رایان گاسلینگ

رایان گاسلینگ
گاسلینگ در ۲۰۲۳
نام هنگام تولدرایان تامس گاسلینگ
زادهٔ۱۲ نوامبر ۱۹۸۰ ‏(۴۵ سال)
لندن، انتاریو، کانادا
پیشهبازیگر
سال‌های فعالیت۱۹۹۲–اکنون
آثارفهرست کامل
شریک زندگیاوا مندس (۲۰۱۱–اکنون)
فرزندان۲

رایان تامس گاسلینگ (انگلیسی: Ryan Thomas Gosling؛ (زاده ۱۲ نوامبر ۱۹۸۰) بازیگر کانادایی است.[۱] او در ۱۳ سالگی به‌عنوان بازیگر خردسال در برنامهٔ کلاب میکی ماوس (۱۹۹۳–۱۹۹۵) از شبکهٔ دیزنی به شهرت رسید و بعدها در چند فیلم ایفای نقش کرد. نخستین نقش اصلی او به‌عنوان یک نئونازی یهود در فیلم مؤمن (۲۰۰۱) بود و بعداً با ایفای نقش در فیلم عاشقانهٔ دفترچه خاطرات (۲۰۰۴) شهرت بیشتری به دست آورد.

گاسلینگ برای بازی در نقش معلم معتاد در فیلم نیمه نیلوفر (۲۰۰۶) نامزد دریافت جایزهٔ اسکار بهترین بازیگر مرد شد. او در فیلم لارس و دختر واقعی (۲۰۰۷) نقش یک فرد تنها و از نظر اجتماعی ناتوان را ایفا کرد. پس از یک وقفه کوتاه، او در درام عاشقانهٔ ولنتاین غمگین (۲۰۱۰) ایفای نقش کرد. گاسلینگ در سال ۲۰۱۱ در سه فیلم نقش اصلی را ایفا کرد؛ کمدی رمانتیک دیوانه‌وار، احمقانه، عشق، درام سیاسی نیمه ماه مارس و درام اکشن رانندگی که همگی با موفقیت‌های تجاری همراه بودند و نظرات مثبتی دریافت کردند. گاسلینگ در فیلم طنز رکود بزرگ (۲۰۱۵) و موزیکال رمانتیک لا لا لند (۲۰۱۶) ایفای نقش کرد؛ او برای لا لا لند موفق به دریافت جایزهٔ گلدن گلوب بهترین بازیگر مرد شد و بار دیگر نامزد دریافت جایزهٔ اسکار شد. نقش‌آفرینی او در فیلم علمی تخیلی بلید رانر ۲۰۴۹ (۲۰۱۷) و فیلم زندگی‌نامه‌ای نخستین انسان (۲۰۱۸) با تحسین منتقدان همراه بود. گاسلینگ در سال ۲۰۲۳ در باربی بازی کرد که پرفروش‌ترین اکران او بود و برایش نامزد جایزه اسکار بهترین بازیگر نقش مکمل مرد شد.

گاسلینگ در زمینهٔ موسیقی نیز فعالیت دارد و در سال ۲۰۰۷ گروه موسیقی دد منز بونز را تأسیس کرده است. او یکی از مالکان رستورانی مراکشی به نام «تاجین» در بورلی هیلز، کالیفرنیا است. گاسلینگ حامی سازمان‌های PETA،‏ Invisible Children و Enough Project است و برای افزایش آگاهی دربارهٔ درگیری‌های منطقه‌ای به چاد، اوگاندا و شرق کنگو سفر کرده است. او بیش از ده سال است که در تلاش‌های ترویج صلح در آفریقا فعال بوده است. او از سال ۲۰۱۱ با بازیگر اوا مندس در رابطه است و از او صاحب دو فرزند شده است.

ابتدای زندگی

رایان گاسلینگ در بیرون از کنسرت گروهش Dead Man’s Bones در مونترال، کانادا.

