جو پشی
جو پشی | |
|---|---|
 پشی در ۲۰۰۹ | |
| نام هنگام تولد | جوزف فرانک پشی |
| زادهٔ | ۹ فوریهٔ ۱۹۴۳ (۸۲ سال) نیوآرک، نیوجرسی، ایالات متحده |
| پیشهها |
|
| سالهای فعالیت |
|
| همسر | کلودیا هارو (ا. ۱۹۸۸–ج. ۱۹۹۲) |
| شریک زندگی | انجی اورهارت (۲۰۰۰–۲۰۰۸) |
| فرزندان | ۱ |
| پیشه موسیقی | |
| ژانر | |
| ساز(ها) |
|
جوزف فرانک پشی (انگلیسی: Joseph Frank Pesci؛ زادهٔ ۹ فوریه ۱۹۴۳) بازیگر و خوانندهٔ آمریکایی است. او به خاطر ایفای نقش شخصیتهای خشن و پرنوسان در ژانرهای مختلف و همکاریهایش با دوست صمیمیاش، رابرت دنیرو، در فیلمهایی چون گاو خشمگین (۱۹۸۰)، رفقای خوب (۱۹۹۰)، کازینو (۱۹۹۵) و مرد ایرلندی (۲۰۱۹) شهرت دارد. او جوایز متعددی از جمله یک جایزه اسکار و یک جایزه بفتا دریافت کرده و برای سه جایزه گلدن گلوب نامزد شده است.
پشی برای بازی در رفقای خوب جایزه اسکار بهترین بازیگر نقش مکمل مرد را برد و برای نقش خود در گاو خشمگین و به تصویر کشیدن راسل بوفالینو در مرد ایرلندی نیز در همین دسته نامزد شد. او در سال ۱۹۹۹ اعلام کرد که از بازیگری کنارهگیری میکند، اما از آن زمان گهگاه به بازیگری بازگشته است.
زندگی
پشی در نیوجرسی در خانوادهای ایتالیاییتبار به دنیا آمد. وی اصالتاً ایتالیایی است و نسب او به تورین و آکویلونیا در استان آولینو بازمیگردد. مادرش، ماریا (مسچه)، پاره وقت به آرایشگری میپرداخت و پدرش، آنجلو پشی، در جنرال موتورز راننده لیفتراک بود و برای کافهها و بارها کار میکرد. پشی در بلویل بزرگ شد و از دبیرستان بلویل فارغالتحصیل شد. حضور او روی صحنهٔ تئاتر به زمانی بازمیگردد که تنها پنج سال بیشتر نداشت و در نهایت، در ۱۰ سالگی، بهطور منظم در یک برنامه تلویزیونی متنوع به نام Startime Kids شرکت میکرد که در آن کانی فرانسیس نیز حضور داشت.
فعالیت حرفهای
وی در دههٔ ۱۹۶۰ به عنوان خواننده فعالیت میکرد که در گروه او فرانک وینسنت نیز او را همراهی میکرد. فعالیت اصلی پشی در بازیگری، با فیلم گاو خشمگین شروع و در دهههای ۸۰ و ۹۰ از مشهورترین بازیگران فیلمهای مافیایی شد.
از مشهورترین آثاری که وی در آن ایفای نقش داشته است میتوان به رفقای خوب محصول سال ۱۹۹۰ در نقش تامی و کازینو در نقش نیکی محصول سال ۱۹۹۵ اشاره کرد.
او در سال ۱۹۹۹ از کار بازیگری دست کشید و خود را بازنشسته اعلام کرد ولی در سال ۲۰۰۵ با بازی در فیلم چوپان خوب به کارگردانی رابرت دنیرو دوباره به عالم سینما بازگشت.
