جرائم سازمان‌یافته در ایتالیا
جرائم سازمان‌یافته قرن‌هاست که در ایتالیا، به ویژه در بخش جنوبی این کشور، رواج داشته‌اند و بر زندگی اجتماعی و اقتصادی بسیاری از مناطق ایتالیا تأثیر گذاشته‌اند. سازمان‌های مافیایی بومی بزرگی وجود دارند که به شدت در ایتالیا فعال هستند. قدرتمندترین این سازمان‌ها کامورا از کامپانیا، اندرانگتا از کالابریا و کوزا نوسترا از سیسیل هستند.
علاوه بر سه سازمان قدیمی و شناخته‌شده، در ایتالیا سندیکاهای جرم سازمان‌یافته دیگری نیز وجود دارند که در قرن بیستم تأسیس شده و فعالیت چشمگیری دارند:
ساکرا کرونا یونی‌تا، سوسیتا فوگیانا و گروه‌های مافیایی باری از ناحیه آپولیا، استیدا از سیسیل، گروه‌های جنایتکاری سینتی، مانند کازامونیکا، اسپادا و خاندان فاسچیانی از لاتسیو[۱][۲]
چهار گروه دیگر جرایم سازمان‌یافته ایتالیایی، یعنی باند دلا ماگلیانا از رم، مالا دل برنتا از ونتو، و باند دلا کوماسینا و گروه توراتلو، که هر دو در میلان مستقر هستند، در اوج قدرت خود نفوذ قابل توجهی داشتند، اما اکنون توسط نیروهای انتظامی ایتالیا به شدت تضعیف شده‌اند یا حتی منحل یا غیرفعال تلقی می‌شوند. یک گروه دیگر، باسیلیسکی از منطقه باسیلیکاتا، در حال حاضر فعال است، اما تصور می‌شود که عمدتاً تحت تأثیر گروه بزرگتر و قدرتمندتر «ندرانگتا» قرار گرفته است. جدیدترین گروه جرایم سازمان‌یافته ایتالیایی، مافیای کاپیتال (که تا حدودی جانشین یا ادامه باند دلا ماگلیانا بود و شامل بسیاری از اعضا و همکاران سابق باند دلا ماگلیانا می‌شد)، در سال ۲۰۱۴ توسط پلیس عمدتاً منحل شد.[۳]
شناخته‌شده‌ترین گروه جرم سازمان‌یافته ایتالیا، مافیا یا مافیا سیسیلی است که اعضای آن آن را کوزا نوسترا می‌نامند. به‌عنوان گروه اصلی با نام «مافیا»، مافیا سیسیلی مبنای کاربرد امروزی این اصطلاح برای اشاره به گروه‌های جرم سازمان‌یافته محسوب می‌شود. این گروه همراه با کامورا ناپلی و اندرانگتا کالابریا در سراسر ایتالیا فعال هستند و در کشورهای دیگر نیز حضور دارند.[۴]
درآمد گروه‌های جرم سازمان‌یافته ایتالیا تخمین زده شده است که به ۷ تا ۹ درصد تولید ناخالص داخلی کشور برسد.[۵][۶][۷] یک گزارش در سال ۲۰۰۹، ۶۱۰ کومونه را شناسایی کرد که حضور قوی مافیا در آنها احساس می‌شود؛ مناطقی که در آنها حدود ۱۳ میلیون ایتالیایی زندگی می‌کنند و ۱۴٫۶٪ از تولید ناخالص داخلی ایتالیا تولید می‌شود.[۸][۹] با این حال، با وجود گستردگی جرم سازمان‌یافته در بخش‌های زیادی از کشور، ایتالیا تنها رتبه ۴۷ بالاترین نرخ قتل را دارد، معادل ۰٫۰۱۳ به ازای هر ۱۰۰۰ نفر،[۱۰] در مقایسه با ۶۱ کشور دیگر، و رتبه ۴۳ بیشترین تعداد تجاوز به ازای هر ۱۰۰۰ نفر را در مقایسه با ۶۴ کشور جهان دارد؛ ارقامی که در میان کشورهای توسعه‌یافته نسبتاً پایین محسوب می‌شوند.
