حکومت مسیحی

یک حکومت مسیحی یا به عبارت دیگر کشور مسیحی، کشوری است که نوعی از مسیحیت را به عنوان دین رسمی خود به رسمیت می‌شناسد و اغلب دارای یک کلیسای حکومتی (که کلیسای رسمی نیز نامیده می‌شود) است، که یک فرقه مسیحی حامی حکومت است و توسط حکومت حمایت می‌شود.

از نظر تاریخی، ملت‌های ارمنستان، امپراتوری حبشه، پادشاهی مقره و امپراتوری مقدس روم، و همچنین امپراتوری روم و ادامه آن امپراتوری بیزانس، امپراتوری روسیه، امپراتوری اسپانیا، امپراتوری بریتانیا، امپراتوری پرتغال و امپراتوری کارولنژی، امپراتوری استعماری بلژیک و امپراتوری فرانسه، خود را به عنوان حکومت مسیحی اعلام کرده‌اند.

امروزه، چندین ملت رسماً خود را به عنوان حکومت‌های مسیحی معرفی می‌کنند یا کلیساهای حکومتی دارند. این کشورها شامل آرژانتین، ارمنستان، کاستاریکا، السالوادور، دانمارک (شامل گرینلند و جزایر فارو)، انگلستان، جمهوری دومینیکن،[۱] گرجستان،[۲] یونان، مجارستان[۳]، ایسلند، لیختن اشتاین، مالت،[۴] موناکو،[۵] نروژ،[۶] ساموآ،[۷] صربستان، تونگا، تووالو، واتیکان، و زامبیا می‌شوند. قوانین کشورهای مختلف مسیحی، مانند دانمارک، نروژ و سوئد، ایجاب می‌کند که پادشاه آنها مسیحی باشد (که معمولاً از یک فرقه خاص، مانند لوتریانیسم انجیلی است). یک حکومت مسیحی در مقابل یک دولت سکولار، یک دولت ملحد، یا یک حکومت مذهبی دیگر، مانند یک حکومت یهودی، یا یک حکومت اسلامی قرار دارد.

تاریخچه

مرزهای امپراتوری روم شرقی در دوران حکمرانی ژوستینین کبیر

کلیسای حواری ارمنی ریشه‌های خود را به دوران حواریون در می‌یابد و خلافت رسولی را از حواریون ناتانائیل و تادئوس (یهودا) می‌داند. پایه‌گذاری رسمی مسیحیت به عنوان دین حکومتی ارمنستان اصولاً به سال ۳۰۱ میلادی، در زمان سلطنت تیرداد سوم، پس از گرویدن او به مسیحیت توسط گریگور روشنگر برمی‌گردد. این امر ارمنستان را به اولین ملتی تبدیل می‌کند که مسیحیت را به عنوان دین رسمی کشور پذیرفت، اگرچه تاریخ دقیق آن موضوع بحث‌های علمی بوده است.[۸] در سال ۳۸۰ میلادی، سه امپراتور رومی فرمان تسالونیکی (Cunctos populos) را صادر کردند و امپراتوری روم را به یک حکومت مسیحی تبدیل کردند و مسیحیت نیقیه در قالب کلیسای حکومتی خود را به عنوان دین رسمی تشکیل دادند.

پس از سقوط امپراتوری روم غربی در اواخر قرن پنجم، امپراتوری روم شرقی تحت حکمرانی امپراتور ژوستینین (حکومت: ۵۲۷–۵۶۵)، بر اساس قانون روم، فرهنگ یونان و زبان یونانی، به حکومت مسیحی غالب در جهان تبدیل شد. در این حکومت مسیحی، که تقریباً همه رعایای آن به عیسی ایمان داشتند، «مقدار عظیمی از استعداد هنری صرف ساخت کلیسا، مراسم و تزئینات کلیسا می‌شد».[۹]

ارمنستان به عنوان یک کشور مسیحی، «مسیحیت را به عنوان دین پادشاه، اشراف و مردم پذیرفت». در سال ۳۲۶ میلادی، طبق سنت رسمی کلیسای ارتدکس گرجستان، پس از گرویدن میریان و نانا، کشور گرجستان به یک حکومت مسیحی تبدیل شد و امپراتور کنستانتین کبیر تعدادی کشیش را برای غسل تعمید مردم فرستاد. در قرن چهارم در پادشاهی آکسوم، پس از گرویدن ایزانا به دین مسیحیت، این امپراتوری نیز به یک حکومت مسیحی تبدیل شد.

