دهلیز (کلیسا)

دهلیز (از واژه لاتین claustrum به‌معنای «محصور») به راهرویی سرپوشیده، گالری باز یا طاق‌نمایی گفته می‌شود که در امتداد دیوارهای ساختمان‌ها قرار دارد و معمولاً یک چهارگوش یا باغچه مرکزی (garth) را شکل می‌دهد. اتصال دهلیزها به کلیسا یا کلیسای جامع — که اغلب در سمت جنوبی و گرم آن واقع می‌شود —[۱] معمولاً نشان‌دهنده آن است که این بخش، بخشی از یک بنیاد رهبانی بوده یا هست؛ «و به‌صورت یک مانع معماری پیوسته و مستحکم عمل می‌کند. که جهان راهبان را از دنیای رعایا و کارگران، که زندگی و کارشان در بیرون و اطراف کلوستر جریان دارد، جدا می‌سازد.»[۱]

زندگی کلوستری (یا claustral) نیز نامی دیگر برای زندگی رهبانی راهبان یا راهبه‌هاست. در ترجمه‌های معاصر قانون کلیسای کاتولیک،[۲] واژه انگلیسی enclosure برای اشاره به زندگی کلوستری به‌کار می‌رود، و شکل‌هایی از واژه لاتین claustrum اغلب به‌عنوان نام استعاری برای صومعه در زبان‌هایی مانند آلمانی استفاده می‌شود.[۳] روحانیون کلوستری به فرقه‌های رهبانی‌ای اطلاق می‌شود که خود را به‌شدت از امور دنیای بیرون جدا می‌سازند.

جستارهای وابسته

منابع

  1. 1 2 Horn 1973, p. 13.
  2. ↑ "The Code of Canon Law, Canon 667 ff. English translation copyright 1983 The Canon Law Society Trust". Archived from the original on 2006-06-19. Retrieved 2006-06-17.
  3. ↑ Cf. German Kloster.
This article is issued from ویکی‌پدیا. The text is available under Creative Commons Attribution-Share Alike 4.0 unless otherwise noted. Additional terms may apply for the media files.