در شهر لندن، انتاریو به دنیا آمد.[۲] وی پسر توماس ری گاسلینگ (فروشنده سیار)[۳] و دنا (منشی)[۴][۵] است. پدر و مادرش هر دو از تبار فرانسوی، کانادایی، انگلیسی، اسکاتلندی و ایرلندی هستند. رایان یک خواهر بزرگ‌تر به نام مندی گاسلینگ دارد.[۶][۷] والدینش از پیرویان مسیحیان مورمون بودند[۸] رایان گفته است که مذهب در تمام جنبه‌های زندگی آن‌ها مؤثر بوده است[۹] ".[۱۰] خانواده گاسلینگ به خاطر شغل پدر دائماً در حال نقل مکان بودند.[۳] زمانی که رایان ۱۳ ساله بود پدر و مادرش از هم طلاق گرفتند[۱۱] و رایان و خواهرش مندی نزد مادرش بزرگ شدند.[۴] گاسلینگ از کودک بودن متنفر بوده،[۹][۱۲] در مدرسه ابتدایی مورد آزار و اذیت دوستانش قرار می‌گرفت و تا سن ۱۵ سالگی هیچ دوستی نداشته است. از همان کودکی و با دیدن فیلم دیک تریسی به بازیگری علاقه‌مند شد و وقتی کلاس اول بود تحت تأثیر فیلم اولین خون چاقویی به مدرسه برد و آن را به سمت بچه‌ها پرتاب کرد، این حادثه باعث تعلیق او از مدرسه شد[۱۲] و مادرش یک سال در خانه به او آموزش داد.[۱۳] در سن ۱۷ سالگی مدرسه را به خاطر بازیگری رها کرد و هرگز مدرک تحصیلی رسمی دریافت نکرد. گاسلینگ کار خود را در سال ۱۹۹۳ به عنوان ستاره کودکان و در کانال دیزنی با برنامه میکی موس آغاز کرد[۱۴] که تا سال ۱۹۹۵ ادامه داشت. او در برنامه‌های سرگرمی خانوادگی دیگری همچون آیا شما از تاریکی می‌ترسید؟ (۱۹۹۵) نیز حضور داشته است.

اولین نقش قابل توجه گاسلینگ در فیلم معتقد (۲۰۰۱) بود و سپس در فیلم‌هایی همچون قتل با اعداد (۲۰۰۲) و ایالات متحده لیلاند (۲۰۰۳) نقش آفرینی کرد. با فیلم عاشقانه دفترچه یادداشت (۲۰۰۳) با بازی ریچل مک آدامز به چهره شناخته شده‌ای تبدیل شد و برای بازی در نقش یک معلم معتاد در فیلم نیمه نیلوفر (۲۰۰۶) نامزد دریافت جایزه اسکار شد. از دیگر فیلم‌های او می‌توان به شکست (۲۰۰۷) با بازی آنتونی هاپکینز، لارس و دختر واقعی (۲۰۰۷)، ولنتاین غمگین (۲۰۱۰) با بازی میشل ویلیامز، عشق، احمقانه، دیوانه‌وار (۲۰۱۱) با بازی جولیان مور و نیمه ماه مارس (۲۰۱۱) با بازی جرج کلونی اشاره کرد. رایان گاسلینگ با بازیگران مشهوری همچون کریستین بل در فیلم رکود بزرگ (۲۰۱۵)، با راسل کرو در فیلم مردان خوب (۲۰۱۶) و با ناتالی پورتمن در فیلم ترانه به ترانه (۲۰۱۷) هم بازی بوده است. گاسلینگ برای بازی در فیلم لالالند (۲۰۱۶) موفق به دریافت جایزه گلدن گلاب و نامزدی جایزه اسکار شد و اما استون نیز جایزه اسکار بهترین بازیگر نقش اول زن را از آن خود کرد. او همچنین در فیلم نخستین انسان (۲۰۱۸) در نقش نیل آرمسترانگ فضانورد آمریکایی و اولین انسانی که پا روی کره ماه گذاشت ظاهر شده است.

فعالیت حرفه‌ای

گاسلینگ فعالیت حرفه‌ای خود را به عنوان یک بازیگر کودک در برنامه «باشگاه میکی موس» (۱۹۹۳–۱۹۹۵) از شبکه دیزنی آغاز کرد و سپس در برنامه‌های تلویزیونی خانوادگی دیگری از جمله «آیا از تاریکی هراس دارید؟» (۱۹۹۵) و «مورمور» (۱۹۹۶) ظاهر شد. او در ۱۷ سالگی به لس آنجلس نقل مکان کرد تا در سینما فعالیت کند و اولین نقش سینمایی خود را در فیلم «هیولای فرانکنشتاین» ایفا کرد.[۱۵] گاسلینگ با ایفای نقش یک یهودی نئونازی در فیلم «مومن» (۲۰۰۱) مورد توجه قرار گرفت و پس از آن با بازی در فیلم‌های مستقلی چون «قتل با اعداد» (۲۰۰۲)، «قانون کشتار» (۲۰۰۲) و «ایالات متحده لیلاند» (۲۰۰۳) شهرت بیشتری کسب کرد. او با بازی در فیلم عاشقانه و موفق تجاری «دفترچه خاطرات» (۲۰۰۴) به مخاطبان گسترده‌تری معرفی شد. برای بازی در نقش یک معلم معتاد در فیلم «نیمه نیلوفر» (۲۰۰۶)، نامزد دریافت جایزه اسکار بهترین بازیگر نقش اول مرد شد و با فیلم «لارس و دختر واقعی» (۲۰۰۷) نامزدی جایزه گلدن گلوب را به دست آورد.

