ربکا اسپارلینگ

ربکا اسپارلینگ
P.E.
نام هنگام تولدربکا هال
زادهٔ۷ ژوئن ۱۹۱۰
ممفیس، تنسی، ایالات متحده
درگذشت۱۹۹۶
لاگونا هیلز، کالیفرنیا، ایالات متحده
محل تحصیلکالج هالینز (آغاز تحصیل در کارشناسی)
دانشگاه وندربیلت (کارشناسی با درجهٔ ممتاز، کارشناسی ارشد)
پیشهمهندس مواد
شناخته‌شده
برای		روش‌های آزمون غیرمخرب، متالورژی دما بالا، انتخاب مواد تخصصی
همسران
  • Edwin K. Smith (ا. ۱۹۳۵–ج. ۱۹۴۷)
  • Joseph E. Sparling (ا. ۱۹۴۸)
فرزندان۱
جایگاه مهندسی
رشته مهندسیمهندسی مواد، متالورژی و مکانیک
کارفرماشرکت ریخته‌گری چدن چکش‌خوار لیک‌ساید

مشاور خوداشتغال نورثروپ گرومن

جنرال داینامیکس
پروژه‌های قابل توجهپروژهٔ بال ریخته‌گری‌شده برای نیروی هوایی ایالات متحده آمریکا
طراحی قابل توجهتکنیک ساده و قابل مشاهدهٔ بازرسی با مایع نافذ رنگی را توسعه داد که بعدها به استاندارد بازرسی‌های سطحی تبدیل شد
پیشرفت قابل توجهبا همکاری در توسعهٔ روش غوطه‌وری فراصوتی، آزمون‌های غیرمخرب را پیش برد

ربکا «بکی» هال اسپارلینگ، P.E. (با نام خانوادگی پیشین هال؛ ۷ ژوئن ۱۹۱۰ – ۱۹۹۶) مهندس مواد آمریکایی و مهندس مکانیک دارای پروانهٔ اشتغال در صنایع تولیدی، خودروسازی و هوافضا از دههٔ ۱۹۳۰ تا اواخر دههٔ ۱۹۶۰ بود که «شهرتی سراسری در کشور به‌عنوان یک متالورژیست به دست آورده بود».[۱][۲][۳][۴] اسپارلینگ که اغلب روی پروژه‌های محرمانه کار می‌کرد، حوزهٔ متالورژی در محیط‌های سخت را پیش برد و روش‌های آزمون مهندسی غیرمخرب را، به‌ویژه برای مواد شکننده، پرمقاومت یا تخصصی، توسعه داد.[۱][۴]

اسپارلینگ روش جدید و غیرمخربی مبتنی بر نفوذ مایع برای بازرسی عیوب توسعه داد و همچنین در اختراع مشترک یک روش غوطه‌وری فراصوتی غیرمخرب به نام «پویش غوطه‌ور» مشارکت داشت.[۱] او در تدوین استانداردهای اولیهٔ صنعتی برای روش‌های آزمون غیرمخرب نقش مهمی داشت؛ استانداردهایی که راه را برای ارزیابی عملکرد مهندسی قطعات بدون تخریب آن‌ها هموار کردند.[۲] روش‌های آزمون غیرمخرب به‌عنوان ابزاری مهم برای صرفه‌جویی در زمان و هزینهٔ نمونه‌های اولیهٔ گران‌قیمت، به‌طور گسترده رواج یافتند.[۵]

اسپارلینگ همچنین ۱۴ فصل از ۱۶ فصل ویرایش بازنگری‌شدهٔ سال‌های ۱۹۴۳–۱۹۴۴ کتاب راهنمای چدن چکش‌خوار آمریکایی را برای انجمن ریخته‌گران چدن چکش‌خوار نوشت.[۲][۶][۷] این کتاب به مرجعی برای افرادی تبدیل شد که در زمینهٔ قطعات ریختگی چدنی فعالیت می‌کردند.[۱] اسپارلینگ در طول دوران حرفه‌ای خود، که در کالیفرنیا مهندس مکانیک دارای پروانهٔ اشتغال بود، در ریخته‌گری‌ها کار کرد، به شرکت‌های خودروسازی مشاوره داد و به‌ترتیب به‌عنوان مهندس مواد و مشاور کارکنان در نورثروپ گرومن و جنرال داینامیکس فعالیت کرد.[۳][۸] او از جنرال داینامیکس بازنشسته شد.[۲]

انجمن مهندسان زن در سال ۱۹۵۷، هنگام اعطای بالاترین افتخار خود، جایزهٔ دستاورد مهندسی، تخصص او در متالورژی دما بالا را به رسمیت شناخت.[۹][۱۰][۱۱]