در قرون وسطی، تلاش‌هایی برای ایجاد یک حکومت پان مسیحیت (Pan-Christianity) با متحد کردن کشورهای جهان مسیحیت صورت گرفت. ملی‌گرایی مسیحی در این دوره نقش داشت، که در آن دوره در مسیحیان برای بازپس‌گیری سرزمین‌هایی همچون سرزمین مقدس و شمال آفریقا که مسیحیت از لحاظ تاریخی در آن شکوفا شده بود، انگیزه ایجاد شد.

بیداری بزرگ اول، انقلاب آمریکا و بیداری بزرگ دوم، از سال ۱۷۷۶ تا ۱۸۳۳ باعث دو دوره از هم پاشیدگی در میان ایالت‌های ایالات متحده جدید شدند.[۱۰]

دوران مدرن

کشورهایی که مسیحیت دین رسمی آنهاست با رنگ آبی مشخص شده‌اند.

آرژانتین

ماده ۲ قانون اساسی آرژانتین به صراحت بیان می‌کند که «دولت فدرال از ایمان (کلیسای) حواری کاتولیک رومی حمایت می‌کند» و ماده ۱۴ آزادی مذهب را تضمین می‌کند.[۱۱][۱۲] [۱۳]اگرچه این قانون نه دین رسمی و نه دین دولتی را اجباری نمی‌کند، [۱۴] برای مسیحیت کاتولیک جایگاه ممتازی قائل می‌شود. [۱۵][۱۶]پیش از اصلاحیه ۱۹۹۴، قانون اساسی تصریح می‌کرد که رئیس‌جمهور باید کاتولیک رومی باشد.

ارمنستان

در ارمنستان، مسیحیت دین رسمی و کلیسای حواری ارمنی کلیسای ملی است. ارمنستان اولین کشوری است که مسیحیت را به عنوان دین رسمی خود به رسمیت شناخت.

کاستاریکا

قانون اساسی کاستاریکا تصریح می‌کند که «مذهب کاتولیک و حواری، دین کشور است». به همین ترتیب، روزهای مقدس مسیحیان کاتولیک توسط دولت به رسمیت شناخته شده و در «مدارس دولتی که آموزش مذهبی ارائه می‌دهند» صورت می‌پذیرد، اگرچه والدین می‌توانند در صورت تمایل فرزندان خود را در آن شرکت ندهند.

دانمارک

کلیسای دانمارک، یک کلیسای قصبه که پرچم دانمارک در محوطه آن به اهتزاز درآمده است

از اوایل قرن یازدهم میلادی، «دانمارک یک کشور مسیحی محسوب می‌شد»[۱۷][۱۸] و کلیسای دانمارک عضوی از فدراسیون جهانی لوتری، کلیسای حکومتی بود.[۱۹]

بیش از ۸۲ درصد از جمعیت دانمارک عضو کلیسای انجیلی لوتری دانمارک هستند که «رسماً به ریاست ملکه دانمارک اداره می‌شود»[۲۰] قانون جانشینی تصریح می‌کند که پادشاه «باید عضو کلیسای انجیلی باشد.»[۲۱] علاوه بر این، کشیشان «در کلیسای دانمارک، کارمندان دولتی هستند که توسط وزارت امور کلیسا استخدام شده‌اند» و «پایه اقتصادی کلیسای دانمارک، مالیات‌های کلیسایی جمع‌آوری‌شده توسط حکومت به همراه یک شرکت تابعه مستقیم حکومتی (۱۲ درصد) است که به‌طور نمادین هزینه‌های کلیسای دانمارک را برای اداره ثبت احوال و مکانیزم دفن برای همه شهروندان پوشش می‌دهد.»[۲۰]

انگلستان

کلیسای جامع کانتربری اریکه رسمی اسقف اعظم کانتربری را در خود جای داده است.

آموزش دین مسیحی در مدارس ابتدایی و متوسطه در بریتانیا به کودکان انجام می‌پذیرد. مدارس انگلیسی الزام قانونی برای انجام عبادت جمعی روزانه «با ماهیتی کاملاً مسیحی» دارند که در حد زیادی نادیده گرفته می‌شود[۲۲]

جمهوری دومینیکن

جمهوری دومینیکن یک کشور مسیحی است و مسیحیت کاتولیک دین رسمی آن است.[۱] با توجه به همین امر، دولت جمهوری دومینیکن امتیازات ویژه‌ای را برای کلیسای کاتولیک قائل می‌شود.[۱] تعطیلات ملی شامل روزهای مقدس مسیحیت، مانند خاج‌شویان (۶ ژانویه)، آدینه نیک، جشن یادبود شام آخر مسیح و روز کریسمس می‌شود. در جمهوری دومینیکن، کلاس‌های تعلیمات دینی باید بر اساس کاتولیک یا بر اساس پروتستان انجیلی باشند و لازم است در تمام مدارس دولتی ابتدایی و متوسطه تدریس شوند.[۱]

