حزب کرک (اسکاتلند)
حزب کِرک (به انگلیسی: Kirk Party) یک جناح رادیکال پرسبیترین از کووِنانترهای اسکاتلندی در طول جنگ‌های سه پادشاهی بودند.
آن‌ها پس از شکست جناح اِنگیجِرها در سال ۱۶۴۸ به دست اُلیور کرامول و پارلمان انگلستان به قدرت رسیدند. این حزب مجمع عمومی کوونانترها و ارتش را از «عناصر ناپاک» پاکسازی کرد و در سال ۱۶۵۱، چارلز دوم را به عنوان پادشاه اسکاتلند به سلطنت رساند. چارلز دوم تضمین کرده بود که امتیازاتی را به آنان مطابق با پیمان بردا (۱۶۵۰) اعطا کند.
کِرک (Kirk) یک واژه اسکاتلندی به معنای کلیسا، یا به طور خاص، کلیسای اسکاتلند است.
شور مذهبی افراطی حزب کِرک به ضرر نظامی آن‌ها تمام شد؛ درست قبل از نبرد دانبار (۱۶۵۰)، آن‌ها ۸۰ افسر و ۳۰۰۰ سرباز باتجربه را از ارتش خود اخراج کردند. شکست ویرانگر متعاقب آن‌ها از ارتش مدل جدید کرامول باعث بی‌اعتباری آن‌ها شد. سپس یک جناح میانه‌روتر برای مقاومت در برابر کرامول قدرت را به دست گرفت، اما آن‌ها نیز در نبرد وُرچِستر (۱۶۵۱) شکست خوردند که منجر به ادغام اسکاتلند در مشترک‌المنافع انگلستان شد. حزب کِرک در ابتدا توسط مخالفان اسکاتلندی‌شان با تمسخر «ویگامورها» یا «ویگ‌ها» نامیده می‌شد. این لقب تحقیرآمیز بعدها به جناح سیاسی انگلیسی تحت رهبری ارل شافتسبری منتقل شد که به دلیل کاتولیک بودن جیمز دوم، دوک یورک، خواستار محرومیت او از جانشینی تخت سلطنت انگلستان بودند.[۱]
منبع
- ↑ "Kirk Party". Wikipedia (به انگلیسی). 2025-07-04.