اوایل زندگی و تحصیلات

اسپارلینگ در ممفیس، تنسی، به‌عنوان کوچک‌ترینِ ده فرزند به دنیا آمد. والدین او کیت (والاس) سمپسون هال و رابرت مردیت هال بودند.[۱] هر دو والد او از دانشگاه فارغ‌التحصیل شده بودند. پدرش مدرک حقوق داشت و بازرگان بود.[۱] او سال‌های شکل‌گیری زندگی خود را در «پاین‌وود»، خانهٔ ییلاقی خانوادگی در شهرستان هیکمن، گذراند. بعدها در نشویل، تنسی، نیز زندگی کرد.[۲]

اسپارلینگ پیش از انتقال به دانشگاه وندربیلت در کالج هالینز در ویرجینیا تحصیل کرد. او در آنجا در سال ۱۹۳۰ مدرک کارشناسی خود را با درجهٔ ممتاز در شیمی فیزیک و در سال ۱۹۳۱ مدرک کارشناسی ارشد خود را در شیمی فیزیک دریافت کرد.[۱] او در سال ۱۹۵۷، هنگام سخنرانی در مراسم اهدای جایزه و صحبت دربارهٔ حرفهٔ خود، از وندربیلت تشکر کرد: «... اما نمی‌توان انکار کرد که من فرصت‌های بسیار خوبی داشته‌ام. [در دوران تحصیل در وندربیلت] به نظر می‌رسید که نخواهم توانست ادامه دهم، چون پولی نداشتم، و وندربیلت بسیار سخاوتمندانه به کمکم آمد و با اعطای بورس‌های تحصیلی دورهٔ کارشناسی و تحصیلات تکمیلی این امکان را فراهم کرد که بتوانم ادامه دهم و در زمینه‌ای که دوست داشتم تحصیل کنم.»[۲]

او بین سال‌های ۱۹۴۴ و ۱۹۷۵ همچنین دوره‌های تکمیلی در زمینهٔ ریخته‌گری فلزات سبک در مؤسسهٔ فناوری ماساچوست، بریلیم در دانشگاه کالیفرنیا، لس‌آنجلس، خوردگی در وزارت ارتش ایالات متحده و دوره‌های تکمیلی دیگری در دانشگاه ایالتی کالیفرنیا، سن برناردینو گذراند.[۲][۱۲]

حرفه

اسپارلینگ افزون بر فعالیت‌های روزمرهٔ کاری خود، در استخراج و استانداردسازی ویژگی‌ها و آزمون‌های کلیدی موردنیاز برای انواع مواد سازه‌ای مشارکت داشت. این ویژگی‌ها را می‌توان برای بهینه‌سازی عملکرد کلی و قابلیت اطمینان هر محصول ساخته‌شده از آن ماده در سراسر صنعت هوافضا تنظیم کرد.[۲] او همچنین در تدوین استانداردهای اولیه برای منابع مرجع صنعتی آتی دربارهٔ روش بازرسی با مایع نافذ رنگی قابل مشاهده که خود توسعه داده بود، مشارکت داشت.

فعالیت‌های حرفه‌ای اسپارلینگ شامل تألیف بیش از ۳۰ مقالهٔ فنی، از جمله «آزمون در صنعت موشک‌های هدایت‌شونده»، برای نشریاتی مانند «عصر آهن»، «ماشین‌آلات غربی و دنیای فولاد»، «آزمون غیرمخرب»، «انجمن آمریکایی آزمون مواد» و نشریات دیگر بود.[۲][۱۳][۱۴][۱۵]

او همچنین بیش از ۱۰۰ سخنرانی فنی در مؤسسهٔ آمریکایی مهندسان معدن و متالورژی، انجمن آمریکایی آزمون‌های غیرمخرب، انجمن آمریکایی فلزات (که اکنون با نام ASM International شناخته می‌شود)، انجمن مهندسان زن، نیروی هوایی ایالات متحده آمریکا و دانشگاه وندربیلت ارائه کرد.[۲] در نشست ملی سال ۱۹۵۵ انجمن آمریکایی آزمون‌های غیرمخرب، اسپارلینگ رئیس نشست ملی بخش فراصوت بود.[۲]

او به‌عنوان عضو کمیته فعالیت کرد و در کنفرانس‌های چندین انجمن صنفی مهندسی، از جمله انجمن ریخته‌گران آمریکا، مؤسسهٔ آمریکایی مهندسان معدن و متالورژی و انجمن آمریکایی آزمون‌های غیرمخرب، شرکت کرد.[۲] اسپارلینگ همچنین در کنگرهٔ جهانی متالورژی سال ۱۹۵۷ در شیکاگو شرکت کرد.[۱۱]

⟪۱۱۹۳۱ – ۱۹۴۴: متالورژیست و مشاور

اسپارلینگ فعالیت حرفه‌ای خود را با کار در ریخته‌گری‌های جنوب و غرب میانهٔ ایالات متحده به‌مدت ۱۰ سال آغاز کرد.[۱۶] او کار خود را در شرکت لولهٔ چدن آمریکایی در بیرمنگام، آلاباما، آغاز کرد که به او در کسب تجربه در زمینهٔ کار با آلیاژهای فلزی کمک کرد.[۲] سپس در شرکت ریخته‌گری چدن چکش‌خوار لیک‌ساید در رِیسین، ویسکانسین، به‌عنوان متالورژیست مشغول به کار شد و به توسعهٔ چدن‌های چکش‌خوار با آلیاژهای ویژه پرداخت و روش نفت و سفیدگری مورد استفاده در صنایع خودروسازی و راه‌آهن را فرا گرفت.

