توماس کالپپر

توماس کالپپر (ح. 1514 – ۱۰ دسامبر ۱۵۴۱) درباری انگلیسی و دوست نزدیک پادشاه هنری هشتم بود و با دو تن از ملکه‌های او، آن بولین و کاترین هاوارد، خویشاوندی داشت. می‌دانیم که او در دوران ازدواج کاترین، دیدارهای خصوصی متعددی با او داشته، هرچند ممکن است این دیدارها بیشتر جنبهٔ دسیسهٔ سیاسی داشته باشند تا رابطهٔ جنسی. نامه‌ای از او یافت شده که ملکه کاترین نوشته و امضا کرده بود: «مال تو، تا زمانی که زندگی ادامه دارد.» کالپپر که به زنای با همسر جوان هنری متهم شده بود، این اتهام را رد کرد و ملکه را مقصر این وضعیت دانست و گفت که کوشیده بود دوستی‌اش را با او پایان دهد، اما او «داشت از عشق به او می‌مرد». سرانجام، کالپپر اعتراف کرد که قصد داشته با ملکه هم‌بستر شود، هرچند هرگز اعتراف نکرد که واقعاً چنین کاری کرده باشد. او پس از محکومیت به خیانت، در دسامبر ۱۵۴۱ با سر بریدن اعدام شد.

زندگی اولیه

توماس کالپپر دومین از سه پسر الکساندر کالپپر (درگذشتهٔ ۱۵۴۱) از بدجبری کراس در کنت، و همسر دومش، کانستنس هارپر، بود. برادر بزرگ‌ترش، که او نیز توماس نام داشت، از حامیان تامس کرامول بود.[۱] این برادران به جمع‌آوری اقلام باارزش برای خانوادهٔ سلطنتی در دوران حضورشان در دربار شهرت داشتند.[۲] او خویشاوندی دوری با خاندان هاوارد داشت که در آن زمان قدرتی عظیم داشتند، و پسرعموی دوری[۳] جویس کالپپر، مادر کاترین هاوارد، از طریق تبار مشترکشان از توماس کالپپر اهل برنچلی و بی‌هال (درگذشتهٔ ۱۳۲۱) بود.

این امر کالپپر و کاترین هاوارد را پسرعمو و دخترعموی درجه‌ششم، یک نسل دورتر، می‌ساخت. کاترین و کالپپر همچنین از طریق پیوند ادموند با مادر توماس کالپپر، پسرعمو و دخترعموی درجه‌سوم، یک نسل دورتر، بودند.

خدمت سلطنتی

او پس از خرید ملک های‌هام پارک در بریج در کنت (انگلستان) در سال ۱۵۳۴،[۴] تا سال ۱۵۳۵ کالپپر برای ویسکونت لایل و همسرش، آنر گرنویل، ویکنتس لایل، کار می‌کرد و در این دوره اقلام متعددی برای آن‌ها گردآوری کرد. در سال ۱۵۳۸، آنر بازی شکاری به کالپپر هدیه داد و در همان سال، کالپپر با ریچارد کرامول همکاری کرد تا بازی شکاری‌ای برای پادشاه هنری هشتم به‌دست آورد.[۱]

کالپپر را «جوانی زیبا» می‌خواندند و او مورد علاقهٔ ویژهٔ هنری بود. کالپپر نفوذ زیادی نزد پادشاه داشت و اغلب برای اعمال نفوذش به‌نفع دیگران رشوه می‌گرفت.[۵] در سال ۱۵۳۹، فردی به نام توماس کالپپر به تجاوز جنسی به همسر یک نگهبان پارک و سپس قتل یک روستایی متهم شد. با این حال، این احتمال وجود دارد که متجاوز واقعی، برادر بزرگ‌تر کالپپر بوده باشد که او نیز توماس نام داشت.[۶] به‌سبب شباهت نام‌ها، احتمال خلط میان این دو برادر وجود دارد. با این حال، برادر بزرگ‌ترش توماس (متولد حدود ۱۵۰۱)، ممکن است لقب شوالیه گرفته باشد، همان‌طور که در شجره‌نامهٔ خاندان کالپپر آمده است. هر کدام که مقصر بوده، از طریق نفوذ نزد پادشاه، عفو دریافت شد.[۶] به کالپپر افتخار نگهبانی زرادخانه داده شد و سرانجام هنری او را به سِمَت جنتلمن اتاق خصوصی سلطنتی منصوب کرد و بدین‌ترتیب دسترسی نزدیکی به پادشاه به او داد، چراکه این سِمَت شامل پوشاندن و درآوردن لباس هنری و اغلب خوابیدن در اتاق‌خواب او می‌شد. او یکی از درباریان ممتازی بود که به استقبال چهارمین همسر هنری، آن کلیو، هنگام ورودش به انگلستان برای ازدواج رفتند.

