo Settantesimo Compleanno, 1992, 165–175.
  12. ↑ Casula, Francesco Cèsare (2017). "Evo Antico Sardo: Dalla Sardegna Medio-Nuragica (100 a.C. c.) alla Sardegna Bizantina (900 d.C. c.)". La storia di Sardegna. Vol. I. p. 281. بنابراین، از جانب امپراتوری، به‌طور ضمنی به‌رسمیت شناختن یک بارباجا ساردینیای رام‌نشده، اگر نگوییم آزاد، وجود و قبلاً به‌نحوی با دولت مطابقت داشت؛ جایی که تمدن یا حداقل فرهنگ منشأ نوراگه‌ای همچنان وجود داشت، قطعاً توسط عامل خارجی روم و تأثیرات وندال‌ها که جز برخی تأثیرات متأخر سیاسی از آن‌ها چیزی نمی دانیم، تغییر کرده و تکامل یافته بود.
  13. ↑ Webster, Gary S.; Webster, Maud R. (1998). "The Duos Nuraghes Project in Sardinia: 1985-1996 Interim Report". Journal of Field Archaeology. 25 (2): 183–201. doi:10.2307/530578. ISSN 0093-4690. JSTOR 530578.
  14. ↑ در BF سرنخ‌های متعددی به این فرض منجر می‌شود که شخصیت‌ها و ساختار سرزمینی شکل‌گرفته در BM و BR، با ساخت نوراگه، دستخوش تغییرات اساسی شده، که به پایان یافتن پدیدۀ ساخت این بناها منجر شده است. Depalmas, Anna (2009). "Il Bronzo finale della Sardegna". Atti della XLIV Riunione Scientifica: La Preistoria e la Protostoria della Sardegna: Cagliari, Barumini, Sassari 23-28 Novembre 2009, Vol. 1: Relazioni Generali. 16 (4): 141–154.
  15. ↑ پس از این دوره دیگر نوراگۀ جدیدی ساخته نشده است. «یوسای» چنین پنداشته که زمان و تلاش صرف‌شده برای ساخت آن‌ها دیگر تناسبی با استفادۀ عملی و نمادین آن‌ها نداشته است. Gonzalez, Ralph Araque (2014). "Social Organization in Nuragic Sardinia: Cultural Progress Without 'Elites'?". Cambridge Archaeological Journal. 1 (24): 141–161. doi:10.1017/S095977431400002X.
  16. ↑ Establishing the Middle Sea: The Late Bronze Age of Mediterranean Europe (1700–900 BC)., retrieved November 9, 2024
  17. ↑ Giovanni Lilliu (2006). "Sardegna Nuragica" (PDF). Edizioni Maestrali. Archived from the original (PDF) on 3 March 2012.
  18. ↑ Atzeni, E.; et al. (1985). Ichnussa. p. 5.
  19. ↑ "La civiltà Nuragica". Privincia del Sole (به ایتالیایی). 2007. Archived from the original on 29 May 2007. Retrieved 24 April 2024.
  20. ↑ Ugas, Giovanni (2013). "I segni numerali e di scrittura in Sardegna tra l'Età del Bronzo e il i Ferro". In Mastino, Attilio; Spanu, Pier Giorgio; Zucca, Raimondo (eds.). Tharros Felix. Vol. 5. Roma: Carocci. pp. 295–377.
  21. ↑ Monoja, M.; Cossu, C.; Migaleddu, M. (2012). Parole di segni, L'alba della scrittura in Sardegna. Sardegna Archeologica, Guide e Itinerari. Sassari: Carlo Delfino Editore.
  22. ↑ Attilio Mastino (2004). "I miti classici e l'isola felice". In Raimondo Zucca (ed.). Le fonti classiche e la Sardegna. Atti del Convegno di Studi - Lanusei - 29 dicembre 1998 (به ایتالیایی). Vol. I. Roma: Carocci. p. 14. ISBN 88-430-3228-3.
  23. ↑ Perra, M. (1993). La Sardegna nelle fonti classiche. Oristano: S'Alvure editrice.

کتاب‌شناسی

منابع کتابخانه‌ای دربارۀ
Nuragic civilization
  • Balmuth, Miriam S. (1987). Nuragic Sardinia and the Mycenaean World. Oxford, England: B.A.R.
  • Zedda, Mauro Peppino (2016). "Orientation of the Sardinian Nuragic 'meeting huts'". Mediterranean Archaeology & Archaeometry. 16 (4): 195–201.
This article is issued from ویکی‌پدیا. The text is available under Creative Commons Attribution-Share Alike 4.0 unless otherwise noted. Additional terms may apply for the media files.