اسپارلینگ بعدها به دیترویت نقل مکان کرد و مشاوره به شرکت‌های کادیلاک، فورد، مک‌کورد رادیاتور و دیگر شرکت‌ها را دربارهٔ عملکرد تجاری مواد ویژه در محیط‌های سخت آغاز کرد.[۱۶] بررسی‌های او دربارهٔ خرابی‌ها در مقام مشاور نشان داد که خرابی‌ها اغلب ناشی از انتخاب یا استفادهٔ نادرست از مواد برای یک کاربرد خاص بودند، نه ویژگی‌های ذاتی خود مواد.[۲]

اسپارلینگ در مدت یک سال فعالیت به‌عنوان متالورژیست در کارخانهٔ توپ‌سازی نیروی دریایی در واشینگتن، دی.سی.، همچنین توپ‌های ضدهوایی و لوله‌های فرسوده را آزمایش و عیب‌یابی کرد.

۱۹۴۴ تا ۱۹۵۱: متالورژیست ارشد

اسپارلینگ در بخش توربوداین شرکت نورثروپ (امروزه نورثروپ گرومن) کار کرد و به‌طور مشخص در زمینهٔ توسعه و تولید توربین‌های گازی فعالیت داشت. او در دوران فعالیت خود در آنجا، به‌عنوان متالورژیست ارشد و رئیس گروه مهندسی مواد و فرایند، به طراحان دربارهٔ انتخاب مواد مشاوره می‌داد، قطعات ورودی را آزمایش می‌کرد و آزمایشگاه متالورژی را مدیریت می‌کرد.[۱۳]

اسپارلینگ در این سمت، مواد و برخی مشخصات طراحی را پیشنهاد می‌کرد. یکی از دستاوردهای مهم او تعیین تأثیر متغیرهای تولید بر فلزات دما بالا، مانند S-816 و N-155، بود.[۲] با در نظر گرفتن تنش مجاز به‌عنوان متغیری پویا، نه ایستا، اسپارلینگ می‌توانست تغییرات پویای عملکرد ماده را بر اساس متغیرهای ورودی، مانند زمان، دما و تنظیمات بار، پایش کند.[۲]

اسپارلینگ (که در آن زمان با نام اسمیت منتشر می‌کرد) و دی.سی. اِردمن نخستین مقاله دربارهٔ بازرسی فراصوتی غوطه‌ور، یا «پویش غوطه‌ور»، را به‌طور مشترک تألیف کردند؛ روشی که در آن بلورهای فراصوتی با استفاده از مایع از نمونهٔ مورد آزمایش جدا می‌شدند.[۱۳] این مقاله در سال ۱۹۴۹ در عصر آهن منتشر شد.[۱۳] این روش آزمون غیرمخرب نخستین‌بار برای چرخ‌های توربین به کار گرفته شد و امکان تأیید عملکرد چرخ‌ها را بدون آسیب‌زدن به قطعه فراهم کرد.[۲][۱۳] در سال ۱۹۴۹، اسپارلینگ به دفتر منطقه‌ای لس‌آنجلس دعوت شد تا به‌عنوان سخنران و مربی، فرماندهی تجهیزات هوایی نیروی هوایی را دربارهٔ بازرسی فراصوتی آموزش دهد و مزایا و تکنیک‌های این روش جدید را توضیح دهد.[۲]

اسپارلینگ بعدها، در مقام مهندس سازه‌های ستادی و تحت نظر رئیس بخش سازه‌ها، پروژهٔ بال ریخته‌گری‌شدهٔ نیروی هوایی را هدایت کرد. اسپارلینگ و یک تأمین‌کنندهٔ تجاری با بهینه‌سازی متغیرهای فرایند تولید و تبدیل آن به فرایندی تکرارپذیر، به یک قطعهٔ ریختگی مستحکم از نظر سازه‌ای دست یافتند که مشخصات ابعادی حیاتی را برآورده می‌کرد.[۲] اسپارلینگ بر طراحی و ریخته‌گری منیزیمی یک بال آلومینیومی با طول بیش از ۱۶ فوت، ضخامت بین ¼ تا ½ اینچ و عرض ۳ تا ۴ فوت نظارت داشت.[۱] اسپارلینگ و تیمش با بهبود تکنیک‌های ریخته‌گری، بالی دوقطعه‌ای ایجاد کردند که جایگزین بال پیشین متشکل از ۱۰۰ قطعه شد.[۲] این نوآوری طراحی را ساده‌تر و تولید آن را کم‌هزینه‌تر کرد.