از سال ۱۵۳۷ تا ۱۵۴۱، به کالپپر هدایای متعددی داده شد، از جمله سِمَت نگهبانی ملک کاخ پنشرست و املاکی در کنت، اسکس، گلاسترشر و ویلتشر.

ماجرای فرضی با کاترین هاوارد

نامهٔ کاترین هاوارد به کالپپر

در سال ۱۵۴۰، کالپپر توجه همسر جوان جدید هنری، کاترین هاوارد، را به خود جلب کرد و تا سال ۱۵۴۱، آن‌ها زمان زیادی را با هم می‌گذراندند، اغلب به‌تنهایی و در ساعات دیرهنگام شب، به کمک و همدستی ندیمهٔ کاترین، جین بولین، ویکنتس روچفورد، خواهرزن بیوهٔ آن بولین. کالپپر به اتاق‌های ملکه دسترسی داشت و اغلب با ملکه و همراهانش در تماس بود.[۷] در مارس ۱۵۴۱، هنری به دوور (انگلستان) رفت و کاترین را در گرینیچ (ناحیه) برجای گذاشت. در این زمان، کالپپر شروع به درخواست لطف از کاترین کرد. تصور می‌شود دیدارهای خصوصی میان آن‌ها از حدود ماه مهٔ همان سال آغاز شد. در این دیدارها فقط لیدی روچفورد و ندیمهٔ دیگری، کاترین تیلنی، اجازهٔ ورود به اتاق ملکه را داشتند.[۸]

در ۳۰ ژوئن، کاترین و هنری به‌قصد دیدار پادشاه جیمز پنجم، پادشاه اسکاتلند در یورک، به شمال سفر سلطنتی کردند. آن‌ها در ۹ اوت به لینکلن، انگلستان رسیدند، جایی که کالپپر بار دیگر در اتاق‌خواب کاترین دیدار مخفیانه‌ای با او داشت. این دیدارها در قلعهٔ پونتفرکت، پس از ورود دربار به آنجا در ۲۳ اوت، ادامه یافت. باور بر این است که نامهٔ کاترین به کالپپر در همین زمان فرستاده شده باشد.[۱] کاترین در این نامه می‌خواست بداند او چطور است و از بیماری‌اش نگران بود. کاترین همچنین نوشت: «هرگز چیزی را این‌قدر آرزو نکرده‌ام که تو را ببینم و با تو سخن بگویم، که امیدوارم به‌زودی چنین شود» و «همیشه به تو اطمینان دارم که همان‌گونه که به من قول داده‌ای خواهی بود...».[۹]

این جملات برخی را به این باور رساند که رابطهٔ آن‌ها نه‌تنها عاشقانه بلکه حول برنامهٔ سیاسی کالپپر نیز می‌چرخید. با سلامت رو به وخامت هنری و تنها پسر خردسالش ادوارد ششم به‌عنوان جانشین، مورد توجه کاترین بودن بی‌تردید کالپپر را در جایگاهی بسیار قدرتمند سیاسی قرار می‌داد. او به‌عنوان عضوی محبوب در اتاق خصوصی پادشاه، رابطه‌ای نزدیک با هنری داشت. اگر قولی که کاترین به آن اشاره کرده، مربوط به آگاهی احتمالی او از روابط جنسی پیشین کاترین بوده باشد، کالپپر می‌توانست از این موضوع برای کسب قدرت و کنترل بر خودِ ملکه بهره ببرد. در همین نامهٔ خاص، کاترین می‌گوید که مشتاق سخن‌گفتن با کالپپر است، اما هیچ اشاره‌ای به میل به صمیمیت با او نمی‌کند، هرچند نامه را با عبارت «مال تو، تا زمانی که زندگی ادامه دارد» به پایان می‌برد.[۱]