او در سال ۲۰۱۹ در فیلم مرد ایرلندی اثر مارتین اسکورسیزی نقش راسل بوفالینو را بازی کرد. گفته میشود که پشی ۵۰ بار برای بازی در نقشش در مرد ایرلندی پیشنهاد دریافت کرد، اما ابتدا با این استدلال که نمیخواهد دوباره «نقش گانگستری» بازی کند، آن را رد کرد. اسکورسیزی به او اطمینان داد که این فیلم «متفاوت» خواهد بود.[۱] دنیرو نقش مهمی در متقاعد کردن پشی داشت و به او گفت: «باید این کار رو انجام بدیم. کی میدونه بعداً چیزی گیرمون میاد یا نه؟»[۲]
فیلمشناسی
سینما
| سال | عنوان | نقش | توضیحات |
|---|---|---|---|
| ۱۹۶۱ | Hey, Let's Twist! | رقصندهٔ باشگاه پپرمینت | تکجلوه |
| ۱۹۷۶ | The Death Collector | جو سالوینو | |
| ۱۹۸۰ | گاو خشمگین | جویی لاموتا | BAFTA Award for Best Newcomer National Board of Review Award for Best Supporting Actor National Society of Film Critics Award for Best Supporting Actor جایزه حلقه منتقدان فیلم نیویورک برای بهترین بازیگر نقش مکمل مرد نامزد – جایزه اسکار بهترین بازیگر نقش مکمل مرد نامزد – جایزه گلدن گلوب بهترین بازیگر نقش مکمل مرد |
| ۱۹۸۲ | I'm Dancing as Fast as I Can | راجر | |
| Dear Mr. Wonderful | روبی دنیس | ||
| ۱۹۸۳ | Eureka | مایاکوفسکی | |
| Easy Money | نیکی کرونه | ||
| ۱۹۸۴ | روزی روزگاری در آمریکا | فرانکی مینالدی | |
| Everybody in Jail | کورادو پاریسی | ||
| ۱۹۸۵ | Half Nelson | راکی نلسون | تلهفیلم |
| ۱۹۸۷ | Man on Fire | دیوید کولیج | |
| ۱۹۸۸ | مونواکر | فرانکی لیدئو | |
| The Legendary Life of Ernest Hemingway | جان دوس پاسوس | ||
| ۱۹۸۹ | اسلحه مرگبار ۲ | لئو گتز | |
| ۱۹۹۰ | Catchfire | لئو کارلی | AKA Backtrack (تکجلوه) |
| Betsy's Wedding | اسکار هنر | ||
| رفقای خوب | تامی دویتو | جایزه اسکار بهترین بازیگر نقش مکمل مرد Boston Society of Film Critics Award for Best Supporting Actor Chicago Film Critics Association Award for Best Supporting Actor Kansas City Film Critics Circle Award for Best Supporting Actor Los Angeles Film Critics Association Award for Best Supporting Actor National Board of Review Award for Best Supporting Actor نامزد – جایزه گلدن گلوب بهترین بازیگر نقش مکمل مرد نامزد – National Society of Film Critics Award for Best Supporting Actor نامزد – جایزه حلقه منتقدان فیلم نیویورک برای بهترین بازیگر نقش مکمل مرد | |
| تنها در خانه | هری لیم | ||
| ۱۹۹۱ | The Super | لویی کریتسکی | |
| جیافکی | دیوید فریه | ||
| ۱۹۹۲ | پسرعمویم وینی | وینسنت لاگواردیا گامبینی | American Comedy Award for Funniest Actor in a Motion Picture نامزد – MTV Movie Award for Best Comedic Performance |
| اسلحه مرگبار ۳ | لئو گتز | ||
| چشم عمومی | لئون برنشتاین | ||
| تنها در خانه ۲: گمشده در نیویورک | هاری لیم | ||
| ۱۹۹۳ | داستانی از برانکس | کارمین | تکجلوه |
| ۱۹۹۴ | جیمی هالیوود | جیمی آلتو | |
| با افتخار (فیلم) | سیمون وایلدر | ||
| ۱۹۹۵ | کازینو | نیکی سانتورو | نامزد – MTV Movie Award for Best Villain |
| ۱۹۹۷ | 8 Heads in a Duffel Bag | تامی اسپینلی | |
| Gone Fishin' | جو واترز | ||
| ۱۹۹۸ | اسلحه مرگبار ۴ | لئو گتز | نامزد – Blockbuster Entertainment Award for Favorite Supporting Actor – Action/Adventure نامزد – Golden Raspberry Award for Worst Supporting Actor |
| ۲۰۰۶ | چوپان خوب | جوزف پالمی | تکجلوه |
| ۲۰۱۰ | Love Ranch | چارلی بونتمپو | |
| ۲۰۱۶ | A Warrior's Tail | موسکیوتو | صدا؛ نسخهٔ انگلیسی |
| ۲۰۱۹ | The Irishman | راسل بوفالینو |
تلویزیون
| سال | عنوان | نقش | توضیحات |
|---|---|---|---|
| ۱۹۶۶ | The Lucy Show | رهبر موزیسینها | ۲ قسمت |
| ۱۹۸۵ | Half Nelson | راکی نلسون | ۶ قسمت |
| ۱۹۹۲ | Tales from the Crypt | ویک/جک | قسمت: "Split Personality" نامزد – جایزه کیبلایسیئی |
| ۱۹۹۲ | پخش زنده شنبه شب | Host | قسمت: "Joe Pesci/The Spin Doctors" |
جوایز
- ۲۰۲۰ -نامزد اسکار بازیگر نقش مکمل مرد برای فیلم مرد ایرلندی (فیلم ۲۰۱۹)
- ۱۹۹۱ -برنده اسکار بازیگر نقش مکمل مرد برای فیلم رفقای خوب
- ۱۹۸۱ -نامزد اسکار بازیگر نقش مکمل مرد برای فیلم گاو خشمگین
منابع
- ↑ "The Irishman with Martin Scorsese and Spike Lee (Episode 224)". Apple Inc. November 2019. Archived from the original on November 8, 2019. Retrieved November 8, 2019.
- ↑ de Semlyen, Nick (October 2019). "One Last Hit". Empire. pp. 62–73.
پیوند به بیرون
