دوک‌نشین‌های ارنستینی

دوک‌نشین‌های ارنستین (به آلمانی: Ernestinische Herzogtümer) که با نام‌های «ایالات ساکسون» یا «ایالات تورینگن» نیز شناخته می‌شوند، مجموعه‌ای از

قلمروهای کوچک در مناطق تورینگن و زاکسن امروزی بودند که توسط شاخه «ارنستین» از خاندان وتین اداره می‌شدند. این ایالات در پی تقسیمات مکرر میراثی میان پسران حکام، به قطعات متعددی تجزیه شدند و نقش مهمی در گسترش اصلاحات پروتستانی در آلمان ایفا کردند^[۱].

تقسیم لایپزیگ و افول شاخه ارنستین

ریشه تشکیل این دوک‌نشین‌ها به سال ۱۴۸۵ میلادی و «تقسیم لایپزیگ» بازمی‌گردد؛ زمانی که قلمرو خاندان وتین میان دو برادر، ارنست و آلبرت، تقسیم شد. شاخه ارنستین در ابتدا مقام ارشد «انتخابگری» و بخش بزرگ‌تر قلمرو را در اختیار داشت. با این حال، پس از شکست یوهان فردریش یکم در جنگ شمالکالدیک (۱۵۴۷)، مقام انتخابگری و بخش‌های وسیعی از زمین‌های آن‌ها به شاخه آلبرتین واگذار شد. از آن زمان به بعد، قلمرو ارنستین‌ها به مجموعه‌ای از دوک‌نشین‌های کوچک در منطقه تورینگن محدود گشت^[۲].

تجزیه دائمی و قانون جانشینی

برخلاف بسیاری از خاندان‌های سلطنتی که از قانون «حق ارشدیت» (پسر بزرگ) پیروی می‌کردند، ارنستین‌ها تمایل داشتند قلمرو را میان تمام پسران تقسیم کنند. این سنت منجر به شکل‌گیری نام‌های ترکیبی و پیچیده‌ای مانند زاکسن-وایمار، زاکسن-گوتا، زاکسن-کوبورگ و زاکسن-آلتنبورگ شد. هر بار که شاخه‌ای منقرض می‌شد، قلمرو آن دوباره میان سایر شاخه‌ها تقسیم می‌گشت. این فرآیند باعث شد که تورینگن به «لحاف چهل‌تکه» سیاسی آلمان تبدیل شود که در آن ده‌ها دولت کوچک با ادارات و ارتش‌های مینیاتوری خود وجود داشتند^[۳].

اهمیت فرهنگی و پیوند با بریتانیا

با وجود ضعف نظامی و سیاسی، دوک‌نشین‌های ارنستین به مراکز بزرگ فرهنگی و علمی تبدیل شدند. شهر وایمار به کانون ادبیات کلاسیک آلمان (گوته و شیلر) و ینا به مرکز فلسفه و علم بدل گشت. همچنین، این خاندان از طریق ازدواج‌های سیاسی به قدرت‌های بزرگ اروپا متصل شد؛ مشهورترین مورد آن پرنس آلبرت از شاخه زاکسن-کوبورگ و گوتا بود که با ملکه ویکتوریا ازدواج کرد و بدین ترتیب خاندان سلطنتی بریتانیا تا زمان جنگ جهانی اول رسماً بخشی از این سلسله آلمانی محسوب می‌شد^[۴].

انحلال و تشکیل ایالت تورینگن

پس از انقلاب ۱۹۱۸ آلمان و سقوط نظام‌های پادشاهی، دوک‌های ارنستین برکنار شدند و ایالات آن‌ها به جمهوری‌های آزاد تبدیل گشت. در سال ۱۹۲۰، اکثر این واحد‌های کوچک سیاسی (به جز بخش‌هایی که به بایرن پیوستند) با یکدیگر متحد شده و ایالت مدرن تورینگن را در جمهوری وایمار تشکیل دادند. امروزه قلعه‌ها و موزه‌های بی‌شمار این دوک‌نشین‌ها، میراث اصلی صنعت گردشگری و فرهنگی آلمان مرکزی را شکل می‌دهند^[۵].

جستارهای وابسته

منابع

↑ Mertens, Dieter. The Ernestine Dynasties, Oxford University Press, 2005, ISBN 978-0199273105, p. 78.
↑ Stievermann, Dieter. Geschichte Thüringens, Kohlhammer Verlag, 2006, ISBN 978-3170183636, p. 112.
↑ Wand, Helge. The Kleinstaaterei of Thuringia, Böhlau Verlag, 2014, ISBN 978-3412222659, p. 45.
↑ Rauch, James. The Houses of Wettin: A Global History, Yale University Press, 2018, ISBN 978-0300188479, p. 215.
↑ Mägdefrau, Werner. Thüringen im 20. Jahrhundert, Verlag Rockstuhl, 2010, ISBN 978-3867771528, p. 148.

[1] Mertens, Dieter. The Ernestine Dynasties, Oxford University Press, 2005, ISBN 978-0199273105, p. 78.

[2] Stievermann, Dieter. Geschichte Thüringens, Kohlhammer Verlag, 2006, ISBN 978-3170183636, p. 112.

[3] Wand, Helge. The Kleinstaaterei of Thuringia, Böhlau Verlag, 2014, ISBN 978-3412222659, p. 45.

[4] Rauch, James. The Houses of Wettin: A Global History, Yale University Press, 2018, ISBN 978-0300188479, p. 215.

[5] Mägdefrau, Werner. Thüringen im 20. Jahrhundert, Verlag Rockstuhl, 2010, ISBN 978-3867771528, p. 148.

[۱]

[۲]

[۳]

[۴]

[۵]