برناردینو کابایرو
برناردینو کابایرو | |
|---|---|
 | |
| نهمین رئیس‌جمهور پاراگوئه | |
| دوره مسئولیت ۴ سپتامبر ۱۸۸۰ – ۲۵ نوامبر ۱۸۸۶ | |
| معاون رئیس‌جمهور | خوان آنتونیو خارا |
| پس از | کاندیدو باریرو |
| پیش از | پاتریسیو اسکوبار |
| اطلاعات شخصی | |
| زاده | ۲۰ مهٔ ۱۸۳۹ ایبیکوی، پاراگوئه |
| درگذشته | ۲۶ فوریهٔ ۱۹۱۲ (۷۲ سال) آسونسیون، پاراگوئه |
| حزب سیاسی | حزب کلرادو |
برناردینو کابالرو ملگارخو (زادهٔ ۲۰ مهٔ ۱۸۳۹ در ایبیکوی پاراگوئه – درگذشتهٔ ۲۶ فوریهٔ ۱۹۱۲ در آسونسیون)[۱] یک افسر نظامی و سیاستمدار پاراگوئه بود. او در طول جنگ پاراگوئه ژنرال بود. او پس از کودتای ۱۸۸۰ به عنوان رئیس‌جمهور پاراگوئه منصوب شد،[۲][۳] که از سپتامبر ۱۸۸۰ تا نوامبر ۱۸۸۶ خدمت می‌کرد. دوره او برای یک دوره متوالی دیگر محدود شد، بنابراین او تضمین کرد که دوست نزدیکش پاتریسیو اسکوبار جانشین او شود.[۲]
او در سپتامبر ۱۸۸۷ حزب کلرادو را تأسیس کرد، که در حال حاضر بزرگ‌ترین حزب سیاسی پاراگوئه است و در کنار حزب لیبرال در جایگاه دوم قرار دارد.[۲]
اوایل زندگی
کابالرو که در ایبیکوئی به دنیا آمد، از نوادگان اشراف اسپانیایی، پسر خوزه رامون کابالرو د آنازکو (از نوادگان توپاک هوالپا از طریق اینکا گارسیلاسو د لا وگا) و همسرش ملچورا اینس ملگارجو و ژنس بود. او دو بار ازدواج کرد، با ماریا د لا کونسپسیون دیاز د بدویا و جولیا آلوارز. از اولین ازدواج او دو فرزند داشت، رامون کابالرو د بدویا، که با مارتا کاهن ازدواج کرد و مشکل داشت، و ملچورا کابالرو د بدویا، با پسر عموی دور خود کارلوس فرانسیسکو ساگویر پریرا ازدواج کرد. او در خارج از ازدواج خود ۹۰ فرزند دیگر نیز داشت که همه آنها به‌طور رسمی توسط او به رسمیت شناخته شده بودند، و بنابراین امروزه او دارای فرزندان بی شماری است.
خدمت سربازی
کابالرو در سال ۱۸۶۴ به ارتش پاراگوئه پیوست و در جنگ پاراگوئه جنگید.[۴] او در لشکرکشی ماتو گروسو شرکت کرد. بعدها دستیار رئیس‌جمهور فرانسیسکو سولانو لوپز در هومایتا شد و با وفاداری، مدارج ترقی را طی کرد. او به‌طور فزاینده‌ای به رهبر مهمی در عملیات عقبه تبدیل شد و سرانجام به یک ژنرال سواره نظام تبدیل شد. کابالرو بزرگ‌ترین قهرمان زنده جنگ بود که در ۸ آوریل ۱۸۷۰ پس از نبرد سرو کورا در نزدیکی رودخانه آپا توسط برزیلی‌ها اسیر و در ماه مه ۱۸۷۱ آزاد شد.[۵] در طول دستگیری، او با برزیلی‌ها دوست شد و حمایت سیاسی و نظامی آنها بعداً، در طول دوران سیاسی او، بسیار مؤثر بود.
سیاست پس از جنگ
کابالرو به آسونسیون بازگشت و درگیر سیاست شد و به جناح وفادار لوپز به رهبری کاندیدو باریرو پیوست. او یکی از رهبران شورش‌های مارس و ژوئن ۱۸۷۳ و شورش ژانویه ۱۸۷۴ علیه بنیگنو فریرا، سیاستمدار قدرتمند، بود که در فوریه ۱۸۷۴ مجبور به تبعید شد. به دلیل نفوذ روزافزونش، کابالرو در دولت سالوادور جوولانوس به عنوان وزیر کشور منصوب شد. در نوامبر ۱۸۷۴، کابالرو در زمان رئیس‌جمهور جدید خوان باتیستا گیل به عنوان وزیر دادگستری، عبادت و آموزش منصوب شد.[۵] او به همراه معاون رئیس‌جمهور هیگینیو اوریارته در سال‌های ۱۸۷۴–۱۸۷۵ به لندن اعزام شدند تا وضعیت وام‌های مالی را روشن کنند.
