دروازه‌های مرواریدی

متبرکان در دروازه بهشت به همراه سنت پیتر (۱۴۶۷–۱۴۷۱) اثر هانس مملینگ

دروازه‌های مرواریدی نامی غیررسمی برای دروازهٔ بهشت در مسیحیت است. این اصطلاح الهام‌گرفته از توصیف اورشلیم نو در کتاب مکاشفه،Revelation 21:21 است که در آن آمده است: «دوازده دروازه، دوازده مروارید بودند و هر دروازه از یک مروارید ساخته شده بود.»[۱]

تصویر «دروازه‌های مرواریدی» در فرهنگ عامه معمولاً به‌صورت مجموعه‌ای از دروازه‌های بزرگِ زرین، سفید یا آهنی در میان ابرها ترسیم می‌شود که توسط پطرس ــ دارندهٔ «کلیدهای ملکوت» ــ نگهبانی می‌شوند. کسانی که شایستگی ورود به بهشت را نداشته باشند، در همین دروازه‌ها از ورود محروم شده و به دوزخ فرومی‌روند.[۲] در برخی روایت‌های این تصویر، پطرس پیش از گشودن دروازه، نام فرد درگذشته را در کتابی جست‌وجو می‌کند.

یوهان باپتیست زیمرمن (۱۶۸۰–۱۷۵۸): ("دروازه بهشت")
هوگو سیمبرگ: «دهقان و مرگ در دروازه‌های بهشت و جهنم» (۱۸۹۷)
نقاشی دیواری «آخرین داوری» اثر میکل‌آنژ (قرن شانزدهم)

منابع

  1. Lang, J. Stephen (2003). "59: Imagine the Size of Those Oysters". What the Good Book Didn't Say: Popular Myths and Misconceptions About the Bible. Citadel Press. p. 185. ISBN 978-0-8065-2460-3.
  2. Ferguson, Everett (1996). The Church of Christ: A Biblical Ecclesiology for Today. Wm. B. Eerdmans Publishing. p. 53. ISBN 978-0-8028-4189-6. The passage moves from a building, to gates, to keys. A popular image has Peter as the doorkeeper of heaven, deciding admission through the pearly gates to each person at death. This understanding of Peter goes back to an early medieval interpretation that identified Peter with a figure in Germanic mythology who was the porter of heaven.