پس از یک وقفه کوتاه، گاسلینگ در سال ۲۰۱۰ با سه فیلم به سینما بازگشت: درام زناشویی «ولنتاین غمگین»، تریلر معمایی «همه چیزهای خوب» و فیلمی به کارگردانی خودش با عنوان «مکانی آن سوی کاج‌ها».[۱۶] گاسلینگ در سال ۲۰۱۱ در سه فیلم موفق دیگر ظاهر شد: کمدی-درام عاشقانه «دیوانه‌وار، احمقانه، عشق»، درام سیاسی «نیمه ماه مارس» و نئو-نوآر «رانندگی». هر سه فیلم با استقبال منتقدان و موفقیت تجاری همراه بودند. او همچنین در فیلم جنایی «جوخه گانگستر» (۲۰۱۳) و درام «مکانی آن سوی کاج‌ها» (۲۰۱۳) بازی کرد. اولین تجربه کارگردانی او، «رودخانه گمشده»، در سال ۲۰۱۴ با واکنش‌های منفی منتقدان روبرو شد. موفقیت‌های گاسلینگ در سال‌های بعد با فیلم کمدی «رکود بزرگ» (۲۰۱۵) و موزیکال عاشقانه «لا لا لند» (۲۰۱۶) ادامه یافت. «لا لا لند» برای او یک جایزه گلدن گلوب بهترین بازیگر مرد – فیلم موزیکال یا کمدی و دومین نامزدی اسکار بهترین بازیگر مرد را به ارمغان آورد. در ادامه، او در فیلم نئو-نوآر علمی-تخیلی «بلید رانر ۲۰۴۹» (۲۰۱۷) و فیلم زندگی‌نامه‌ای «نخستین انسان» (۲۰۱۸) در نقش نیل آرمسترانگ ظاهر شد. در سال ۲۰۲۳، او با بازی در نقش «کن» در کمدی فانتزی «باربی» به یکی از بزرگترین موفقیت‌های تجاری کارنامه خود دست یافت و برای این نقش نامزد جوایز متعددی از جمله جایزه اسکار بهترین بازیگر نقش مکمل مرد شد.[۱۷]

۱۹۹۳–۲۰۰۳: از باشگاه میکی موس تا نقش‌های مستقل

در سال ۱۹۹۳، رایان گاسلینگ ۱۲ ساله در یک آزمون بازیگری آزاد در مونترآل برای احیای برنامه «باشگاه میکی موس» از شبکه دیزنی شرکت کرد و توانست قراردادی دو ساله را به دست آورد. او پس از این موفقیت به اورلندو، فلوریدا نقل مکان کرد. گاسلینگ در این برنامه در کنار دیگر بازیگران کودک آینده‌داری چون بریتنی اسپیرز، کریستینا آگیلرا و جاستین تیمبرلیک ظاهر شد. او بعدها اذعان کرد که این دوره برای او اهمیت زیادی در شکل‌گیری شخصیت حرفه‌ای‌اش داشته است. با این حال، او به ندرت در برنامه حضور پیدا می‌کرد زیرا سایر کودکان با استعدادتر از او محسوب می‌شدند. پس از لغو برنامه در سال ۱۹۹۵، گاسلینگ به کانادا بازگشت و در سریال‌های تلویزیونی خانوادگی مانند «آیا از تاریکی هراس دارید؟» (۱۹۹۵) و «مورمور» (۱۹۹۶) به ایفای نقش پرداخت. او همچنین در سریال «Breaker High» (۱۹۹۷-۱۹۹۸) نقش «شان هنلون» را بازی کرد.[۱۸] در سن ۱۷ سالگی، گاسلینگ تصمیم گرفت برای تمرکز بر روی بازیگری در سینما، تحصیل در مقطع دبیرستان را رها کند. او اولین نقش سینمایی خود را در درام ورزشی «تایتنز را به یادآور» در سال ۲۰۰۰ به دست آورد و پس از آن، با ایفای نقش اصلی یک یهودی جوان نئونازی در فیلم «مومن» (۲۰۰۱) توانست توجه منتقدان را به خود جلب کند. هنری بین، کارگردان فیلم، او را به دلیل بزرگ شدن در یک محیط مورمونی که باعث درک او از انزوا شده بود، برای این نقش انتخاب کرد. این فیلم برنده جایزه بزرگ هیئت داوران در جشنواره فیلم ساندنس شد و گاسلینگ برای بازی‌اش مورد ستایش قرار گرفت. کوین توماس از لس آنجلس تایمز بازی او را «گیرا و به‌شدت باورپذیر» توصیف کرد. این فیلم به دلیل موضوع بحث‌برانگیزش نتوانست حامی مالی پیدا کند و مستقیماً از تلویزیون پخش شد.[۱۹] در سال ۲۰۰۲، گاسلینگ در تریلر روانشناختی «قتل با اعداد» در کنار ساندرا بولاک و مایکل پیت بازی کرد. او نقش «ریچارد هیوود»، یکی از دو دانش‌آموز دبیرستانی را بازی می‌کند که معتقدند می‌توانند قتلی بی‌نقص را مرتکب شوند. این فیلم با موفقیت تجاری متوسطی روبرو شد. نقش بعدی او در فیلم «قانون کشتار» (۲۰۰۲) بود که در آن با دیوید مورس همبازی شد. این فیلم به بررسی رابطه میان یک بازیکن فوتبال دبیرستانی و مربی‌اش در مونتانا می‌پردازد. گاسلینگ این تجربه را یکی از بهترین‌های دوران کاری خود توصیف کرده است. در سال ۲۰۰۳، او در فیلم «ایالات متحده لیلاند» نقش نوجوانی را بازی کرد که پسری معلول را به قتل می‌رساند. او برای این نقش نامزد دریافت جایزه ایندیپندنت اسپیریت شد.[۲۰]

