شکارگاه شاد

شکارگاه شاد مفهومی از زندگی پس از مرگ است که با باورهای سرخ‌پوستان ایالات متحده آمریکا مرتبط دانسته می‌شود.[۱] این عبارت احتمالاً نخستین‌بار از تفسیر مهاجران بریتانیایی نسبت به توصیف بومیان از جهان دیگر سرچشمه گرفته است.[۲]

تاریخچه

این عبارت اولین بار در سال ۱۸۲۳ در کتاب پیشگامان نوشته جیمز فنیمور کوپر ظاهر شد:

«چشم عقابی! پدرانم مرا به شکارگاه‌های شاد فرا می‌خوانند.»[۳]

تاریخ‌نگار چارلز ال. کاتلر بر این باور است که جیمز فنی‌مور کوپر یا این اصطلاح را ابداع کرده، یا دست‌کم به رواج کاربرد «سرزمین شکارِ خوش» به‌عنوان واژه‌ای برای جهان پس از مرگ کمک کرده است.[۴] اندکی پس از آن، این تعبیر در نوشته‌های واشینگتن اروینگ نیز ظاهر شد.[۵]

در سال ۱۹۱۱، چارلز ایستمن، پزشک اهل سیوکس، نوشت که این عبارت «مدرن است و احتمالاً توسط سفیدپوستان قرض گرفته شده یا اختراع شده است».[۶]

منابع

  1. ↑ "happy hunting ground". merriam-webster.com. Retrieved 6 October 2020.
  2. ↑ Meek, Barbara A. (January 2006). "And the Injun goes "How!": Representations of American Indian English in white public space". Language in Society. 35 (1): 93–128. doi:10.1017/S0047404506060040. Retrieved 6 October 2020.
  3. ↑ الگو:ذکر کتاب
  4. ↑ Cutler, Charles L. (February 2000). O Brave New Words!: Native American Loanwords in Current English. Norman, OK: University of Oklahoma Press. p. 132. ISBN 978-0-8061-3246-4.
  5. ↑ Irving, Washington (1886). Astoria, or, Anecdotes of an enterprise beyond the Rocky Mountains. New York: J.B. Alden. p. 191.
  6. ↑ Eastman, Charles Alexander (1911). The soul of the Indian; an interpretation. Boston: Houghton Mifflin Company. p. 156.
This article is issued from ویکی‌پدیا. The text is available under Creative Commons Attribution-Share Alike 4.0 unless otherwise noted. Additional terms may apply for the media files.