جزایر فارو

کلیسای جزایر فارو کلیسای حکومتی جزایر فارو است.[۲۳]

گرجستان

گرجستان یکی از قدیمی‌ترین کشورهای مسیحی است. ماده ۸ قانون اساسی گرجستان و کنکوردا ۲۰۰۲، امتیازات ویژه‌ای را برای کلیسای ارتدکس گرجستان قائل می‌شود که شامل مصونیت قانونی پاتریارک گرجستان می‌شود. کلیسای ارتدکس مورد اعتمادترین نهاد،[۲۴][۲۵] و رهبر آن پاتریاک ایلیای دوم، مورد اعتمادترین فرد در کشور است.[۲۶][۲۷]

یونان

یونان یک کشور مسیحی است[۲۸][۲۹] و کلیسای یونان «نقش برتری در حیات این کشور» ایفا می‌کند.[۳۰]

کوه آتوس و بیشتر شبه جزیره آتوس به عنوان یک منطقه خودمختار در یونان توسط جماعت رهبانی کوه آتوس اداره می‌شود که از لحاظ کلیسایی تحت قلمرو دادرسی مستقیم پاتریارک‌نشین جهانی قسطنطنیه قرار دارد.

مجارستان

دیباچه قانون اساسی مجارستان ۲۰۱۱، مجارستان را «بخشی از اروپای مسیحی» توصیف می‌کند و «نقش مسیحیت در حفظ ملیت» را به رسمیت می‌شناسد، در حالی که ماده هفتم تصریح می‌کند که «دولت برای اهداف اجتماعی با کلیساها همکاری خواهد کرد». با این حال، قانون اساسی همچنین آزادی مذهب و جدایی کلیسا از حکومت را تضمین می‌کند.[۳]

ایسلند

کلیسای جامع ریکیاویک، کلیسای مادر کلیسای انجیلی لوتری ایسلند

حدود سال ۱۰۰۰ میلادی، ایسلند به یک کشور مسیحی تبدیل شد.[۳۱]

تمام مدارس دولتی، آموزش اجباری مسیحیت دارند هرچند ممکن است وزیر آموزش و پرورش معافیتی را در برخی موارد قائل شود.

لیختن‌اشتاین

قانون اساسی لیختن‌اشتاین، کلیسای کاتولیک را به عنوان کلیسای حکومتی کشور تعیین می‌کند.[۳۲] طبق ماده ۱۶ قانون اساسی لیختن‌اشتاین، در مدارس دولتی تعلیمات دینی توسط مسئولان کلیسا ارائه می‌شود.[۳۲]

مالت

پرچم شهروندی مالت

بخش دوم قانون اساسی مالت، دین این کشور را به عنوان دین حواری کاتولیک رومی مشخص می‌کند.[۳۳][۴] این قانون بیان می‌کند که «مقامات کلیسای حواری کاتولیک رومی وظیفه دارند اصول درست و غلط را آموزش دهند» و «آموزش مذهبی ایمان حواری کاتولیک رومی باید در تمام مدارس دولتی به عنوان بخشی از آموزش اجباری ارائه شود».[۳۳]

موناکو

ماده ۹ قانون اساسی موناکو مذهب کاتولیک، رسولی و رومی را به عنوان دین کشور توصیف می‌کند.[۵]

نروژ

کتاب مقدس به زبان نروژی

کول دورام و تور سَم لیندهولم، در سال ۲۰۱۳ نوشتند که «نروژ به مدت هزار سال یک پادشاهی با کلیسای حکومتی مسیحی بوده است» و در سال ۱۷۳۹ فرمانی صادر شد که دستور می‌داد «آموزش ابتدایی برای همه کودکان نروژی اجباری شود، به طوری که همه نروژی‌ها قادر باشند تا کتاب مقدس و کتکیزم لوتری را خودشان بخوانند.» قانون اساسی امروزی نروژ تصریح می‌کند که «کلیسای نروژ، یک کلیسای انجیلی-لوتری، کلیسای رسمی نروژ باقی خواهد ماند و به همین ترتیب توسط حکومت حمایت خواهد شد.»[۳۴] به این ترتیب، «قانون اساسی نروژ تصریح می‌کند که لوتریانیسم دین رسمی کشور است و پادشاه رئیس عالی دنیوی کلیسا است.»[۳۵][۳۶] اداره کلیسا «بین وزارت کلیسا، آموزش و تحقیقات به صورت مرکزی و مقامات شهرداری به صورت محلی» تقسیم می‌شود،[۳۵] و کلیسای نروژ «به مالیات‌های حکومتی و محلی وابسته است».[۳۷] کلیسای نروژ مسئول «نگهداری از ساختمان‌های کلیسا و گورستان‌ها» است.[۳۸] در اواسط قرن بیستم، اکثریت نروژی‌ها در کلیسای لوتری حضور می‌یافتند. طبق توصیفات انجام گرفته در سال ۱۹۵۷ «بیش از ۹۰ درصد جمعیت توسط روحانیون کلیسای حکومتی به ازدواج هم درآمده‌اند، فرزندانشان غسل تعمید شده و تأیید شده‌اند و در نهایت با خدمات کلیسا به خاک سپرده شده‌اند.»[۳۹] با این حال، اعضای فعلی در کلیسای انجیلی لوتری نروژ کمتر شده است و در سال ۲۰۲۱ به ۶۵ درصد از جمعیت رسید.[۴۰]