۲۰۰۴–۲۰۱۰: موفقیت با «دفترچه خاطرات» و «نیمه نیلوفر»

گاسلینگ با بازی در فیلم عاشقانه «دفترچه خاطرات» در سال ۲۰۰۴ به شهرت جهانی دست یافت. این فیلم اقتباسی از رمانی به همین نام نوشته نیکلاس اسپارکس بود و او در کنار ریچل مک‌آدامز نقش‌آفرینی کرد. گاسلینگ در نقش «نوآ کلهون» ظاهر شد و داستان عشق پرشور یک زوج جوان در دهه ۱۹۴۰ را روایت می‌کند. اگرچه فیلم با نقدهای متفاوتی روبرو شد، اما در گیشه بسیار موفق بود و به یک فیلم کالت تبدیل شد. گاسلینگ برای این نقش برنده چهار جایزه سینمایی و تلویزیونی ام‌تی‌وی شد. انترتینمنت ویکلی پوستر فیلم را که گاسلینگ و مک‌آدامز را در آغوش یکدیگر نشان می‌دهد، در فهرست «بهترین پوسترهای فیلم در ۲۵ سال گذشته» قرار داد.[۲۱] در سال ۲۰۰۵، گاسلینگ در تریلر روانشناختی «بمان» به کارگردانی مارک فورستر بازی کرد. او در این فیلم با یوان مک‌گرگور و نائومی واتس همبازی بود. فیلم با نقدهای منفی مواجه شد و در گیشه نیز شکست خورد. گاسلینگ در مورد این فیلم گفته بود که بازیگران در آن «گم شده بودند». با این حال، سال بعد او با بازی در فیلم «نیمه نیلوفر» (۲۰۰۶) به اوج موفقیت انتقادی رسید. او در این فیلم نقش «دن دان»، یک معلم تاریخ معتاد در دبیرستانی در بروکلین را بازی می‌کند که با یکی از دانش‌آموزانش رابطه‌ای دوستانه برقرار می‌کند. گاسلینگ برای آمادگی برای این نقش، به مدت یک ماه در بروکلین زندگی کرد و به تدریس در یک کلاس هشتم پرداخت. بازی او در این فیلم تحسین گسترده منتقدان را به همراه داشت و برای او اولین نامزدی جایزه اسکار بهترین بازیگر نقش اول مرد را به ارمغان آورد. او همچنین نامزد دریافت جایزه از انجمن بازیگران فیلم شد.[۲۲] در سال ۲۰۰۷، او در فیلم «شکست» در مقابل آنتونی هاپکینز ظاهر شد. او نقش یک وکیل جوان و جاه‌طلب را بازی می‌کند که درگیر یک بازی موش و گربه با شخصیتی می‌شود که هاپکینز نقش آن را ایفا می‌کند. گاسلینگ این فرصت را تجربه‌ای ارزشمند برای یادگیری از هاپکینز دانست. فیلم با موفقیت تجاری همراه بود. در همان سال، او در فیلم کمدی-درام «لارس و دختر واقعی» بازی کرد و نقش «لارس لیندستروم»، مردی تنها را به تصویر کشید که با یک عروسک در اندازه واقعی رابطه برقرار می‌کند. این نقش نیز برای او تحسین منتقدان و نامزدی جایزه گلدن گلوب بهترین بازیگر مرد – فیلم موزیکال یا کمدی را به دنبال داشت. پس از این فیلم، گاسلینگ به مدت سه سال از بازیگری فاصله گرفت. او بعدها اعلام کرد که این وقفه به دلیل عدم رضایت از مسیر کاری‌اش بوده است.[۲۳]