۱۹۵۱ تا ۱۹۶۸: متخصص طراحی

«اسپارلینگ، یکی از مشارکت‌کنندگان اصلی در پژوهش مواد در کان‌ویر [که در سال ۱۹۵۳ توسط جنرال داینامیکس خریداری شد] در پومونا [محل استقرار]، به‌ویژه به‌خاطر فعالیتش در زمینهٔ متالورژی دما بالا، توسعهٔ توربین گازی و آزمون‌های غیرمخرب شناخته می‌شود»، در خبرنامهٔ داخلی کان‌ویر در سال ۱۹۵۷ آمده بود.[۱۱] اسپارلینگ در مقام متخصص طراحی و مشاور ستادی در زمینهٔ فرایند و قابلیت اطمینان، همچنین سرپرست یک پروژهٔ فرماندهی مأموریت ارتش شد.[۱۱] او در آنجا با توسعهٔ استانداردهای نظامی برای پیشگیری از خوردگی، به فعالیت خود در زمینهٔ ایجاد استانداردها ادامه داد.[۲][۱۷]

فعالیت او در کارخانهٔ صنعتی ذخیرهٔ تسلیحات نیروی دریایی همچنین شامل انتخاب و توسعهٔ مواد مورد استفاده، توسعهٔ روش‌های آزمون پرتوزا و دیگر روش‌های نوآورانه، و پیش‌بینی راهبردی بلندمدت نیازهای مواد برای موشک‌ها و دیگر تسلیحات ویژهٔ نظامی برای نیروی دریایی ایالات متحده آمریکا بود.[۲]

اسپارلینگ نه‌تنها بر شرکت خود، بلکه بر صنعت خود به‌طور کلی نیز تأثیر گذاشت. او به‌مدت پنج سال به نمایندگی از جنرال داینامیکس، عضو کمیتهٔ پژوهش و آزمون مواد و سازه‌های انجمن صنایع هوافضا بود. اسپارلینگ اغلب در نشست‌های فنی و در برابر هیئت‌های دولتی، به نمایندگی از صنعت موشک سخنرانی می‌کرد.[۲] او همچنین در سال ۱۹۶۳ در شعبهٔ سن گابریل ولی انجمن پیشبرد مهندسی مواد و فرایند، دربارهٔ «متالورژی در عصر فضا» سخنرانی کرد.[۱۸]

هنگامی که اسپارلینگ برای دریافت جایزهٔ دستاورد انجمن مهندسان زن نامزد شد، نامزدکنندهٔ او اظهار داشت که «اسپارلینگ… از احترام و پذیرش شایسته‌ای در میان مهندسان، اعم از مرد و زن، در سراسر جهان برخوردار است.»[۲]

فعالیت‌های حمایتی

مشاوره

اسپارلینگ از سال ۱۹۶۸ تا ۱۹۸۱، دانش مهندسی خود را در فعالیت‌های مدنی مرتبط با انرژی و محیط زیست به کار گرفت. او در کمیته‌های مشورتی کمیسیون انرژی کالیفرنیا و در کارگروه مدیریت انرژی اتاق بازرگانی شهرستان اورنج خدمت کرد.[۲] اسپارلینگ از سال ۱۹۷۹ تا ۱۹۸۱، به‌عنوان رهبر گروه در انجمن سیاست خارجی، بر وابستگی متقابل جهان در زمینهٔ مواد راهبردی تأکید داشت.[۲]

دیگر فعالیت‌ها از سال ۱۹۶۸ تا ۱۹۷۴

  • ۱۹۶۹: عضو بنیان‌گذار و رئیس بخش آلودگی هوا در انجمن محیط‌زیست حفاظت از بیابان[۲]
  • ۱۹۷۲: رئیس مشترک کمیتهٔ علمی شهرستان سن برناردینو[۲]
  • ۱۹۷۳: عضو و مهندس هیئت استیناف آلودگی هوای شهرستان سن برناردینو[۲]

آموزش مهندسی

اسپارلینگ به‌خاطر توانمندی‌های مهندسی خود شهرت داشت، اما به همان اندازه به‌دلیل حمایت از آموزش علوم و مهندسی برای دانش‌آموزان، به‌ویژه زنان، طی بیش از ۳۰ سال نیز شناخته شده بود.[۴] اگرچه او در سال ۱۹۶۸ بازنشسته شد، اسپارلینگ به ارائهٔ مشاوره در حوزهٔ مهندسی ادامه داد و به بخش حرفه‌ای لس‌آنجلس انجمن مهندسان زن و دانش‌آموزان دورهٔ مهدکودک تا پایهٔ دوازدهم دربارهٔ مسیر شغلی راهنمایی ارائه می‌کرد. اسپارلینگ فعالانه از حضور داوران زن در نمایشگاه شهرستان لس‌آنجلس و نمایشگاه‌های مختلف علوم در منطقهٔ محل سکونتش حمایت می‌کرد. او یک‌بار، هنگام توضیح اینکه چه چیزی او را به مهندسی سوق داد، گفت: «کنجکاوی من دربارهٔ دنیای پیرامونم باعث شد شیمی و فیزیک بخوانم و کاربرد این علوم در تولید صنعتی مرا به سوی مهندسی کشاند.»[۱۹]