در سال ۲۰۱۷، کلیسای نروژ خودگردان شد و هویت این گروه مذهبی از یک کلیسای حکومتی به کلیسای ملی تغییر یافت.[۴۱] کلیسای نروژ همچنان با بودجه عمومی حمایت می‌شود.[۴۱] قوانین جانشینی حاکم بر سلطنت نروژ ایجاب می‌کند که پادشاه یک لوتری انجیلی و عضو کلیسای نروژ باشد.[۴۲] از کسانی که با خانواده سلطنتی نروژ ازدواج می‌کنند، انتظار می‌رود که لوتری انجیلی باشند یا به آن بگروندند.[۴۲]

ساموآ

ساموآ در سال ۲۰۱۷ به یک حکومت مسیحی تبدیل شد. ماده ۱ قانون اساسی ساموآ بیان می‌کند که «ساموآ یک ملت مسیحی بر اساس خدای پدر، پسر و روح‌القدس است».[۷]

صربستان

بر اساس تحقیقات و اکتشافات آثار باستانی به جا مانده از ایلیری‌ها، تریبالی و سایر قبایل خویشاوند، در زمان کنستانتین کبیر در مسیحیت‌سازی امپراتوری روم شرقی، صربستان به عنوان یک قلمرو به یک حکومت مسیحی تبدیل شد. از آن زمان تحقیقات بیشتری انجام شده است که شاید موجودیت صرب‌هایی که در دوران روم در ایلیریا در بالکان زندگی می‌کردند، اثبات کند. طی قرن‌های بعدی از قرن چهارم تا دوازدهم، زمانی که کلیسای کاتولیک میدان کارزار در صربستان به خاطر کلیسای ارتدکس شرقی بود، صربستان به عنوان یک حکومت مسیحی ارتدکس تحت حوزه او به واسطه ساوا حکمفرما شد.[۴۳]

صربستان به عنوان کشور امروزی، در قانون اساسی خود به عنوان یک کشور سکولار با آزادی مذهبی تضمین شده تعریف می‌شود.[۴۴] با این حال، مسیحیان ارتدکس با ۶٬۰۷۹٬۳۹۶ پیرو، ۸۴٫۵ درصد از جمعیت کشور را تشکیل می‌دهند. کلیسای ارتدکس صربی بزرگ‌ترین کلیسای سنتی این کشور است که پیروان آن عمدتاً صرب هستند. کلیسای ارتدکس صربی به‌طور مستقیم یا غیرمستقیم بر تصمیمات و مواضع حکومت نفوذ فرهنگی دارد.[۴۵][۴۶][۴۷]

سوئد

کشیش لوتری در حال بلند کردن نان مقدس در طول اجرای مراسم عشای ربانی در کلیسای السیک، سوئد

در زمان حکمرانی گوستاف یکم، سوئد به یک کشور مسیحی انجیلی-لوتری تبدیل شد.[۴۸] اصلاحات پروتستان در سوئد توسط دو روحانی انجیلی-لوتری به نام‌های اولاس پتری و لورنتیوس پتری رهبری می‌شد.[۴۸] در سال ۱۵۴۴، پارلمان در وستروس اعلام کرد که سوئد یک پادشاهی انجیلی-لوتری است.[۴۸] طبق کرکوگونگ‌اسپلیت (Kyrkogångsplikt) (ترجمه تحت اللفظی:وظیفه حضور در کلیسا) برای شهروندان سوئدی تکلیف قانونی ایجاد می‌شود که هر روز خداوند در کلیسای انجیلی لوتری در مراسم عشای ربانی شرکت کنند. کلیسای انجیلی-لوتری سوئد از لحاظ تاریخی به عنوان کلیسای حکومتی عمل می‌کرد اگرچه در سال ۲۰۰۰ این رابطه سست شد؛ «کلیسای سوئد هنوز از نظر قانونی توسط حکومت سامان داده می‌شود و پادشاه باید عضو آن باشد و الهیات آن را بپذیرد.»[۴۹] قانون جانشینی سوئد، پادشاهان را ملزم به «اعتقاد به ایمان ناب انجیلی» می‌کند.[۵۰]