۲۰۱۰–۲۰۱۳: تحسین گسترده و کارگردانی

پس از یک وقفه سه ساله، گاسلینگ در سال ۲۰۱۰ با درام زناشویی «ولنتاین غمگین» به سینما بازگشت. او در این فیلم با میشل ویلیامز همبازی بود و داستان فروپاشی یک زوج را به تصویر می‌کشند. این فیلم در جشنواره فیلم ساندنس با استقبال خوبی روبرو شد و بازی گاسلینگ برای او دومین نامزدی جایزه گلدن گلوب را به همراه داشت. او در همان سال در فیلم «همه چیزهای خوب» به کارگردانی اندرو جرکی نیز ایفای نقش کرد. این فیلم بر اساس داستان زندگی رابرت دورست، یک قاتل زنجیره‌ای، ساخته شده بود. گاسلینگ در این فیلم با کریستن دانست همبازی بود.[۲۴] سال ۲۰۱۱ برای گاسلینگ سالی بسیار پرکار و موفق بود. او در سه فیلم با ژانرهای متفاوت ظاهر شد که همگی با تحسین منتقدان و موفقیت تجاری روبرو شدند. اولین فیلم او در این سال، کمدی-درام عاشقانه «دیوانه‌وار، احمقانه، عشق» بود که در آن با استیو کرل، جولیان مور و اما استون همبازی شد. بازی او در نقش یک مرد جذاب و زن‌باز، نامزدی جایزه گلدن گلوب دیگری را برایش به ارمغان آورد. سپس در فیلم نئو-نوآر و اکشن «رانندگی» به کارگردانی نیکلاس ویندینگ رفن ایفای نقش کرد. او نقش یک راننده بدلکار بی‌نام را بازی می‌کند که شب‌ها به عنوان راننده برای خلافکاران کار می‌کند. این فیلم در جشنواره فیلم کن با تشویق ایستاده ۱۵ دقیقه‌ای مواجه شد و به یکی از تحسین‌شده‌ترین فیلم‌های سال تبدیل شد. آخرین فیلم او در این سال، درام سیاسی «نیمه ماه مارس» به کارگردانی جرج کلونی بود. او در این فیلم نقش یک مدیر کمپین انتخاباتی جاه‌طلب را ایفا کرد و برای این نقش نیز نامزد جایزه گلدن گلوب شد.[۲۵] در سال ۲۰۱۳، گاسلینگ بار دیگر با نیکلاس ویندینگ رفن در فیلم «فقط خدا می‌بخشد» همکاری کرد. این فیلم که در بانکوک فیلمبرداری شده بود، در جشنواره فیلم کن با واکنش‌های دوگانه‌ای از سوی تماشاگران و منتقدان مواجه شد. در همان سال، او در فیلم جنایی «جوخه گانگستر» در کنار جاش برولین، اما استون و شان پن بازی کرد. این فیلم بر اساس داستانی واقعی از تلاش پلیس لس آنجلس برای مقابله با گانگستری به نام میکی کوهن ساخته شده است. گاسلینگ همچنین در درام «مکانی آن سوی کاج‌ها» به کارگردانی درک سیانفرنس که پیشتر در «ولنتاین غمگین» با او همکاری کرده بود، ایفای نقش کرد. او در این فیلم نقش یک موتورسوار بدلکار را بازی می‌کند که برای تأمین مخارج خانواده‌اش به سرقت از بانک روی می‌آورد.[۲۶]

۲۰۱۴–اکنون: «لا لا لند»، «بلید رانر ۲۰۴۹» و «باربی»

در سال ۲۰۱۴، گاسلینگ اولین فیلم خود به عنوان کارگردان، «رودخانه گمشده»، را ساخت. این فیلم که در ژانر فانتزی نئو-نوآر بود، با بازی کریستینا هندریکس، بن مندلسون و مت اسمیت همراه بود. فیلم در بخش «نوعی نگاه» جشنواره فیلم کن به نمایش درآمد اما با نقدهای بسیار منفی منتقدان روبرو شد. منتقدان فیلم را به شدت تحت تأثیر آثار نیکلاس ویندینگ رفن و دیوید لینچ دانستند و آن را فاقد اصالت خواندند.[۲۷] پس از این تجربه، گاسلینگ در سال ۲۰۱۵ با فیلم کمدی «رکود بزرگ» به کارگردانی آدام مک‌کی به عرصه بازیگری بازگشت. این فیلم که به بحران مالی ۲۰۰۸-۲۰۰۷ می‌پردازد، با استقبال گسترده منتقدان روبرو شد و نامزد دریافت جایزه اسکار بهترین فیلم شد. گاسلینگ در این فیلم با کریستین بیل، استیو کرل و برد پیت همبازی بود. در سال ۲۰۱۶، او در موزیکال عاشقانه «لا لا لند» به کارگردانی دیمین شزل و در کنار اما استون ظاهر شد. این فیلم به یکی از موفق‌ترین آثار کارنامه او تبدیل شد. گاسلینگ برای بازی در نقش یک پیانیست جاز به نام «سباستین وایلدر»، برنده جایزه گلدن گلوب بهترین بازیگر مرد – فیلم موزیکال یا کمدی شد و دومین نامزدی جایزه اسکار بهترین بازیگر نقش اول مرد و جایزه بفتا را کسب کرد. این فیلم در مجموع برنده شش جایزه اسکار شد و در سراسر جهان بیش از ۴۴۰ میلیون دلار فروش داشت.[۲۸] در سال ۲۰۱۷، گاسلینگ در فیلم علمی-تخیلی «بلید رانر ۲۰۴۹» به کارگردانی دنی ویلنوو و در نقش «افسر کی» ظاهر شد. این فیلم دنباله‌ای بر فیلم کلاسیک «بلید رانر» (۱۹۸۲) بود و هریسون فورد نیز بار دیگر در نقش «ریک دکارد» حضور داشت. فیلم با تحسین گسترده منتقدان مواجه شد و بسیاری آن را یکی از بهترین دنباله‌های ساخته شده در تاریخ سینما دانستند. سال بعد، او بار دیگر با دیمین شزل در فیلم زندگی‌نامه‌ای «نخستین انسان» همکاری کرد و نقش نیل آرمسترانگ، اولین انسانی که بر روی ماه قدم گذاشت، را ایفا کرد. این فیلم نیز با نقدهای مثبتی روبرو شد و بازی گاسلینگ مورد ستایش قرار گرفت.[۲۹] پس از یک وقفه چهار ساله، گاسلینگ در سال ۲۰۲۲ با دو فیلم به سینما بازگشت: فیلم اکشن «مرد خاکستری» به کارگردانی برادران روسو و فیلم کمدی فانتزی «باربی» به کارگردانی گرتا گرویگ. «باربی» که در آن گاسلینگ نقش «کن» را در مقابل مارگو رابی ایفا کرد، به یک پدیده فرهنگی و تجاری تبدیل شد و با فروش بیش از ۱.۴ میلیارد دلار، به پرفروش‌ترین فیلم سال ۲۰۲۳ و یکی از پرفروش‌ترین فیلم‌های تاریخ سینما بدل گشت. بازی گاسلینگ در نقش «کن» با تحسین گسترده منتقدان همراه بود و برای او سومین نامزدی اسکار (این بار در رشته جایزه اسکار بهترین بازیگر نقش مکمل مرد) و نامزدی جوایز متعدد دیگری از جمله گلدن گلوب و بفتا را به ارمغان آورد. آهنگ «من فقط کن هستم» با اجرای او در این فیلم نیز با موفقیت زیادی روبرو شد و در جدول بیلبورد هات ۱۰۰ قرار گرفت.[۳۰]