اسپارلینگ در میان بیش از ۱۶ سخنرانی یا مقالهٔ خود در این زمینه، همچنین برای سخنرانان کنفرانس ملی زنان در مهندسی در سال ۱۹۶۳ در محوطهٔ دانشگاه کالیفرنیای جنوبی (USC) هماهنگی کرد.[۲۰] او در سال ۱۹۶۲ عضو کمیتهٔ مشورتی کالج ایست لس‌آنجلس بود. اسپارلینگ در سال‌های ۱۹۶۳–۱۹۶۴ عضو کمیتهٔ مشورتی غیررسمی سراسری ایالت دربارهٔ آموزش فنی در وزارت آموزش کالیفرنیا بود.[۱۸] او همچنین بین سال‌های ۱۹۷۵ و ۱۹۷۸ نمایندهٔ ۳۱٬۰۰۰ عضو کالیفرنیایی انجمن آمریکایی زنان دانشگاهی در برابر کمیسیون انرژی ایالتی بود.[۲۱]

در سال ۱۹۶۴، از اسپارلینگ دعوت شد تا در نخستین کنفرانس بین‌المللی زنان و دانشمندان در نیویورک، که همچنان تا امروز برگزار می‌شود، تجربیات مهندسی خود را با دانشجویان در میان بگذارد.[۳][۱۹] رئیس کنفرانس، روث شیفر، در نامه‌ای به او نوشت: «چه خوش‌شانسیم که تو را در تیم خود داریم.»[۲]

اسپارلینگ در این کنفرانس نگرش خود نسبت به کار را چنین توضیح داد: «گاهی خسته، ناامید یا دلسرد بوده‌ام، وقتی نتوانسته‌ام فوراً پاسخ یک مسئله را پیدا کنم؛ اما هرگز حوصله‌ام سر نرفته و هرگز احساس نکرده‌ام کاری که انجام می‌دهم بی‌اهمیت است… هر روز اختراعات جدید، کشفیات جدید در پردازش و عملیات، و فرصت‌های جدیدی برای یادگیری به همراه دارد.»[۱۹]

میراث

مشارکت‌های نوآورانه

اسپارلینگ روش بازرسی با مایع نافذ رنگی قابل مشاهده را برای کاربردهای هوافضایی ابداع کرد؛ روشی که به «یکی از رایج‌ترین تکنیک‌های مورد استفاده برای بازرسی ناپیوستگی‌های سطحی» تبدیل شد، یعنی بررسی سطوح مهم برای یافتن ترک‌های کوچک.[۱] مقاله‌ای که اسپارلینگ در سال ۱۹۵۰ (با نام R.H. Smith) نوشت، نخستین توصیف روش مایع نافذ رنگی دانسته می‌شد؛ روشی که بعدها «دای-چک» نام گرفت.[۲۲][۲۳] دای-چک نخستین‌بار حدود سال ۱۹۴۸ در نورثروپ توسط اسپارلینگ و تیمش توسعه یافت، زیرا او «نگران تشکیل ترک در پره‌های توربین» موتورهای جتی بود که آزمایش می‌کرد. این توسعه، «نیازی مهم را که نورثروپ شناسایی کرده بود» برطرف کرد.[۲] اسپارلینگ بعدها فصل «تفسیر نشانه‌های نافذ با مایع نافذ» را در کتاب راهنمای آزمون‌های غیرمخرب سال ۱۹۵۹ که توسط انجمن آزمون‌های غیرمخرب منتشر شد، نوشت.[۲][۲۴]

به‌جز دو فصل دربارهٔ طراحی الگو و طراحی قطعات ریخته‌گری چکش‌خوار، اسپارلینگ تمام دست‌نوشتهٔ «چدن چکش‌خوار آمریکایی – یک کتاب راهنما» را که انجمن ریخته‌گران چدن چکش‌خوار از سال ۱۹۴۲ تا ۱۹۴۴ منتشر کرد، نوشت.[۲][۲۵] اسپارلینگ ۱۴ فصل دربارهٔ چدن چکش‌خوار، ویژگی‌های آن، توصیه‌هایی برای استفاده‌کنندگان از قطعات ریختگی چدن چکش‌خوار، تولید و متالورژی چدن چکش‌خوار، کاربردها، مشخصات و موضوعات دیگر نوشت.[۲۵] این کتاب راهنما نخستین بازنگری جامع کتاب طی ۲۰ سال بود.[۱]