در همین حال، گزارش‌هایی از بی‌احتیاطی‌های پیش از ازدواج ملکه به گوش توماس کرنمر، آنگاه اسقف اعظم کانتربری، رسید. در جریان تحقیقات کرنمر، او با شایعاتی دربارهٔ رابطه‌ای میان ملکه و کالپپر روبرو شد؛ کالپپر به‌زودی برای بازجویی دستگیر شد.[۱۰] هم او و هم ملکه این اتهامات را رد کردند، اما نامهٔ کاترین به کالپپر که در جریان بازرسی اتاق‌های کالپپر یافت شد، شواهدی فراهم آورد که کرنمر به‌دنبالش بود. مورخان همچنان دربارهٔ اینکه آیا رابطهٔ میان کالپپر و ملکه به مرحلهٔ همبستری رسیده یا نه، اختلاف‌نظر دارند، اما این نامه گویا شاهدی از احساسات کاترین به کالپپر است. در این نامه اشاره‌ای هم به لیدی روچفورد شده بود.

مصوبهٔ پارلمانی که اعدام‌ها را مجاز شمرد، Bill of Atteynder of Mestres Katherin Hawarde late Quene of England، یعنی قانون توشیح ملوکانه به‌وسیلهٔ کمیسیون ۱۵۴۱ (33 Hen. 8. c. 21) است. در این قانون آمده است،

"the Quene brought to passe that the said Culpepper and she mett in a secrett and vyle place, and that at an undue hower of xj [eleven] a Clocke in the night, and so remayned there with him till three of the clocke in the morninge, [and] ... afterward most falselie and traiterouselye comytted and perpetrated many detestable and adhomynable treasons..." Statutes of the Realm Vol 3 (1509-47) p. 919.

سقوط و اعدام

کالپپر به دستور پادشاه هنری دستگیر شد و در دسامبر ۱۵۴۱، همراه با فرانسیس درهام که جداگانه به زنا با ملکه پیش از ازدواجش با هنری متهم شده بود، محاکمه شد. کاترین رابطه‌اش با کالپپر را از اعضای خانهٔ خود پنهان نکرده بود، و آن‌ها اکنون علیه او شهادت دادند.

ملکه چنین به تصویر کشیده شد که گویی کالپپر را در کاخ چنیز در باکینگهام‌شر اغوا کرده است. با شهادت‌هایی دربارهٔ دیدارهای خصوصی در هتفیلد هاوس در هرتفوردشر، و در جریان سفر سلطنتی به شمال انگلستان، سرنوشت او رقم خورد.

در جریان بازجویی، کالپپر اعتراف کرد که قصد داشته با کاترین رابطهٔ جنسی برقرار کند و اینکه او نیز قصد هم‌بستری با کالپپر را داشته است. با این حال، لیدی روچفورد در بازجویی خود گفت که بر این باور بوده که کالپپر «ملکه را به‌طور جسمانی می‌شناخته است.»[۱۱]

هم کالپپر و هم درهام مجرم شناخته شدند و به مرگ محکوم شدند. هر دو قرار بود به دار آویختن، شکم پاره کردن و چهارتکه کردن شوند. هر دو مرد تقاضای رحم کردند؛ کالپپر، احتمالاً به‌سبب نزدیکی پیشینش به پادشاه، حکمی تخفیف‌یافته به سر بریدن ساده دریافت کرد. درهام چنین تخفیفی دریافت نکرد.

کالپپر همراه با درهام در ۱۰ دسامبر ۱۵۴۱، در سن تقریبی ۲۷ سالگی، در تایبرن اعدام شد. سرهای آن‌ها بر روی پل لندن به نمایش گذاشته شد.[۷] کالپپر در کلیسای سنت سپولکر-بدون-نیوگیت در لندن به خاک سپرده شد. ملکه کاترین و لیدی روچفورد هر دو در ۱۳ فوریهٔ ۱۵۴۲ اعدام شدند و در کلیسای سنت پیتر آد وینکولا، درون برج لندن، به خاک سپرده شدند.[۱۲]

بازنمایی

کالپپر تقریباً در همهٔ زندگی‌نامه‌های هنری هشتم و کاترین هاوارد ذکر شده است. او در داستان‌های عامه‌پسند کمتر بازنمایی شده، و اغلب جز در رابطه‌اش با کاترین حضوری ندارد.