تونگا

تونگا در قرن نوزدهم[۵۱][۵۲] تحت حکومت جورج توپو یکم به یک کشور مسیحی تبدیل شد، و کلیسای وِسلیَن آزاد، عضو شورای جهانی متدیست، به عنوان کلیسای حکومتی این کشور دایر شد.[۵۳] در زمان حکومت جورج توپو یکم، یک «بند قانون اساسی جامع برای سامان‌دهی روز سبت» وضع شد.[۵۱]

تووالو

کلیسای تووالو، یک کلیسای کالوینیست در سنت کلیسای کنگره‌گرایان، کلیسای حکومتی تووالو است و در سال ۱۹۹۱ به این عنوان دایر شد.[۵۴] قانون اساسی تووالو این کشور را به عنوان «یک کشور مستقل مبتنی بر اصول مسیحی» معرفی می‌کند.[۵۵]

واتیکان

میدان سن پیترو، واتیکان

واتیکان یک کشور مسیحی است که در آن «پاپ از لحاظ تصدی مقام به‌طور همزمان رهبر کلیسای کاتولیک و همچنین رئیس دولت و رئیس کشور واتیکان است؛ او همچنین دارای (de jure) اقتدار مطلق بر قوای مقننه، مجریه و قضائیه" است.[۵۶]

زامبیا

پس از آنکه «زامبیا در سال ۱۹۹۱ خود را یک ملت مسیحی اعلام کرد»، «معاون رئیس‌جمهور این کشور از شهروندان خواست که در همه زمینه‌ها و در همه سطوح، گرایش مسیحی داشته باشند».

کلیسای ملی

تعدادی از کشورها دارای کلیسای ملی هستند که (به عنوان دین رسمی کشور) تعیین نشده است، اما با این وجود طبق قانون مدنی به عنوان گروه مذهبی کشور شناخته می‌شود. اگرچه این کشورها حکومت‌های مسیحی نیستند، اما کلیسای ملی رسمی مسیحی احتمالاً برخی عملکردهای حکومتی باقی‌مانده در رابطه با مناسبت‌ها و مراسم دولتی را بر عهده خواهد داشت. نمونه‌هایی از آن همچون اسکاتلند (کلیسای اسکاتلند) و سوئد (کلیسای سوئد) است. یک کلیسای ملی معمولاً انحصار رسمیت حکومتی را در اختیار دارد، اگرچه فنلاند به‌طور غیر معمول دو کلیسای ملی (کلیسای انجیلی لوتری فنلاند و کلیسای ارتدکس فنلاند) دارد که هر دو طبق قانون مدنی به عنوان کلیساهای رسمی مشترک کشور شناخته می‌شوند.