بزرگ‌ترین گروه‌های تبهکاری
مافیای سیسیل
واژه مافیا منشأ سیسیلی دارد. اسم سیسیلی مافیوسو (در ایتالیایی: mafioso) تقریباً به معنای «غرور و نمایش قدرت» است، اما می‌تواند به معنای «شجاعت و جسارت» نیز ترجمه شود. در قرن نوزدهم در سیسیل، مافیوسو برای اشاره به مردان دارای معنای دوپهلو داشت و فردی را توصیف می‌کرد که هم زورگو و مغرور است و هم بی‌باک، مبتکر و باعزت، طبق نظر پژوهشگر دیه‌گو گامبتا[۱۱] اما در مورد زنان، شکل مؤنث آن، مافیوسو، به معنای زن زیبا یا جذاب است. واژه سیسیلی مافیا به غارهای نزدیک ترپانی و مارسالا اشاره دارد، که اغلب به‌عنوان پناهگاه برای پناهندگان و مجرمان مورد استفاده قرار می‌گرفت.[۱۲]
پیدایش مافیای سیسیل به سختی قابل ردیابی است زیرا مافیایی‌ها بسیار پنهان‌کار هستند و سوابق تاریخی خود را حفظ نمی‌کنند. آنها به انتشار دروغ‌های عمدی در مورد گذشته خود و گاهی اوقات باور به افسانه‌های خود معروف هستند.[۱۳] پیدایش مافیا در قرن نوزدهم به عنوان محصول گذار سیسیل از فئودالیسم به سرمایه‌داری و همچنین اتحاد آن با سرزمین اصلی ایتالیا آغاز شد. در دوران فئودالیسم، اشراف بیشتر زمین‌ها را در اختیار داشتند و قانون را از طریق ارتش‌های خصوصی و دادگاه‌های اربابی خود اجرا می‌کردند. پس از سال ۱۸۱۲، بارون‌های فئودال به‌طور پیوسته زمین‌های خود را به شهروندان عادی می‌فروختند یا اجاره می‌دادند. حق ارث بری لغو شد، دیگر نمی‌توانستند زمین را برای تسویه بدهی‌ها تصرف کنند و یک پنجم زمین به مالکیت خصوصی دهقانان درآمد.[۱۴] پس از آنکه ایتالیا در سال ۱۸۶۰ سیسیل را ضمیمه خود کرد، بخش بزرگی از زمین‌های عمومی و کلیسا را به شهروندان عادی توزیع کرد. نتیجه، افزایش چشمگیر تعداد زمین‌داران بود - از ۲۰۰۰ نفر در سال ۱۸۱۲ به ۲۰۰۰۰ نفر تا سال ۱۸۶۱.[۱۵]
مافیای اولیه عمیقاً با پرورش‌دهندگان مرکبات و دامداران در ارتباط بود، زیرا این صنایع به ویژه در برابر دزدان و خرابکاران آسیب‌پذیر بودند و بنابراین به شدت به حمایت نیاز داشتند. مزارع مرکبات سیستم تولیدی شکننده‌ای داشتند که آنها را در برابر خرابکاری بسیار آسیب‌پذیر می‌کرد.[۱۶] به همین ترتیب، دزدیدن گاو بسیار آسان است. مافیا اغلب در بازپس‌گیری گاوهای دزدیده شده مؤثرتر از پلیس بود. در دهه ۱۹۲۰، اشاره شد که میزان موفقیت مافیا در بازپس‌گیری گاوهای دزدیده شده ۹۵٪ بود، در حالی که پلیس تنها ۱۰٪ موفق به این کار شد.[۱۷]
در دهه ۱۹۵۰، سیسیل رونق قابل توجهی در ساخت و ساز را تجربه کرد. مافیای سیسیل با بهره‌گیری از این فرصت، کنترل قراردادهای ساختمانی را به دست گرفت و میلیون‌ها دلار درآمد کسب کرد.[۱۸] این مافیا در تجارت رو به رشد قاچاق هروئین در مقیاس بزرگ، هم در ایتالیا و اروپا و هم در قاچاق مرتبط با ایالات متحده، مشارکت داشت. نمونه معروف این امر، قاچاق فرانسوی با جنایتکاران کورسی و مافیای ایتالیایی-آمریکایی است.