موسیقی

رایان گاسلینگ علاوه بر بازیگری، در زمینه موسیقی نیز فعالیت دارد. در سال ۲۰۰۷، او به همراه دوستش، زک شیلدز، گروه موسیقی ایندی راک «Dead Man's Bones» را تشکیل داد. آن‌ها در ابتدا پروژه را به عنوان یک نمایش تئاتر موزیکال با temática هیولایی در نظر گرفته بودند، اما در نهایت تصمیم گرفتند یک گروه موسیقی تشکیل دهند. آن‌ها خودشان نواختن تمام سازها را در اولین آلبومشان، که در سال ۲۰۰۹ با نام «Dead Man's Bones» منتشر شد، بر عهده گرفتند. این آلبوم با همکاری گروه کر کودکان از کنسرواتوار موسیقی سیلورلیک ضبط شد. گاسلینگ تحت نام مستعار «Baby Goose» در این گروه فعالیت می‌کند. آلبوم با نقدهای مثبتی از سوی منتقدان موسیقی روبرو شد و سبک آن به عنوان ترکیبی از ایندی راک، گوتیک راک و موسیقی فولکلور توصیف شده است.[۳۱] علاوه بر فعالیت در گروه، گاسلینگ برای саундтреک برخی از فیلم‌هایش نیز آهنگ اجرا کرده است. در فیلم «ولنتاین غمگین»، او آهنگ «You Always Hurt the One You Love» را اجرا کرد. برجسته‌ترین فعالیت موسیقی او در سینما، در فیلم «لا لا لند» بود که در آن چندین آهنگ از جمله «City of Stars» را به همراه اما استون اجرا کرد. این آهنگ برنده جایزه گلدن گلوب بهترین ترانه غیراقتباسی و جایزه اسکار بهترین ترانه شد. همچنین، اجرای او از آهنگ «من فقط کن هستم» در فیلم «باربی» به یک موفقیت جهانی تبدیل شد و در چارت‌های موسیقی سراسر دنیا قرار گرفت و نامزد دریافت جایزه گرمی شد.[۳۲]


زندگی خصوصی

رایان گاسلینگ سال ۲۰۰۲ تا ۲۰۰۳ با ساندرا بولاک، هم بازی اش در فیلم قتل با اعداد رابطه عاشقانه داشت.[۳۳] از اواسط سال ۲۰۰۵ تا سال ۲۰۰۸ با ریچل مک‌آدامز، هم بازی اش در فیلم دفترچه خاطرات رابطه داشت.[۳۴] در سال ۲۰۱۱ با اوا مندس رابطه عاشقانه ای را شروع کرد[۳۵] که حاصل آن دو دختر به نام‌های اسمرالدا آماده گاسلینگ (متولد ۲۰۱۴)[۳۶] و آمادا لی گاسلینگ (متولد ۲۰۱۶)[۳۷] است.