جستارهای وابسته

منابع

  1. 1 2 3 4 "2022 Report on International Religious Freedom: Dominican Republic" (به انگلیسی). United States Department of State. Retrieved 5 January 2025. A 1954 concordat with the Holy See designates Catholicism as the official state religion and extends special privileges to the Catholic Church not granted to other religious groups. These include the special protection of the state in the exercise of Catholic ministry, exemption of Catholic clergy from military service, permission to provide Catholic instruction in public orphanages, public funding to underwrite some church expenses, and exemption from customs duties. Nationally recognized holidays also include days that are traditionally only observed by Catholics. خطای یادکرد: برچسب <ref> نامعتبر؛ نام «DOS2025» چندین بار با محتوای متفاوت تعریف شده است. (صفحهٔ راهنما را مطالعه کنید.).
  2. ↑ Constitution of Georgia بایگانی‌شده در ۲۰۱۸-۰۶-۱۲ توسط Wayback Machine Article 9 (1 & 2) and 73 (1a1)
  3. 1 2 Hungary's Constitution of 2011. Retrieved 9 February 2016.
  4. 1 2 CONSTITUTION DE LA PRINCIPAUTE توسط Wayback Machine (بایگانی‌شده سپتامبر ۲۷, ۲۰۱۱) (French): Art. 9, Principaute De Monaco: Ministère d'Etat (archived from the original on 27 September 2011).
  5. ↑ "The Constitution of Norway, Article 16 (English translation, published by the Norwegian Parliament)" (PDF). Archived from the original (PDF) on 2015-09-08. Retrieved 2015-11-29.
  6. 1 2 Wyeth, Grant (June 16, 2017). "Samoa Officially Becomes a Christian State". The Diplomat. Archived from the original on June 16, 2017. Retrieved June 16, 2017. خطای یادکرد: برچسب <ref> نامعتبر؛ نام «Wyeth2017» چندین بار با محتوای متفاوت تعریف شده است. (صفحهٔ راهنما را مطالعه کنید.).
  7. ↑ Binns, John. An Introduction to the Christian Orthodox Churches. Cambridge: Cambridge University Press, 2002, p. 30. ISBN 0-521-66738-0.
  8. ↑ Spielvogel, Jackson (1 January 2013). Western Civilization. Cengage Learning. p. 155. ISBN 978-1-285-50019-5. The Byzantine Empire was both a Greek and a Christian state. Increasingly, Latin fell into disuse as Greek became both the common and the official language of the empire. The Byzantine Empire was also built on a faith in Jesus that was shared by almost all of its citizens. An enormous amount of artistic talent was poured into the construction of churches, church ceremonies, and church decoration. Spiritual principles deeply permeated Byzantine art.
  9. ↑ Vile, John R. "Established Churches in Early America". www.mtsu.edu (به انگلیسی). Retrieved 2023-04-25.
  10. ↑ "Argentina's Constitution of 1853, Reinstated in 1983, with Amendments through 1994" (PDF). constituteproject.org.
  11. ↑ "Argentina – Religión". argentina.gob.ar. Archived from the original on 8 October 2014.
  12. ↑ Constitution of Argentina, arts. 14, 20.
  13. ↑ Fayt ۱۹۸۵، p. ۳۴۷; Bidart Campos ۲۰۰۵، p. ۵۳.
  14. ↑ Constitution of Argentina, art. 2.
  15. ↑ "International Religious Freedom Report 2012 – Argentina". US Department of State. 2012.
  16. ↑ Warburg, Margit; Christoffersen, Lisbet; Petersen, Hanne; Hans Raun Iversen (28 June 2013). Religion in the 21st Century. Ashgate Publishing, Ltd. p. 85. ISBN 978-1-4094-8086-0.
  17. ↑ Künker Auktion 121 - The De Wit Collection of Medieval Coins. Numismatischer Verlag Künker. p. 206. Sweyn brought about Denmark's transition from a tribal civilisation to an early Christian state and furthermore modernised the organisation of the Christian church.
  18. ↑ The Lutheran Standard, Volume 27. Augsburg Publishing House. 1987. The state church of Denmark is Lutheran and a member of the Lutheran World Federation.
  19. 1 2 Juergensmeyer, Mark; Roof, Wade Clark (18 October 2011). Encyclopedia of Global Religion. SAGE Publications. p. 292. ISBN 978-1-4522-6656-5. A majority of Danes, 82.1% (as of January 2008), are members of the Evangelical Lutheran Church of Denmark—by Section 4 of the constitution, the state church, officially headed by the queen of Denmark. Pastors in the Church of Denmark are civil servants employed by the Ministry of Ecclesiastical Affairs, which also constitutes the head of administration. The economic base of the Church of Denmark is state-collected church taxes combined with a direct state subsidiary (12%), which symbolically covers the expenses of the Church of Denmark to run the civil registration and the burial system for all citizens.
  20. ↑ Cimino, Richard (18 July 2025). Global Lutheranism in the Contemporary World: Luther's Realm (به انگلیسی). Taylor & Francis. ISBN 978-1-04-038599-9. According to the article four in the Contitutional Act, "The Evangelical Lutheran Church shall be the established church of Denmark, and as such shall be supported by the state." In the Danish version of the Constitutional Act, the Danish word for "established church of Denmark" s "Den danske folkekirke." The Central concept is "folkekirke," which means "a church by the people (folk)," which means that it is the Parliament of the people (Folketing) that passes laws for the Lutheran Church, just as lawas are passed to regulate the tax system, the transport industry, or the health system. In other words, the Lutheran Church is part of the parlimentarian process and is regarded as a dimension of the State. Therefore, the Lutheran Church can be characterized as a "state church baed on the political will of the people." The dimension of being a State Church is also clear from article six in the Constitutional Act, which says: "The King shall be a member of the Evangelical Church."