ادبیات

در سه‌گانهٔ فورد مادوکس فورد دربارهٔ کاترین هاوارد، با عنوان ملکهٔ پنجم، کالپپر به‌عنوان یکی از نزدیکان کاترین به تصویر کشیده شده که در آغاز رمان، همراه او سوار بر یک قاطر، درست هنگامی که ازدواج با آن کلیو در شرف انجام است، وارد می‌شود. در حالی که در میان شورشی که در بیرون از باغ پادشاه در حال آغازشدن است، قاطر را به جلو می‌کشد، او این‌گونه توصیف شده است: «مردی با لباس سبز کنار سر قاطر، ]که[ همچون گربه‌ای وحشی زیر گردن جانور جهید. چهره‌اش سفید و شعله‌ور بود، دندان‌هایش مانند سگ می‌درخشیدند، فریاد زد و خنجرش را در گلوی قصابی [که می‌کوشید راه او و کاترین را ببندد] فرو کرد. حرکاتش همچون حیوانی وحشی بود».[۱۳] ورودش به دربار از طریق کاترین رخ می‌دهد. او برای دوری از دردسر در دربار به‌سبب نزاع‌هایش، به کاله (فرانسه) فرستاده می‌شود. بارها اشاره شده که او دارایی خود را برای خرید لباسی مناسب برای دخترعموی فقیرش، کاترین، فروخته است، هرچند این امر با شواهد تاریخی هم‌خوانی چندانی ندارد.

کالپپر همچنین در رمان میراث بولین اثر فیلیپا گرگوری حضور دارد.[۱۴]

بازی روی پرده

پانویس

  1. 1 2 3 4 Retha M. Warnicke, 'Katherine [Katherine Howard] (1518x24–1542)', Oxford Dictionary of National Biography, Oxford University Press, Sept 2004
  2. ↑ Wagner, John A. Bosworth Field to Bloody Mary: An Encyclopedia of the Early Tudors. Westport, Connecticut: Greenwood Press, 2003.
  3. ↑ According to Culpepper Connections, The Culpepper Family History Site they were 7th cousins.
  4. ↑ "57 rooms down, 30 more to go..." دیلی تلگراف. 28 August 2004. Archived from the original on 22 April 2014. Retrieved 5 March 2012.
  5. ↑ Wagner
  6. 1 2 Robinson, Hastings (1847). Original Letters, I, letter 108 (Original Letters relative to the English Reformation, 2 volumes). Parker Society, Cambridge. pp. 226–7. ISBN 1-113-21117-2. {{cite book}}: ناسازگاری شابک و تاریخ (کمک)
  7. 1 2 Smith, Lacey Baldwin. A Tudor Tragedy. New York: Pantheon Books, 1961.
  8. ↑ Irish, Bradley J. (2009-09-01). ""The Secret Chamber and Other Suspect Places": Materiality, Space, and the Fall of Catherine Howard". Early Modern Women. 4: 169–173. doi:10.1086/emw23541578. ISSN 1933-0065.
  9. ↑ Howard, Catherine. Letter to Thomas Culpeper. 1541. TS. The National Archives, U.K.
  10. ↑ "Catherine Howard". Historic Royal Palaces (in English). Retrieved 2025-09-08.
  11. ↑ Russell, Gareth (4 April 2017). Young and damned and fair : the life of Catherine Howard, fifth wife of King Henry VIII (First Simon & Schuster hardcover ed.). New York. ISBN 978-1-5011-0863-1. OCLC 944380442.{{cite book}}: نگهداری یادکرد:مکان بدون ناشر (رده)
  12. ↑ "Chapel Royal of St. Peter ad Vincula". Historic Royal Palaces (in English). Retrieved 2025-09-08.
  13. ↑ Ford, Ford Madox (1963). The Fifth Queen. New York: The Vanguard Press. p. 36 et al.
  14. ↑ "The Boleyn Inheritance | Philippa Gregory - Official Website". www.philippagregory.com.
This page is issued from ویکی‌پدیا. The text is available under Creative Commons Attribution-Share Alike 4.0 unless otherwise noted. Additional terms may apply for the media files.