فیلم‌شناسی

جوایز و نامزدی‌ها

مقاله اصلی: فهرست جایزه‌ها و نامزدی‌های رایان گاسلینگ

جوایز اسکار

سال اثر نامزدشده دسته نتیجه منبع
۲۰۰۷ نیمه نیلوفر بهترین بازیگر نقش اول مرد نامزدشده [۳۸]
۲۰۱۷ لا لا لند نامزدشده [۳۹]
۲۰۲۴ باربی بهترین بازیگر نقش مکمل مرد نامزدشده [۴۰]

جوایز گلدن گلوب

سال اثر نامزدشده دسته نتیجه منبع
۲۰۰۸ لارس و دختر واقعی بهترین بازیگر مرد – فیلم موزیکال یا کمدی نامزدشده [۴۱]
۲۰۱۱ ولنتاین غمگین بهترین بازیگر مرد – فیلم درام نامزدشده [۴۲]
۲۰۱۲ نیمه ماه مارس نامزدشده [۴۳]
دیوانه‌وار، احمقانه، عشق بهترین بازیگر مرد – فیلم موزیکال یا کمدی نامزدشده
۲۰۱۷ لا لا لند برنده [۴۴]
۲۰۲۴ باربی بهترین بازیگر نقش مکمل مرد نامزدشده [۴۵]

جوایز فیلم بفتا

سال اثر نامزدشده دسته نتیجه منبع
۲۰۱۷ لا لا لند بهترین بازیگر نقش اول مرد نامزدشده [۴۶]
۲۰۲۴ باربی بهترین بازیگر نقش مکمل مرد نامزدشده [۴۷]

جوایز انجمن بازیگران فیلم

سال اثر نامزدشده دسته نتیجه منبع
۲۰۰۷ نیمه نیلوفر بازیگر نقش اول مرد برجسته نامزدشده [۴۸]
۲۰۰۸ لارس و دختر واقعی نامزدشده
۲۰۱۶ رکود بزرگ گروه بازیگران برجسته در یک فیلم سینمایی نامزدشده
۲۰۱۷ لا لا لند بازیگر نقش اول مرد برجسته نامزدشده [۴۹]
۲۰۲۳ باربی بازیگر نقش مکمل مرد برجسته نامزدشده [۵۰]
گروه بازیگران برجسته در یک فیلم سینمایی نامزدشده