  21. ↑ "State schools 'ignoring assembly' despite legal requirement". The Telegraph. 6 September 2011. Retrieved 1 May 2020."State schools 'ignoring assembly' despite legal requirement". The Telegraph. 6 September 2011. Retrieved 1 May 2020.
  22. ↑ "Heim | Hagstova Føroya". hagstova.fo. Retrieved 2023-04-25.
  23. ↑ "Caucasus Barometer 2013 Georgia".
  24. ↑ "Georgian church more trusted than parliament, president and PM together". 11 May 2018.
  25. ↑ "Patriarch Ilia II: 'Most trusted man in Georgia' - CNN.com". www.cnn.com (به انگلیسی). Retrieved 2023-04-25.
  26. ↑ "Civil.Ge | Politicians' Ratings in NDI-Commissioned Poll". old.civil.ge. Retrieved 2023-04-25.
  27. ↑ Jiang, Qing (2012). A Confucian Constitutional Order. Princeton University Press. p. 221. ISBN 978-0-691-15460-2. The features of the state affect the essence of the state, but the key term is that of historical identity, hence this chapter concentrates on historical identity as the essence of the state, though at times some of the other features will also be referred to. For instance, ancient Greece has now become an Orthodox Christian state. Ancient Persia (Iran) has now become a Muslim state, and the ancient Buddhist states of the Silk Route have also become Islamic states.
  28. ↑ Enyedi, Zsolt; Madeley, John T.S. (2 August 2004). Church and State in Contemporary Europe. Routledge. p. 119. ISBN 978-1-135-76141-7. Greece is the only Orthodox country in the EU.
  29. ↑ Meyendorff, John (1981). The Orthodox Church: Its Past and Its Role in the World Today. St Vladimir's Seminary Press. p. 155. ISBN 978-0-913836-81-1. Greece therefore is today the only country where the Orthodox Church remains a state church and plays a dominant role in the life of the country.
  30. ↑ Kendrick, T. D. (15 March 2012). A History of the Vikings. Courier Corporation. p. 350. ISBN 978-0-486-12342-4. In becoming a Christian state, then, Iceland had avoided the chaos that was threatened by the secession of the Christian party from Althing and had cemented her friendship with the mother-country of Norway.
  31. 1 2 Fox, Jonathan (19 May 2008). A World Survey of Religion and the State. Cambridge University Press. p. 119. ISBN 9781139472593. Liechtenstein's constitution designates the Catholic Church as the state Church and guarantees religious freedom. Article 38 provides protection for the property rights of all religious institutions and states that "the administration of church property in the parishes shall be regulated by a specific law; the agreement of church authorities shall be sought before the law is enacted." Article 16 states that religious instruction in public schools "shall be given by church authorities."
  32. 1 2 Gozdecka, Dorota Anna (27 August 2015). Rights, Religious Pluralism and the Recognition of Difference: Off the Scales of Justice. Routledge. p. 59. ISBN 978-1-317-62980-1. According to Section 2 of the Maltese Constitution from the year 1964, amended in 1994 and 1996, the state church of Malta is the Roman Catholic Church. According to the same section it is endowed with a legal right to determine moral rights and wrongs and is privileged in public education: 1. The religion of Malta is the Roman Catholic Apostolic Religion. 2. The authorities of the Roman Catholic Apostolic Church have the duty to teach which principles are right and which are wrong. Religious teaching of the Roman Catholic Apostolic Faith shall be provided in all State schools as part of compulsory education.
  33. ↑ The Constitution of Norway, Article 16 (English translation, published by the Norwegian Parliament) بایگانی‌شده در سپتامبر ۸, ۲۰۱۵ توسط Wayback Machine
  34. 1 2 Eriksen, Tore Linné; Afrikainstitutet, Nordiska (2000). Norway and National Liberation in Southern Africa. Nordic Africa Institute. p. 271. ISBN 9789171064479.
  35. ↑ Singh, Vikram (1 January 2008). Norway: The Champion of World Peace. Northern Book Centre. p. 81. ISBN 9788172112455.
  36. ↑ Fahlbusch, Erwin (2003). The Encyclopedia of Christianity. Wm. B. Eerdmans Publishing. p. 796. ISBN 978-0-8028-2415-8.
  37. ↑ Country Profile: Norway. The Unit. 1994. p. 9.
  38. ↑ Flint, John T. (1957). State, church and laity in Norwegian society: a typological study of institutional change. University of Wisconsin–Madison. p. 10.
  39. ↑ "Church of Norway". SSB (به انگلیسی). Retrieved 2023-04-25.