پس از مرگ خوان باتیستا گیل در سال ۱۸۷۷، او به اطمینان از انتخاب کاندیدو باریرو، متحد سیاسی‌اش، به ریاست جمهوری کمک کرد.
کودتای ۱۸۸۰
در ۴ سپتامبر ۱۸۸۰، پس از مرگ کاندیدو باریرو، معاون رئیس‌جمهور، آدولفو ساگویر، توسط وزیر جنگ و نیروی دریایی، پدرو دوآرته، دستگیر شد. سپس از آدولفو ساگویر خواسته شد تا استعفای خود را امضا کند. در همان روز، سنای پاراگوئه تشکیل جلسه داد و کابالرو را به ریاست جمهوری انتخاب کرد. بدین ترتیب، پس از دوره‌های کوتاه ریاست جمهوری گیل و باریرو که از نظر سیاسی قوی‌تر بودند، رهبر شورش‌های ۱۸۷۳–۷۴ به قدرت رسید.[۶]
ریاست جمهوری
در دوران حکومت او، اداره ثبت احوال تأسیس شد، شهر ویلا فلوریدا تأسیس شد و اداره کل مهاجرت ایجاد گردید. در ژوئن ۱۸۸۱، بانک ملی و بانک خصوصی پاراگوئه تأسیس شدند.[۷] در دوران ریاست جمهوری او، بسیاری از زمین‌هایی که قبلاً متعلق به دولت و خانواده حاکم لوپز بود، برای جمع‌آوری پول فروخته شد.
زندگی سیاسی بعدی
کابالرو در انتخابات ریاست جمهوری ۱۸۸۶ تقلب کرد تا پیروزی متحد نزدیکش پاتریسیو اسکوبار را تضمین کند. در پاسخ، مخالفان سیاسی او حزب لیبرال را تأسیس کردند و دو ماه بعد کابالرو حزب حاکم کلرادو را تأسیس کرد. از سال ۱۸۸۷ تا ۱۹۰۴ به عنوان رئیس‌جمهور سابق، او همچنین عضو سنای پاراگوئه و در سال‌های ۱۸۹۴ و ۱۹۰۲ رئیس آن بود.[۸]
کابالرو با حفظ فرماندهی ارتش و حزب کلرادو، کنترل زیادی بر کشور داشت. نامزدهای مورد علاقه او تا سال ۱۸۹۴، زمانی که خوان باتیستا اگوزکیزا، خوان گوالبرتو گونزالس را سرنگون کرد، کشور را در دست داشتند. کابالرو در سال ۱۹۰۲ به سازماندهی کودتای دیگری کمک کرد و خوان آنتونیو اسکورا را به قدرت رساند، اما پس از سرنگونی اسکورا در انقلاب ۱۹۰۴، لیبرال‌ها قدرت را به دست گرفتند.
کابالرو به دلیل تلاش‌هایش در دوران جنگ و اهمیت سیاسی‌اش، در پانتئون ملی قهرمانان به خاک سپرده شده است. شهر پاراگوئه‌ای ژنرال برناردینو کابالرو به نام او نامگذاری شده است.
منابع
- ↑ abctv.com.py – Birth date بایگانی‌شده در ۳ سپتامبر ۲۰۱۱ توسط Wayback Machine
- 1 2 3 Lewis, Paul H. (1986), Bethell, Leslie (ed.), "Paraguay from the War of the Triple Alliance to the Chaco War, 1870–1932", The Cambridge History of Latin America: Volume 5: c.1870 to 1930, Cambridge University Press, vol. 5, pp. 475–496, doi:10.1017/chol9780521245173.015, ISBN 978-0-521-24517-3
- ↑ Madrid, Raúl L. (2025). The Birth of Democracy in South America. Cambridge University Press. pp. 292–293. ISBN 978-1-00-963381-9.
- ↑ Hooker, T.D. , 2008, The Paraguayan War, Nottingham: Foundry Books, شابک ۱۹۰۱۵۴۳۱۵۳
- 1 2 Nickson, R. Andrew (17 June 2015). Historical Dictionary of Paraguay. Rowman & Littlefield. ISBN 978-0-8108-7964-5 – via Google Books.
- ↑ «Rebirth of the Paraguayan Republic: the first Colorado era, 1878-1904».
- ↑ Warren, Harris Gaylord (2 February 1985). "Rebirth of the Paraguayan Republic: the first Colorado era, 1878-1904". Pittsburgh, PA: University of Pittsburgh Press – via Internet Archive.
- ↑ Ley csj.gov.py
فهرست رئیس‌جمهورهای پاراگوئه | |||
|---|---|---|---|
 |
|  | |
اسامی کج (ایتالیک) نشان‌دهنده نقش موقت هستند. | |||