کوزا نوسترا همچنین در قدرت «مشروع» نیز نفوذ داشته است، به ویژه در دوران دولت‌های فاسد دموکرات مسیحی، از دهه ۱۹۵۰ تا اوایل دهه ۱۹۹۰. دامنه نفوذ آن شامل بسیاری از وکلا، سرمایه‌داران و متخصصان برجسته می‌شد؛ همچنین با رشوه دادن یا تحت فشار قرار دادن سیاستمداران، قضات و مدیران، قدرت خود را اعمال می‌کرد. این گروه پس از محاکمات ماکسی، کمپین قضات جیووانی فالکونه و پائولو بورسلینو و سایر اقدامات علیه سیاستمداران و قضات فاسد، نفوذ خود را از دست داده است؛ با این حال، همچنان مقداری از نفوذ خود را حفظ کرده است.
مافیای سیسیل به خاطر حملات تهاجمی به مقامات انتظامی ایتالیا در زمان سلطنت سالواتوره رینا، که با نام «توتو رینا» نیز شناخته می‌شود، بدنام شد. در سیسیل، اصطلاح «اجساد عالی» برای تمایز ترور مقامات برجسته دولتی از مجرمان عادی و شهروندان عادی که توسط مافیا کشته می‌شدند، استفاده می‌شود. برخی از قربانیان عالی‌رتبه آنها شامل کمیسرهای پلیس، شهرداران، قضات، سرهنگ‌ها و ژنرال‌های پلیس و اعضای پارلمان هستند.
در ۲۳ مه ۱۹۹۲، مافیای سیسیل به نیروهای انتظامی ایتالیا حمله کرد. تقریباً ساعت ۶ بعد از ظهر، قاضی جیووانی فالکونه، همسرش و سه محافظ پلیس بر اثر انفجار بمبی عظیم کشته شدند. فالکونه، مدیر دادستانی (تقریباً دادستان ناحیه) دادگاه پالرمو و رئیس گروه ویژه تحقیقات ضد مافیا، به سرسخت‌ترین دشمن این سازمان تبدیل شده بود. تیم او در حال آماده‌سازی پرونده‌هایی علیه اکثر رهبران مافیا بود. بمب دهانه‌ای به قطر ۱۰ متر (۳۳ فوت) در جاده‌ای که کاروان فالکونه در آن حرکت می‌کرد، ایجاد کرد. این حادثه به بمب‌گذاری کاپاچی معروف شد.
کامورا
ریشه‌های کامورا مشخص نیست. ممکن است به قرن هفدهم برگردد،[۱۹] با این حال، اولین استفاده رسمی از کامورا به عنوان یک کلمه به سال ۱۷۳۵ برمی‌گردد، زمانی که یک فرمان سلطنتی تأسیس هشت خانه قمار در ناپل را مجاز دانست. مشاغل اصلی کامورا قاچاق مواد مخدر، اخاذی، جعل و پولشویی است. همچنین برای طوایف کامورا غیرمعمول نیست که در سیاست مناطق مربوطه خود نفوذ کنند.
کامورا همچنین در قاچاق سیگار تخصص دارد و برای هرگونه قاچاق سیگار از طریق ایتالیا از سایر گروه‌های جنایتکار رشوه دریافت می‌کند. در دهه ۱۹۷۰، مافیای سیسیل، کامورا را متقاعد کرد که مسیرهای قاچاق سیگار خود را به مسیرهای قاچاق مواد مخدر تبدیل کند. با این حال، همه رهبران کامورا موافقت نکردند و این امر باعث جنگ بین دو جناح شد و منجر به قتل تقریباً ۴۰۰ مرد شد. کسانی که با قاچاق مواد مخدر مخالف بودند، جنگ را باختند.