  40. 1 2 Askeland, Harald; Schmidt, Ulla (29 December 2016). Church Reform and Leadership of Change (به انگلیسی). James Clarke & Company Limited. p. 76. ISBN 978-0-227-90585-2. The Church of Norway is a majority Lutheran church with close ties to both the state and the people of Norway. Traditionally it has been a state church. Parish ministers have been (and some still remain) civil servants and bishops have been appointed by government minister of church affairs. In 2012 the church-state relationship was reconfigured and the Church of Norway is now defined as a national folk-church. This loosened the formal ties between the church and state, but the close relationship between the church on the one hand and staet and society on the other persists. The Church of Norway continues to receive and rely on public funding and approximately three quarters of the Norwegian population are members of this church.
  41. 1 2 Fandel, Jennifer (July 2007). Monarchy (به انگلیسی). The Creative Company. p. 10. ISBN 978-1-58341-534-4. For example, the Lutheran Church of Norway is that country's official church, and the constitution requires that the monarch be a member of the church. Those within the royal family, including those who marry into the family, are expected to claim Lutheranism, a type of Christian religion, as their own.
  42. ↑ PART III. SERVIA.
  43. ↑ "Article 11. Constitution of Serbia. Parlament of Serbia" (PDF).
  44. ↑ "Cultural Atlas – Serbian Culture and Religion". January 2017.
  45. ↑ "'The Serbian Church is Privileged in Society Today' – Balkan Insight". November 2010.
  46. ↑ "Georgetown University. Berkley Center - Religion as a Political Vehicle: An Examination of the Influence of Orthodoxy in Serbia by Russia". November 2010.
  47. 1 2 3 Gassmann, Günther; Oldenburg, Mark W. (10 October 2011). Historical Dictionary of Lutheranism (به انگلیسی). Bloomsbury Publishing. p. 89. ISBN 978-0-8108-7482-4.
  48. ↑ Demy, Timothy J.; Shaw, Jeffrey M. (19 September 2019). Religion and Contemporary Politics: A Global Encyclopedia [2 volumes] (به انگلیسی). Bloomsbury Publishing USA. ISBN 979-8-216-13781-8.
  49. ↑ Krunke, Helle; Thorarensen, Björg (23 August 2018). The Nordic Constitutions: A Comparative and Contextual Study (به انگلیسی). Bloomsbury Publishing. p. 15. ISBN 978-1-5099-1095-3. However, the king (or queen, as the case may be) is required, under the Succession (Constitution) Act of 1810, as amended, to profess the pure evangelical faith.
  50. 1 2 Fodor's (12 February 1986). Fodor's South Pacific. Fodor's. ISBN 9780679013075. As King George I of Tonga, Tupou created the "modern" Christian state with the Cross dominating its flag, and with the rigorous constitutional clause regulating observation of the Sabbath.
  51. ↑ Oliver, Douglas L. (1 January 1989). The Pacific Islands. University of Hawaii Press. p. 118. ISBN 9780824812331. Tonga, according to its mission friends, exemplified how grace and selfless devotion to the task could transform a feuding array of heathen communities into a unified Christian state.
  52. ↑ Bell, Daphne (26 April 2005). New to New Zealand: a guide to ethnic groups in New Zealand. Reed Books. ISBN 9780790009988. Nearly all Tongans are Christian, and about 30 percent belong to the Free Wesleyan Church, the official state church.
  53. ↑ Ferrari, Silvio (3 May 2015). Routledge Handbook of Law and Religion. Routledge. p. 217. ISBN 978-1-135-04555-5. Recent trends have moved in opposite directions: while the parliament of Tuvalu in 1991 approved legislation establishing the (Congregationalist) Church of Tuvalu as the State Church, at the end of 2007 Nepal's provisional parliamentary assembly voted to abolish the monarchy whose kings were popularly held to be reincarnations of the Hindu god Vishnu.
  54. ↑ Temperman, Jeroen (2010). State-Religion Relationships and Human Rights Law. Brill Academic Publishers. p. 18. ISBN 9789004181489. The Constitution of Tuvalu in a similar vein constitutes Tuvalu as "an independent State based on Christian principles...and Tuvaluan custom and tradition"; and also the Constitution of Vanuatu proclaims in its Preamble: "[we] HEREBY proclaim the establishment of the united and free Republic of Vanuatu founded on traditional Melanesian values, faith in God, and Christian principles..."
  55. ↑ Temperman, Jeroen (2010). State-Religion Relationships and Human Rights Law. Brill Academic Publishers. p. 18. ISBN 9789004181489. The Catholic State of Vatican City is, of course, the best contemporary example of a Christian state. The State of Vatican City, originally established by the Lateran Pacts of 1929, approximates most faithfully the ideal-typical conception of theocratic Roman Catholic state. The Pope is ex officio simultaneously leader of the Catholic Church as well as Head of State and Head of the Government of the State of the Vatican City; he also possesses (de jure) absolute authority over the legislative, executive and judicial branches. Practically all acts and policies of the Vatican City revolve around the interests of the Holy See and, apart from the members of the Pontifical Swiss Guard, virtually all inhabitants of the Vatican City are members of the clergy.

پیوند به بیرون

This article is issued from ویکی‌پدیا. The text is available under Creative Commons Attribution-Share Alike 4.0 unless otherwise noted. Additional terms may apply for the media files.