نخستین زن

در سال ۱۹۴۹، اسپارلینگ به‌عنوان مهندس مکانیک ثبت‌شده شناخته شد و بدین‌ترتیب یکی از نخستین زنان در کالیفرنیا بود که مجوز مهندس حرفه‌ای (P.E.) دریافت کرد.[۸][۲۶] شمارهٔ مجوز او ۸۴۷۵ بود.[۸]

افزون بر این، اسپارلینگ در کنگرهٔ فلزات سال ۱۹۷۲ به‌دلیل «مشارکت‌های مؤثرش در انتقال پیشرفت‌های جدید در مواد و فرایندها از پژوهش به عرصهٔ عمل»، به عضویت افتخاری انجمن آمریکایی فلزات درآمد.[۲] او تنها زنی بود که در آن سال در کنگرهٔ فلزات این افتخار را دریافت کرد.[۲]

در سال ۱۹۷۲، اسپارلینگ تنها زن مشاور در کمیتهٔ علمی آلودگی هوا در سن برناردینو بود.[۲]

افتخارات و جوایز

انجمن آمریکایی فلزات هنگام اعطای عنوان عضو افتخاری به اسپارلینگ، در متن تقدیرنامهٔ خود اعلام کرد که او با «ترویج درک بهتر نقش متالورژیست در صنعت و جامعه»، این حرفه را پیش برده است.[۲] نام اسپارلینگ بارها در کتاب «چه کسی کیست در میان زنان آمریکایی» مارکوس به چشم می‌خورد.[۲۷]

  • از سال ۱۹۴۸ به بعد: حضور در «چه کسی کیست در غرب» با نام ربکا هال اسمیت و سپس اسپارلینگ، مارکوس[۴]
  • ۱۹۵۷: جایزهٔ دستاورد، انجمن مهندسان زن (SWE)[۱۰]
  • ۱۹۶۰: جایزهٔ دستاورد، باشگاه مدیریت کان‌ویر-پومونا[۲]
  • 1965: Engineering Merit Award, Los Angeles Engineers' Week, Los Angeles Council of Engineers and Scientists (LACES)[۲۸][۲۹]
    • اسپارلینگ این جایزه را در تقدیر از «مشارکت‌های برجستهٔ او در مهندسی و رهبری او در تشویق زنان به مهندس شدن» دریافت کرد.[۲۸]
  • ۱۹۷۲: عضو افتخاری، انجمن آمریکایی فلزات (که اکنون با نام ASM International شناخته می‌شود)
  • ۱۹۷۵: عضو افتخاری، مؤسسهٔ پیشبرد مهندسی[۲][۳۰]
  • ۱۹۷۸: جایزهٔ شایستگی مهندسی، شورای مهندسی شهرستان اورنج[۱]
  • ۱۹۷۸: جایزهٔ مهندس برجسته، مؤسسهٔ پیشبرد مهندسی، لس‌آنجلس[۱]
  • ۱۹۷۸: «چه کسی کیست در میان زنان جهان»، معرفی‌شده، ویرایش دوم مارکوس[۲]
  • ۱۹۸۰: «چه کسی کیست در مهندسی»، معرفی‌شده، نامزدشده از سوی انجمن آمریکایی فلزات[۲]
  • ۱۹۸۴: عضو افتخاری، انجمن مهندسان زن[۲]

زندگی شخصی

ازدواج و خانواده

اسپارلینگ در سال ۱۹۳۵ با ادوین کی. اسمیت ازدواج کرد. پسرش داگلاس در سال ۱۹۳۸ به دنیا آمد. او در سال ۱۹۴۷ از اسمیت طلاق گرفت و در سال ۱۹۴۸ با جوزف ای. اسپارلینگ ازدواج کرد و نام خانوادگی خود را به اسپارلینگ تغییر داد.[۱] به همین دلیل، در برخی مقالات و نشریاتی که او نوشته است، از نام خانوادگی اسمیت یا اسپارلینگ استفاده شده است.

درگذشت

اسپارلینگ تا زمان مرگش در سال ۱۹۹۶، به همراه همسر بازنشسته‌اش، جو، در لاگونا هیلز، کالیفرنیا، سکونت داشت.[۱] همسرش و پسرشان، داگلاس کی. اسمیت، پی‌اچ‌دی، که دارای مدرک دکتری علوم رایانه از دانشگاه پردو بود، از او به یادگار ماندند.[۳۱] او از سال ۱۹۷۱ استاد دانشیار بازرگانی بود و در سال ۲۰۰۱ بازنشسته شد و همچنین مدیر مرکز رایانه در دانشگاه ایالتی ایندیانا در تِر هوت، ایندیانا، بود.[۳۲]