مافیای کامورا تجارت مواد مخدر در اروپا را کنترل می‌کند و بر اساس سیستمی از اصول مدیریتی خاص سازماندهی شده است. از دهه ۱۹۹۰ تا اوایل دهه ۲۰۰۰، خاندان دی لارو بزرگ‌ترین بازار روباز آن زمان در اروپا را که در سکوندیلیانو مستقر بود، اداره می‌کرد. رهبر سابق این خاندان، پائولو دی لارو، که این سیستم را طراحی کرده بود، از سال ۲۰۰۵ زندانی است. با این حال، سازمان او سالانه حدود ۲۰۰ میلیون یورو، صرفاً از تجارت قاچاق مواد مخدر، درآمد کسب می‌کرد. جنگ خاندان دی لارو علیه سکیسیونیست دی سکوندیلیانو الهام‌بخش سریال تلویزیونی فعلی ایتالیایی گومورا شده است.[۲۰]
در خارج از ایتالیا، کامورا حضور پررنگی در اسپانیا دارد. در آنجا، این سازمان یک عملیات تجاری گسترده با محوریت قاچاق مواد مخدر و پولشویی ایجاد کرده است. آنها به سرمایه‌گذاری مجدد سود خود در ایجاد هتل‌ها، کلوپ‌های شبانه، رستوران‌ها و شرکت‌ها در سراسر کشور معروف هستند.[۲۱]
ندرانگتا
«ندرانگتا» که از کلمه یونانی «andragathía (به معنای شجاعت یا وفاداری) گرفته شده است، در دهه ۱۸۹۰ در کالابریا تشکیل شد. «ندرانگتا» شامل ۱۶۰ هسته و تقریباً ۶۰۰۰ عضو است، اگرچه تخمین‌های جهانی تعداد اعضای اصلی را حدود ۱۰۰۰۰ نفر نشان می‌دهد.[۲۲] این گروه در فساد سیاسی و قاچاق کوکائین تخصص دارد.
سلول‌های «ندرانگتا» گروه‌های خانوادگی با ارتباطات سست هستند که بر اساس روابط خونی و ازدواج شکل گرفته‌اند.
از دهه ۱۹۵۰، نفوذ این سازمان به شمال ایتالیا و سراسر جهان گسترش یافته است. بر اساس «ارزیابی تهدید جرایم سازمان‌یافته ایتالیا» در سال ۲۰۱۳ توسط یوروپل و گارد مالی، «ندرانگتا» یکی از ثروتمندترین (درآمد آنها در سال ۲۰۰۸ حدود ۵۵ میلیارد دلار بود) و قدرتمندترین گروه‌های جرایم سازمان‌یافته در جهان است.[۲۳]
همچنین گفته می‌شود که گروه «ندرانگتا» در قاچاق کوکائین (که تا ۸۰ درصد از کوکائین در حال گردش در اروپا را کنترل می‌کند)[۲۴] و هروئین، قتل، بمب‌گذاری، جعل، قمار غیرقانونی، کلاهبرداری، سرقت، اخاذی کارگری، رباخواری، مهاجرت غیرقانونی و به ندرت آدم‌ربایی نیز دست دارد.
مبارزه با جرایم سازمان یافته در ایتالیا
برای مقابله مؤثرتر با این پدیده، برخی اقدامات قانونی از دهه ۱۹۸۰ آغاز شد، از جمله:
- معرفی جرایم انجمن نوع مافیا و تبادل انتخاباتی سیاسی-مافیایی
- ایجاد رژیم زندان ویژه با گنجاندن ماده ۴۱ بیس در قانون نظام زندان‌های ایتالیا
- توسعه همکاری قضایی بین‌المللی
- تأسیس برخی نهادهای ویژه مانند کمیسر عالی برای هماهنگی مبارزه با جرایم مافیایی (که بعدها منحل شد)
در دهه ۱۹۹۰، به‌واسطه تلاش برخی قضات ایتالیایی مانند **جیووانی فالکونه، پائولو بورسلینو و آنتونینو کاپونتو دفتر تحقیقات ضدمافیا و دفتر ملی ضدمافیا و ضدتروریسم ایجاد شد. بسیاری از مقررات مربوط به این موضوع سپس در مصوبه قانونی شماره ۵۹ مورخ ۶ سپتامبر ۲۰۱۱ جمع‌بندی گردید.
