حزب کلرادو (پاراگوئه)
انجمن ملی جمهوری‌خواهان – حزب کلرادو Asociación Nacional Republicana – Partido Colorado | |
|---|---|
.svg.png){kind=logo} | |
| رهبر | سانتیاگو پنیا |
| رئیس | هوراسیو کارتس |
| بنیان‌گذار | برناردینو کابایرو |
| بنیان‌گذاری | ۱۱ سپتامبر ۱۸۸۷ |
| ستاد | آسونسیون |
| اعضای ثبت‌نام کرده (۲۰۲۲) | ۲٬۶۱۶٬۴۲۴ |
| مرام سیاسی | محافظه کاری جمهوری‌خواهی ملی گرایی پاراگوئه لیبرالیسم اقتصادی |
| طیف سیاسی | راست به راست میانه |
| وابستگی منطقه‌ای | اتحادیه احزاب آمریکای لاتین |
| وابستگی بین‌المللی | اتحادیه دموکرات بین‌الملل |
| رنگ رسمی | Red, white |
| مجلس نمایندگان | ۴۸ از ۸۰ |
| سنا | ۲۳ از ۴۵ |
| پارلمان مرکوسور (کرسی های پاراگوئه) | ۱۱ از ۱۸ |
| Governors | ۱۵ از ۱۷ |
 | |
| وبگاه | |
انجمن ملی جمهوری‌خواهان (به اسپانیایی: Asociación Nacional Republicana)، که با نام حزب کلرادو (، به معنای «حزب سرخ») نیز شناخته می‌شود، یک حزب سیاسی محافظه‌کار در پاراگوئه است که در ۱۱ سپتامبر ۱۸۸۷ توسط برناردینو کابالرو تأسیس شد. از سال ۱۹۴۷، کلرادویی‌ها، همان‌طور که شناخته می‌شوند، در سیاست پاراگوئه غالب بوده‌اند (بین سال‌های ۱۹۴۷ تا ۱۹۶۲ به عنوان تنها حزب قانونی حکومت می‌کردند) و از سال ۱۹۴۸ - علیرغم وقفه‌ای کوتاه بین سال‌های ۲۰۰۸ تا ۲۰۱۳ - ریاست جمهوری را کنترل کرده‌اند و همچنین در هر دو مجلس کنگره و فرمانداری‌های بخش‌ها اکثریت را در اختیار دارند.[۱]
تاریخچه
۱۸۸۷–۱۹۸۹
این حزب، اگرچه تنها در سال ۱۸۸۷ به عنوان پاسخی به تأسیس حزب لیبرال در همان سال تأسیس شد، اما از اواخر دهه ۱۸۷۰ به بعد، به‌طور غیررسمی به عنوان یک گروه سیاسی با محوریت برناردینو کابالرو، کاندیدو باریرو و خوزه سگوندو دکود وجود داشت.
این حزب رسماً از زمان تأسیس تا سال ۱۹۰۴، زمانی که در انقلاب ۱۹۰۴ سرنگون شد، بر کشور حکومت می‌کرد. این حزب پس از پایان جنگ داخلی ۱۹۴۷، در دوران ریاست جمهوری هیگینیو مورینیگو، در سال ۱۹۴۷ دوباره به دولت پیوست و به نیروی سیاسی غالب در کشور تبدیل شد. در این مدت، این حزب چندین شاخه شبه‌نظامی را اداره می‌کرد. از سال ۱۹۴۷ تا ۱۹۶۲، حزب کلرادو بر پاراگوئه به عنوان یک کشور تک حزبی حکومت می‌کرد؛ سایر احزاب سیاسی غیرقانونی بودند. در سال ۱۹۶۲، همه احزاب ملی رسماً قانونی شدند. اما حزب کمونیست که «بین‌المللی» تلقی می‌شد، همچنان غیرقانونی باقی ماند و طرفداران آن توسط دولت پاراگوئه سرکوب شدند. با این حال، در عمل، پاراگوئه همچنان یک دیکتاتوری نظامی تک حزبی باقی ماند و حزب کلرادو به عنوان یکی از «ستون‌های دوقلو» حکومت آلفردو استروسنر عمل می‌کرد، که پس از کودتایی در سال ۱۹۵۴ ریاست جمهوری را به دست گرفت و تا سال ۱۹۸۹ ادامه یافت، که یکی از طولانی‌ترین دوره‌های حکومت یک رهبر غیرسلطنتی در تاریخ است. در دوران حکومت استروسنر، همه اعضای نیروهای مسلح و کارمندان دولت ملزم به عضویت در حزب کلرادو بودند. گروه‌های مخالف درون حزب پاکسازی شدند و دو گروه (جنبش مردمی کلرادو و انجمن ملی جمهوری‌خواهان در تبعید و مقاومت) تا دهه ۱۹۸۰ به عنوان گروه‌های مخالف در تبعید فعالیت می‌کردند. در سال ۱۹۸۷، شکافی در حزب بین یک جناح تندرو حامی حکومت استروسنر و یک جناح سنت‌گرا وجود داشت. این اختلاف عمدتاً بر سر مسئله جانشینی استروسنر بود و نقش مهمی در کودتای سال ۱۹۸۹ به رهبری ژنرال آندرس رودریگز، که خود یک سنت‌گرا بود، داشت که استروسنر را از قدرت برکنار کرد.[۲]
از سال ۱۹۸۹
در سال ۲۰۰۲، اتحادیه ملی شهروندان اخلاق‌مدار از حزب جدا شد.