نیکوکاری

انجمن مهندسان زن در سال ۱۹۹۸، دو سال پس از مرگ ربکا اسپارلینگ، مبلغ ۶۸٬۵۹۳ دلار از دارایی به‌جامانده از او را به‌عنوان وصیت دریافت کرد.[۱]

عضویت‌ها

  • American Society for Non-Destructive Testing, 1947–1983[۴]
    • ۱۹۵۴–۱۹۵۶، کمیتهٔ فنی ملی
    • ۱۹۶۲–۱۹۶۶، کمیتهٔ مقالات ملی
  • American Society for Metals, 1936–42; 1946–75[۴]
    • نماینده، دومین کنگرهٔ جهانی متالورژی، ۱۹۵۷[۱۱]
    • کمیتهٔ ملی قطعات ریختگی، ۱۹۵۸–۱۹۵۹
  • Society of Automotive Engineers, 1946–68[۱۱][۴]
    • مشخصات مواد هوافضایی، ۱۹۴۹–۱۹۵۰
    • فعالیت‌های ملی هواپیما، ۱۹۵۰–۱۹۵۲
    • کمیتهٔ ملی EMI، ۱۹۶۷
  • American Society for Testing Materials
    • کمیتهٔ برنامهٔ فنی، ۱۹۵۶
    • کمیتهٔ پنل هواپیماهای ASTM/ASME دربارهٔ تأثیر دما بر خواص فلزات، ۱۹۴۹–۱۹۵۰[۲]
  • American Institute of Metallurgical Engineers, 1934–42
    • دبیر، نخستین بخش دیترویت، ۱۹۳۶–۱۹۳۷[۲]
  • Society of Women Engineers[۲۸]
    • رئیس ملی بورسیه‌ها، ۱۹۵۷–۱۹۵۸ و عضو کمیته، ۱۹۷۶[۱۲]
  • انجمن تکنیک ریخته‌گری، ۱۹۳۴–۱۹۳۷

جستارهای وابسته

منابع

  1. 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 Oakes, Elizabeth (2020-07-01). Encyclopedia of World Scientists, Updated Edition (in English). Infobase Holdings, Inc. ISBN 978-1-4381-9545-2.
  2. 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 21 22 23 24 25 26 27 28 29 30 31 32 33 34 35 36 37 38 39 40 41 42 43 44 "Sparling, Rebecca N. | ArchivesSpace@Wayne". archives.wayne.edu. Retrieved 2023-08-18.
  3. 1 2 3 Peden, Irene C. (1965). "The missing half of our technical potential: Can we motivate the girls?". The Mathematics Teacher. 58 (1): 2–13. doi:10.5951/MT.58.1.0002. ISSN 0025-5769. JSTOR 27967949.
  4. 1 2 3 4 5 6 7 General Dynamics (1955). Convairiety San Diego Edition 1955 (in English).
  5. ↑ "What is Non-Destructive Testing (NDT)? Methods and Definition". www.twi-global.com (in British English). Retrieved 2023-08-18.
  6. ↑ "SWE Awards". ETHW (in English). 2022-12-15. Retrieved 2023-08-18.
  7. ↑ "American malleable iron, a handbook". HathiTrust (in English). hdl:2027/mdp.39015006073384. Retrieved 2023-09-02.
  8. 1 2 3 "DCA – Search Details". search.dca.ca.gov. Retrieved 2023-08-18.
  9. ↑ Rossiter, Margaret W. (1998-09-29). Women Scientists in America: Before Affirmative Action, 1940–1972 (in English). JHU Press. ISBN 978-0-8018-5711-9.
  10. 1 2 Langnau, Leslie (2022-07-18). "SWE recognizes individuals in engineering and technology for STEM achievements & community contributions". Design World (in American English). Retrieved 2023-08-18.
  11. 1 2 3 4 5 6 General Dynamics (1957). Convairiety San Diego Edition 1957 (in English).
  12. 1 2 "SWE Stories – Stories from the Archives Podcast: – All Together" (in American English). 2020-02-07. Retrieved 2023-08-18.
  13. 1 2 3 4 5 Smith, Rebecca H.; Erdman, Donald C. (4 August 1949) [04 Aug 1949]. "Immersed Ultrasonic Inspection". The Iron Age. 164 (5). Internet Archive: 83–88.
  14. ↑ Sparling, Rebecca H. "Tools of Inspection". Non Destructive Testing. 12 (5). American Society for Nondestructive Testing: 19–28 – via Materials Evaluation Subject Index 1942–2022.
  15. ↑ Sparling, Rebecca H. (December 1956). "Testing in the Guided Missile Industry". ASTM Bulletin (218). ASTM International: 52–56 – via Internet Archive.
  16. 1 2 Shaner, E.L. (ed.). "Men of Industry" (PDF). Steel. 108 (18). Cleveland, Ohio: The Penton Publishing Company: 30.
  17. ↑ ITT Electro-physics Laboratories (1971). "Survey and Economic Assessment of the Effects of Air Pollutants on Electrical Components: Volume 1, Sections 1 through 9". National Service Center for Environmental Publications. 1 (1–9). U.S. Environmental Protection Agency: 11, 31 – via NEPIS.
  18. 1 2 General Dynamics (1963). 1963 General Dynamics News.
  19. 1 2 3 "Primary Sources". Electrifying Women (in British English). Retrieved 2023-08-18.
  20. ↑ "Lucile B. Kaufman Papers 1938–1990 Kaufman, (Lucile B.) Papers". www.azarchivesonline.org. Retrieved 2023-08-19.
  21. ↑ NASA Technical Reports Server (NTRS) (1978-08-15). NASA Technical Reports Server (NTRS) 19790019426: Proceedings of the Conference on Coal Use for California (in English).
  22. ↑ Pulsifer, Verne (1956). Investigation of the Soundness of Wrought Zirconium: Final Report for January 5, 1953 – August 28, 1953 (in English). U.S. Atomic Energy Commission, Technical Information Service.
  23. ↑ Welding, Material (2022-12-28). "Guide for Weld Inspection". Material Welding (in American English). Retrieved 2023-09-02.
  24. ↑ Sparling, Rebecca H. (1959) [1959]. "Liquid-Penetrant Test Indications". In McMaster, Robert C. (ed.). Nondestructive Testing Handbook. Vol. 1. Society for Nondestructive Testing. New York: The Ronald Press Company. pp. viii, 8 – via Internet Archive.
  25. 1 2 "American malleable iron, a handbook". HathiTrust (in English). hdl:2027/mdp.39015006073384. Retrieved 2023-08-18.
  26. ↑ JoAnn (2022-08-21). "Uncovering the History of the First Women P.E.s". Society of Women Engineers – Magazine (in American English). Retrieved 2023-08-18.
  27. ↑ "The World Who's Who of Women (Volume One) First Edition by Kay, Ernest Ed. : Near Fine Hardcover (1973) First Edition. | Shelley and Son Books (IOBA)". www.abebooks.com (in English). Retrieved 2023-08-18.
  28. 1 2 3 "Circuit-Wise" (PDF). Electronic Industries. 24 (6). American Business Press: 171. June 1965 – via World Radio History.
  29. ↑ "SWE Stories: Tale From the Archives–Early Achievement Award Recipients Offer Advice – All Together" (in American English). 2020-03-02. Retrieved 2023-08-19.
  30. ↑ "Institute for the Advancement of Engineering". opencorporates.com. Retrieved 2023-08-19.
  31. ↑ "PhD By Employer – Department of Computer Science – Purdue University". www.cs.purdue.edu. Retrieved 2023-08-18.
  32. ↑ "Faculty, History, Scott College of Business, Indiana State University". www.indstate.edu. Retrieved 2023-08-22.