گروه ضدمافیا مجموعه‌ای از قضات تحقیقاتی در دفتر دادستانی پالرموی سیسیل بود که به‌طور نزدیک با یکدیگر همکاری می‌کردند، اطلاعات را به اشتراک می‌گذاشتند و راهبردهای جدید تحقیق و تعقیب علیه مافیا سیسیلی توسعه می‌دادند. یک گروه غیررسمی در اوایل دهه ۱۹۸۰ توسط قاضی روکو چینیکی ایجاد شد، که از نمونه قضات ضدتروریسم شمال ایتالیا در دهه ۱۹۷۰ الهام گرفته بود.[۲۵]
مهم‌ترین ویژگی این گروه، پذیرش مسئولیت جمعی در پیشبرد پرونده‌های مافیا بود: تمام اعضای گروه دستورهای تعقیب را امضا می‌کردند تا هیچ‌یک از آنها در معرض خطر خاص قرار نگیرد، مانند اتفاقی که جان قاضی گائتانو کوستا را گرفت. کوستا پس از آنکه تقریباً همه دادستان‌های دیگر دفتر از امضای کیفرخواست علیه شبکه قاچاق هروئین مافیا به رهبری خاندان اسپاتولا-اینزریلو-گامبینو امتناع کردند، این کیفرخواست‌ها را امضا کرد؛ این موضوع به بیرون دفتر درز کرد و در نهایت منجر به کشته شدن او شد. او در ۶ اوت ۱۹۸۰ به دستور سالواتوره اینزریلو به قتل رسید. در ژوئیه ۱۹۸۳، روکو چینیکی توسط مافیا به قتل رسید و جایگاه او به‌عنوان رئیس «دفتر آموزش»، شاخه تحقیقاتی دفتر دادستانی پالرموی، به آنتونینو کاپونتو واگذار شد، که گروه را رسماً سازماندهی کرد. اعضای اصلی گروه شامل جیووانی فالکونه، پائولو بورسلینو، جوزپه دی لِلو و لئوناردو گوارنوتا بودند.[۲۶][۲۷]
این گروه پس از آن تحقیقات متعددی دربارهٔ مافیا را با هم ترکیب کرد، که منجر به دادگاه ماکسی علیه مافیا شد؛ این دادگاه از فوریه ۱۹۸۶ آغاز و تا دسامبر ۱۹۸۷ ادامه یافت.
جستارهای وابسته
منابع
- ↑ ""In Puglia effervescenza criminale tra mafia foggiana, criminalità barese e sacra corona unita"". Corriere della Sera (به ایتالیایی). 2023-04-13. Archived from the original on 5 February 2024. Retrieved 2024-03-21.
- ↑ "Impatto della criminalità organizzata sul territorio laziale". Rivista Antiriciclaggio & Compliance (به ایتالیایی). 2023-10-11. Archived from the original on 22 March 2024. Retrieved 2024-03-22.
- ↑ "La Procura spiega il sistema-Roma: "È la 'Mafia Capitale', romana e originale"". Rainews.it. Rai - Radiotelevisione Italiana. 2 December 2014. Archived from the original on 25 October 2023. Retrieved 17 June 2015.
- ↑ "Direzione Investigativa Antimafia". direzioneinvestigativaantimafia.interno.gov.it. Archived from the original on 15 February 2019. Retrieved 2020-05-31.
- ↑ Kiefer, Peter (22 October 2007). "Mafia crime is 7% of GDP in Italy, group reports". The New York Times. Archived from the original on 1 May 2011. Retrieved 19 April 2011.
- ↑ Claudio Tucci (11 November 2008). "Confesercenti, la crisi economica rende ancor più pericolosa la mafia". Confesercenti (به ایتالیایی). Ilsole24ore.com. Archived from the original on 27 April 2011. Retrieved 21 April 2011.
- ↑ Nick Squires (9 January 2010). "Italy claims finally defeating the mafia". The Daily Telegraph. Archived from the original on 29 April 2011. Retrieved 21 April 2011.
