دوک‌نشین زاکسن-لاونبورگ

دوک‌نشین زاکسن-لاونبورگ

Herzogtum Sachsen-Lauenburg  (آلمانی)
زاکسن-لاونبورگ
۱۲۹۶–۱۸۰۳
۱۸۱۴–۱۸۷۶
پرچم زاکسن-لاونبورگ
پرچم قرن نوزدهم
نشان رسمی زاکسن-لاونبورگ
نشان رسمی
نشان منسوب به زاکسن-لاونبورگ
Lauenburg#Germany
Lauenburg#Germany
وضعیتایالت امپراتوری مقدس روم، ایالت کنفدراسیون آلمان، ایالت کنفدراسیون آلمان شمالی، ایالت فدرال امپراتوری آلمان
پایتختلاونبورگ/البه
راتسبورگ (از ۱۶۱۹)
دین(ها)
پیشتر: کاتولیک رومی
بعدتر: لوتری
حکومتدوک‌نشین
دوک 
• ۱۲۹۶–۱۳۰۳
اریک اول
• ۱۸۶۵–۱۸۷۶
ویلهلم
دوره تاریخیقرون وسطی
• جدایی از دوک‌نشین زاکسن
۱۲۹۶
• تقسیم به زاکسن-مولن-برگدورف و زاکسن-راتسبورگ
۱۳۰۳–۱۴۰۱
• اتحاد شخصی با لونبورگ-سله
۱۶۸۹–۱۷۰۵
• اتحاد شخصی با هانوفر
۱۷۰۵–۱۸۰۳
• فروپاشی در طول جنگ‌های ناپلئونی
۱۸۰۳–۱۸۱۴
• اتحاد شخصی با دانمارک
۱۸۱۴–۱۸۶۴
• اتحاد شخصی با پادشاهی پروس
۱۸۶۵–۱۸۷۶
• ادغام در پروس
۱۸۷۶
پیشین
پسین
دوک‌نشین زاکسن
استان شلسویگ-هولشتاین
امروز بخشی از آلمان

دوک‌نشین زاکسن-لاونبورگ (Herzogtum Sachsen-Lauenburg) ایالتی در شمال آلمان بود که از اواخر قرن سیزدهم میلادی به عنوان یک واحد سیاسی مستقل در چارچوب امپراتوری مقدس روم شکل گرفت. این قلمرو که در کرانه شمالی رود البه واقع شده بود، به عنوان بخشی از حوزه زاکسن سفلی شناخته می‌شد و دارای جایگاه بی‌واسطگی امپراتوری بود. حاکمان این منطقه از شاخه لاونبورگ دودمان آسکانیا بودند که برای قرن‌ها بر این سرزمین فرمان راندند.

جایگاه سیاسی و انتخابگرنشین

زاکسن-لاونبورگ یکی از مدعیان اصلی عنوان انتخابگرنشین زاکسن در مجلس امپراتوری بود. اگرچه این عنوان در نهایت به شاخه ویتنبرگ واگذار شد، اما دوک‌های لاونبورگ همواره بر استقلال سیاسی خود پافشاری می‌کردند. این ایالت به دلیل موقعیت راهبردی در نزدیکی سواحل دریای بالتیک و مسیرهای منتهی به رودخانه‌های شمالی نظیر وزر، اهمیت تجاری و نظامی فراوانی داشت. حاکمان آن با حضور فعال در تصمیم‌گیری‌های امپراتوری، همواره سعی در حفظ حقوق سنتی خود در برابر قدرت‌های بزرگ‌تر منطقه داشتند[۱].

اصلاحات مذهبی و پروتستانتیسم

با آغاز جنبش اصلاحات، این دوک‌نشین به سرعت تحت تأثیر آیین لوتری قرار گرفت. در میانه قرن شانزدهم، آیین پروتستان مذهب رسمی ایالت شد و نهادهای مذهبی به نفع حاکمان محلی سکولاریزه گردیدند. این تحول مذهبی پیوندهای فرهنگی و سیاسی لاونبورگ را با دیگر ایالت‌های شمالی آلمان تقویت کرد. کلیساها و مدارس تحت تعالیم لوتری به کانون‌های هویت‌بخش جامعه تبدیل شدند و این شهرت مذهبی، ایالت را در برابر نفوذ کاتولیک‌های جنوب و لیگ کاتولیک آلمان محافظت کرد[۲].

دوران بحران و اتحادهای شخصی

پس از انقراض نسل خاندان آسکانیا در سال ۱۶۸۹، زاکسن-لاونبورگ[۳] وارد دوره‌ای از اتحادهای شخصی با قدرت‌های همسایه شد. این ایالت ابتدا با لونبورگ-سله[۴] و سپس با هانوفر متحد گردید. در دوران جنگ‌های ناپلئونی، قلمرو دوک‌نشین بارها اشغال و تقسیم شد، اما پس از کنگره وین در سال ۱۸۱۵، تحت حاکمیت پادشاه دانمارک قرار گرفت. در این دوره، ساختارهای اداری ایالت با تحولات جدید هماهنگ شد، اما همچنان هویت مستقل خود را به عنوان یک دوک‌نشین قدیمی در کنفدراسیون آلمان حفظ کرد[۵].

فرجام سیاسی و الحاق به پروس

در پی جنگ دوم شلسویگ[۶] در سال ۱۸۶۴ و بر اساس کنوانسیون گاشتاین[۷]، حاکمیت این قلمرو به پادشاهی پروس واگذار شد. زاکسن-لاونبورگ تا سال ۱۸۷۶ به صورت یک اتحاد شخصی توسط پادشاه پروس اداره می‌شد تا اینکه در نهایت به طور کامل در استان شلسویگ-هولشتاین ادغام گردید. این ادغام پایان رسمی استقلال دوک‌نشین بود که زمانی از اعضای تاثیرگذار مجلس امپراتوری به شمار می‌رفت. اراضی این ایالت برخلاف مناطق جنوبی که به بایرن متمایل بودند، به طور کامل در ساختار ملی جدید آلمان ادغام شد[۸].

منابع

  1. ↑ Whaley, Joachim (2012). Germany and the Holy Roman Empire. Oxford University Press. p. 412. ISBN 978-0198731016.
  2. ↑ Beier, Christine (2005). The Germanic Empires. Oxford Press. p. 198. ISBN 978-5-8243-2005-3.
  3. ↑ (به آلمانی: Lüneburg-Celle)
  4. ↑ (به آلمانی: Lüneburg-Celle)
  5. ↑ Wilson, Peter (2016). Heart of Europe: A History of the Holy Roman Empire. Harvard University Press. p. 534. ISBN 978-0674058095.
  6. ↑ (به آلمانی: Deutsch-Dänischer Krieg)
  7. ↑ (به آلمانی: Gasteiner Konvention)
  8. ↑ Gagliardo, John (1980). Reich and Nation. Indiana University Press. p. 245. ISBN 978-0253167736.