سکو (معماری ایرانی)

سکو در معماری سنتی ایرانی به محلی در دو سوی در ورودی، برای استراحت در هنگام انتظار برای ورود یا گفتگو با همسایه‌ها گفته می‌شود. سر در ورودی هلال تزئینی روی در و تنها بخش بیرون از خانه است که بیشتر کاشی‌کاری دارد و معمولاً طوری ساخته می‌شده که در زمستان‌ها از ریزش برف و باران پیشگیری می‌کرده و در تابستان‌ها نیز بازدارنده‌ای برای تابش مستقیم آفتاب به‌شمار می‌رفته است. ^[۱]

سکو عنصری است که عموما به‌صورت زوج ساخته می‌شده است. در برخی از شهرها این سکوها را "خواجه‌نشین" یا "پیرنشین" می‌نامیده‌اند. افزون‌براین سکوهای پیرامون هشتی هم دارای همین کارکرد بودند. این عنصر در فضاهای ورودی جدید حذف شده است.^[۲]