- ↑ Maria Loi (1 October 2009). "Rapporto Censis: 13 milioni di italiani convivono con la mafia". Censis (به ایتالیایی). Antimafia Duemila. Archived from the original on 29 April 2011. Retrieved 21 April 2011.
- ↑ Kington, Tom (1 October 2009). "Mafia's influence hovers over 13 m Italians, says report". The Guardian. London. Archived from the original on 8 September 2013. Retrieved 5 May 2010.
- ↑ "Crime Statistics – Murders (per capita) (more recent) by country". NationMaster.com. Archived from the original on 29 September 2008. Retrieved 4 April 2010.
- ↑ This etymology is based on the books Mafioso by Gaia Servadio, The Sicilian Mafia by Diego Gambetta, and Cosa Nostra by John Dickie.
- ↑ Gambetta, Diego (1996) [1993]. The Sicilian Mafia: The Business of Private Protection. Princeton University Press. ISBN 0-674-80742-1.
- ↑ HachetteAustralia (2011-02-09). "John Dickie on Blood Brotherhoods". YouTube. Archived from the original on 2013-02-15. Retrieved 2011-12-11.
- ↑ Jason Sardell, Economic Origins of the Mafia and Patronage System in Sicily بایگانی‌شده در ۲۰۱۱-۰۷-۲۰ توسط Wayback Machine, 2009.
- ↑ Oriana Bandiera (2002). "Private States and the Enforcement of Property Rights – Theory and Evidence on the Origins of the Sicilian Mafia," CEPR Discussion Papers 3123, C.E.P.R. Discussion Papers. بایگانی‌شده در ۲۰۱۲-۰۳-۱۹ توسط Wayback Machine, 2001, pp. 8–10
- ↑ Dickie, John (2007). Cosa Nostra: A History of the Sicilian Mafia. Hodder. p. 39. ISBN 978-0-340-93526-2.
- ↑ Paoli, Letizia (2003). Mafia Brotherhoods: Organized Crime, Italian Style. New York: Oxford University Press. p. 161. ISBN 0-19-515724-9.
- ↑ Arlacchi. Men of Dishonour. p. 119
- ↑ Montanelli, Indro; Gervaso, Roberto (1969). L'Italia del Seicento. (1600-1700) (به ایتالیایی). Rizzoli. ISBN 9788817420112. Archived from the original on 6 May 2024. Retrieved 3 October 2020.
- ↑ Schumpeter (column) (27 August 2016). "Mafia management". The Economist. Archived from the original on 8 September 2017. Retrieved 31 January 2017.
- ↑ Farano, Adriano (16 October 2007). "Roberto Saviano: Spain in mafia hands". Cafébabel (به انگلیسی). Archived from the original on 1 October 2019. Retrieved 2020-05-31.
- ↑ John Hooper, John Hooper on the Calabrian Mob that really runs Italy بایگانی‌شده در ۱ دسامبر ۲۰۱۶ توسط Wayback Machine, The Guardian, 8 Jun 2006
- ↑ Italian Organised Crime: Threat Assessment بایگانی‌شده در ۲۲ ژوئیه ۲۰۱۶ توسط Wayback Machine, Europol, The Hague, June 2013
- ↑ John Hooper, John Hooper on the Calabrian Mob that really runs Italy بایگانی‌شده در ۱ دسامبر ۲۰۱۶ توسط Wayback Machine, The Guardian, 8 Jun 2006
- ↑ Jamieson, The Antimafia, p. 29
- ↑ Giovanni Falcone, Paolo Borsellino and the Procura of Palermo بایگانی‌شده در ۲۱ اکتبر ۲۰۱۲ توسط Wayback Machine, Peter Schneider & Jane Schneider, May 2002, essay is based on excerpts from Chapter Six of Jane Schneider and Peter Schneider, Reversible Destiny: Mafia, Antimafia and the Struggle for Palermo, Berkeley: U. of California Press
- ↑ Stille, Excellent Cadavers, pp. 85-90
| تاریخ |
|  | ||||
|---|---|---|---|---|---|---|
| جغرافیا |
| |||||
| سیاست |
| |||||
| اقتصاد |
| |||||
| جامعه |
| |||||