مطالعهٔ بیشتر

  • کیمبرلینگ، دبرا (۲۰۲۵). فصل ۹ «ربکا اسپارلینگ». در: کریگ، سیسیلیا؛ تیگ، هالی؛ کیمبرلینگ، دبرا؛ ویلیامز، جنت؛ تییتجن، جیل؛ جانسون، ویکی (ویراستاران). زنان افسانه‌ای مهندسی ۱۹۵۲–۱۹۷۶: دریافت‌کنندگان جایزهٔ دستاورد انجمن مهندسان زن. اشپرینگر چام. شابک

پیوند به بیرون

  1. «اسپارلینگ، ربکا اچ.»، اسناد انجمن مهندسان زن (LR001539)، جعبهٔ ۱۹۲، پوشهٔ ۴۸، کتابخانهٔ والتر پی. رویتر، آرشیو امور کار و شهری، دانشگاه ایالتی وین
  2. سخنرانی پذیرش جایزهٔ SWE اسپارلینگ در سال ۱۹۵۷، متن جزئی، پادکست آرشیوی انجمن مهندسان زن
  3. نشریهٔ عصر آهن
  4. نشریهٔ ماشین‌آلات غربی و دنیای فولاد
  5. مجلهٔ آزمون‌های غیرمخرب
  6. انجمن ریخته‌گران آمریکا
  7. تعریف روش نفت و سفیدگری
  8. شرکت لولهٔ چدن آمریکایی (که اکنون با نام امریکن شناخته می‌شود)
  9. شرکت مک‌کورد رادیاتور
  10. انجمن پیشبرد مهندسی مواد و فرایند (SAMPE)
  11. کمیته‌های مشورتی هیئت آموزش ایالتی کالیفرنیا
  12. کنگرهٔ فلزات ۱۹۷۲
  13. انجمن تکنیک ریخته‌گری
This page is issued from ویکی‌پدیا. The text is available under Creative Commons Attribution-Share Alike 4.0 unless otherwise noted. Additional terms may apply for the media files.