در جریان انتخابات سراسری پاراگوئه در سال ۲۰۰۳، این حزب در انتخابات مجلس قانونگذاری، ۳۵٫۳٪ از آرای عمومی (۳۷ از ۸۰ کرسی) را در مجلس نمایندگان پاراگوئه و ۳۲٫۹٪ (۱۶ از ۴۵ کرسی) را در سنا به دست آورد. نامزد این حزب در انتخابات ریاست جمهوری در همان تاریخ، نیکانور دوآرته، با ۳۷٫۱٪ آرای عمومی انتخاب شد.
در ۲۰ آوریل ۲۰۰۸، برای اولین بار در ۶۱ سال، حزب کلرادو انتخابات ریاست جمهوری را به یک نامزد مخالف از جناح چپ میانه، فرناندو لوگو، یک اسقف کاتولیک رومی، باخت، که برای اولین بار از هر دو نظر (انتخاب آزاد یک نامزد مخالف و یک اسقف به سمت ریاست جمهوری در پاراگوئه) اتفاق افتاد. بلانکا اوولار، اولین زنی که برای ریاست جمهوری نامزد شد، نماینده حزب کلرادو در این انتخابات بود. فرناندو لوگو، که قبل از انتخابات از لباس مذهبی خود دست کشیده بود تا بتواند طبق قانون پاراگوئه واجد شرایط شود، قبل از مراسم تحلیف خود به عنوان رئیس‌جمهور در ۱۵ آگوست ۲۰۰۸، رسماً توسط واتیکان از سوگندهای خود آزاد شد.
به گفته آنتونیو سولیانچیچ، دانشمند علوم اجتماعی در دانشگاه خودمختار آسونسیون، «برای گرفتن شغل، باید نشان دهید که عضو حزب هستید. مشکلی که پاراگوئه دارد این است که اگرچه استروسنر از نقشه سیاسی ناپدید شد، اما میراثی از خود به جا گذاشت که هیچ‌کس سعی در دفن آن نکرده است.»[۳]
تاریخچه انتخابات
انتخابات ریاست جمهوری
توجه: از سال ۱۹۴۷ تا ۱۹۶۲، حزب کلرادو تنها حزب قانونی بود . انتخابات آزاد و عادلانه تا سال ۱۹۹۳ برگزار نشد.
| انتخابات | کاندیدای حزب | آرا | % | نتیجه |
|---|---|---|---|---|
| ۱۹۵۳ | فدریکو چاوز | ۲۲۴٬۷۸۸ | ۱۰۰٪ | پیروزی (تنها حزب قانونی)  |
| ۱۹۵۴ | آلفردو اشتروسنر | ۲۳۶٬۱۹۱ | ۱۰۰٪ | پیروزی (تنها حزب قانونی) |
| ۱۹۵۸ | ۲۹۵٬۴۱۴ | ۱۰۰٪ | پیروزی (تنها حزب قانونی) | |
| ۱۹۶۳ | ۵۶۹٬۵۵۱ | ۹۲٫۳٪ | پیروزی | |
| ۱۹۶۸ | ۴۶۵٬۵۳۵ | ۷۱٫۶٪ | پیروزی | |
| ۱۹۷۳ | ۶۸۱٬۳۰۶ | ۸۴٫۷٪ | پیروزی | |
| ۱۹۷۸ | ۹۰۵٬۴۶۱ | ۹۰٫۸٪ | پیروزی | |
| ۱۹۸۳ | ۹۴۴٬۶۳۷ | ۹۱٫۰٪ | پیروزی | |
| ۱۹۸۸ | ۱٬۱۸۷٬۷۳۸ | ۸۹٫۶٪ | پیروزی | |
| ۱۹۸۹ | آندرس رودریگز | ۸۸۲٬۹۵۷ | ۷۶٫۵۹٪ | پیروزی |
| ۱۹۹۳ | جان چارلز واسموزی | ۴۴۹٬۵۰۵ | ۴۱٫۷۸٪ | پیروزی |
| ۱۹۹۸ | رائول کوباس گرائو | ۸۸۷٬۱۹۶ | ۵۵٫۳۵٪ | پیروزی |
| ۲۰۰۳ | نیکانور دوآرته | ۵۷۴٬۲۳۲ | ۳۸٫۳۰٪ | پیروزی |
| ۲۰۰۸ | بلانکا اوولار | ۵۷۳٬۹۹۵ | ۳۱٫۷۵٪ | باخت  |
| ۲۰۱۳ | هوراشیو کارتس | ۱٬۱۰۴٬۱۶۹ | ۴۸٫۴۸٪ | پیروزی |
| ۲۰۱۸ | ماریو عبدو بنیتز | ۱٬۲۰۶٬۰۶۷ | ۴۸٫۹۶٪ | پیروزی |
| ۲۰۲۳ | سانتیاگو پنیا | ۱٬۲۹۲٬۰۷۹ | ۴۳٫۹۴٪ | پیروزی |
منابع
- ↑ "Me afiliaron sin mi consentimiento". El Surtidor (به انگلیسی). Retrieved 2025-11-22.
- ↑ «Military Coup Topples Paraguay's Stroessner : Incoming President Promises Democracy, Respect for Rights». Los Angeles Times (به انگلیسی). ۱۹۸۹-۰۲-۰۴. دریافت‌شده در ۲۰۲۵-۱۱-۲۲.
- ↑ "ANR reactivó su web: sepa qué hacer si sigue figurando como afiliado - Nacionales - ABC Color". www.abc.com.py (به اسپانیایی). Retrieved 2025-11-22.