پانویس

  1. ↑ "Ryan Gosling Biography (1980–)". FilmReference.com. Archived from the original on July 14, 2014. Retrieved July 9, 2014.
  2. ↑ "Ryan Gosling Says Onscreen Intimacy in 'Blue Valentine' 'Just Happened'". The Guardian. January 4, 2011. Archived from the original on June 29, 2012. Retrieved January 26, 2012.
  3. 1 2 Hiscock, John (August 25, 2006). "From Mouse to Big Cheese". Toronto Star. Archived from the original on January 15, 2013. Retrieved January 26, 2012.
  4. 1 2 "The Oddball". Time. October 4, 2007. Archived from the original on January 25, 2012. Retrieved January 26, 2012.
  5. ↑ "Let's Hear It from Goofy Mr. Gosling". Philippine Daily Inquirer. Archived from the original on December 16, 2011. Retrieved January 26, 2012.
  6. ↑ "Bieber, Lavigne, Gosling related: Report". Canoe.ca. October 11, 2012. Archived from the original on February 19, 2013. Retrieved August 31, 2013.
  7. ↑ "Justin Bieber, Ryan Gosling, and Avril Lavigne Relationship" (PDF). Ancestry.ca. Archived from the original (PDF) on August 4, 2019. Retrieved August 31, 2013.
  8. ↑ "In Love with a Real Doll". Beliefnet. Archived from the original on January 2, 2012. Retrieved January 26, 2012.
  9. 1 2 Wood, Gaby (February 21, 2007). "I Live on Skid Row. You Can't Filter Out Reality There". The Guardian. London. Archived from the original on October 2, 2013. Retrieved January 26, 2012.
  10. ↑ "In Love with a Real Doll". Archived from the original on October 19, 2016. Retrieved October 16, 2016.
  11. ↑ "Ryan Gosling: 'If I had to shake it like a showgirl, I was going to do it'". The Guardian. April 9, 2015. Archived from the original on April 10, 2015. Retrieved April 9, 2015.
  12. 1 2 Stone, Jay (September 2, 2011). "TIFF Poster Boy Ryan Gosling on Working under the Table". National Post. Archived from the original on January 4, 2013. Retrieved April 5, 2012.
  13. ↑ "Ryan Gosling: The Children's Champion". The Independent. London. Archived from the original on November 25, 2009. Retrieved January 26, 2012.
  14. ↑ Murray, Rebecca (2004). "Ryan Gosling Interview – The Notebook Movie". About.com. Archived from the original on October 6, 2011. Retrieved January 26, 2012.
  15. ↑ https://www.thecanadianencyclopedia.ca/en/article/ryan-gosling
  16. ↑ https://www.britannica.com/biography/Ryan-Gosling
  17. ↑ https://www.imdb.com/name/nm0331516/bio/
  18. ↑ "Ryan Gosling: From 'Mickey Mouse Club' to 'La La Land'". Variety. Retrieved September 6, 2025.
  19. ↑ https://www.theguardian.com/film/2007/apr/08/features.magazine
  20. ↑ https.www.nytimes.com/2004/11/14/magazine/the-new-brude.html
  21. ↑ https://ew.com/best-movie-posters-25-years/
  22. ↑ https://www.rottentomatoes.com/m/half_nelson
  23. ↑ https://www.theguardian.com/film/2011/dec/29/ryan-gosling-drive-actor
  24. ↑ https://www.hollywoodreporter.com/review/blue-valentine-film-review-28751
  25. ↑ https://www.rogerebert.com/reviews/drive-2011
  26. ↑ https://www.thewrap.com/cannes-ryan-goslings-god-forgives-booed-1-89306/
  27. ↑ https://www.theguardian.com/film/2014/may/20/lost-river-review-ryan-gosling-cannes-2014
  28. ↑ https://variety.com/2017/film/news/la-la-land-box-office-worldwide-400-million-1202008323/
  29. ↑ https://www.empireonline.com/movies/reviews/blade-runner-2049-review/
  30. ↑ https://www.boxofficemojo.com/year/world/2023/
  31. ↑ https://pitchfork.com/reviews/albums/13593-dead-mans-bones/
  32. ↑ https://www.billboard.com/music/chart-beat/ryan-gosling-im-just-ken-hot-100-debut-barbie-1235384234/
  33. ↑ Finlayson, Ariana (September 17, 2011). "Ryan Gosling: Exes Sandra Bullock, Rachel Were the Best Girlfriends Ever!". US Weekly. Archived from the original on June 17, 2017. Retrieved January 20, 2017.
  34. ↑ Jones, Oliver (August 18, 2008). "Scoop". People. Archived from the original on June 14, 2013. Retrieved February 4, 2012.
  35. ↑ Mikelbank, Peter (November 26, 2011). "Ryan Gosling and Eva Mendes Take a Macabre Tour of Paris". People. Archived from the original on January 12, 2012. Retrieved January 26, 2012.
  36. ↑ Leopold, Todd (September 17, 2014). "Surprise! Eva Mendes, Ryan Gosling have baby". CNN. Archived from the original on November 1, 2014.
  37. ↑ "Certificate of Live Birth 1201619037369" (PDF). TMZ. May 9, 2016. Archived (PDF) from the original on May 13, 2016. Retrieved May 10, 2016.
  38. ↑ "The 79th Academy Awards (2007) Nominees and Winners". Academy of Motion Picture Arts and Sciences (AMPAS). Archived from the original on April 2, 2015. Retrieved August 27, 2013.
  39. ↑ "The 89th Academy Awards (2017) Nominees and Winners". Academy of Motion Picture Arts and Sciences (AMPAS). Archived from the original on March 3, 2017. Retrieved January 14, 2017.
  40. ↑ Bernstein, Joseph (۲۳ ژانویه ۲۰۲۴). "For 'Barbie' Fans Online, a Bitterly Ironic Oscar Snub". The New York Times (به انگلیسی). Retrieved 24 January 2024.
  41. ↑ "Winners & Nominees 2008". www.goldenglobes.com (به انگلیسی). Archived from the original on 12 October 2016. Retrieved 23 January 2017.
  42. ↑ "Winners & Nominees 2011". www.goldenglobes.com (به انگلیسی). Archived from the original on 12 October 2016. Retrieved 23 January 2017.
  43. ↑ "Winners & Nominees 2012". www.goldenglobes.com (به انگلیسی). Archived from the original on 5 December 2016. Retrieved 23 January 2017.
  44. ↑ "Winners & Nominees 2017". www.goldenglobes.com (به انگلیسی). Archived from the original on 10 January 2017. Retrieved 23 January 2017.
  45. ↑ "Nominations". Golden Globes (به انگلیسی). Retrieved 2024-01-02.
  46. ↑ "Film in 2017Awards". awards.bafta.org (به انگلیسی). Retrieved 23 January 2017.
  47. ↑ "Film in 2023 | BAFTA Awards". awards.bafta.org (به انگلیسی). Retrieved 18 January 2024.
  48. ↑ "SAG Awards Search | Screen Actors Guild Awards". www.sagawards.org (به انگلیسی). Retrieved 23 January 2017.
  49. ↑ "SAG Awards Winners: Complete List". Variety. January 29, 2017. Retrieved 2 August 2017.
  50. ↑ "Nominations Announced for the 30th Annual Screen Actors Guild Awards". www.sagaftra.org. Retrieved 2024-01-10.

پیوند به بیرون

در ویکی‌انبار پرونده‌هایی دربارهٔ رایان گاسلینگ موجود است.
This article is issued from ویکی‌پدیا. The text is available under Creative Commons Attribution-Share Alike 4.0 unless otherwise noted. Additional terms may apply for the media files.