روملیای شرقی

روملیای شرقی Източна Румелия  (بلغاری) Ανατολική Ρωμυλία  (یونانی) روم‌ایلی شرقی ولایتی  (ترکی عثمانی)
استان خودمختار امپراتوری عثمانی (در اتحاد شخصی با بلغارستان از ۱۸۸۶)
۱۸۷۸–۱۸۸۵
پرچم Coat of arms
شاهزاده‌نشین بلغارستان (سبز تیره) و روملیای شرقی (سبز روشن) پس از کنگره برلین در سال ۱۸۷۸، که رسماً از سال ۱۸۸۶ در اتحاد شخصی بودند .   روملیای شرقی   شاهزاده‌نشین بلغارستان
مرکز	پلوودیف
جمعیت
• ۱۸۸۴	۹۷۵٬۰۳۰
تاریخچه
دولت
نوع	استان خودمختار
فرماندار کل
• ۱۸۷۹–۱۸۸۴	الکساندر بوگوریدی
• ۱۸۸۴–۱۸۸۵	گاوریل کراستویچ
• ۱۸۸۶	الکساندر اول
• ۱۸۸۷–۱۹۰۸	فردیناند اول
تاریخچه
• تأسیس	۱۸۷۸
• پیمان برلین	۱۳ ژوئیه ۱۸۷۸
• متحد شدن بلغارستان	6 سپتامبر ۱۸۸۵
پیشین پسین ولایت آدریانوپل شاهزاده‌نشین بلغارستان
امروزه بخشی از	بلغارستان

روملیای شرقی (بلغاری: Източна Румелия، ت. «Iztochna Rumeliya» ; یونانی: Ανατολική Ρωμυλία، ت. «Anatoliki Romylia») یک استان خودمختار (ترکی: ویلایت) در امپراتوری عثمانی با مساحت کل ۳۲٬۹۷۸ کیلومتر مربع (۱۲٬۷۳۳ مایل مربع)کیلومتر ^مربع (۱۲۷۳۳ مایل مربع) بود که در سال ۱۸۷۸ به موجب پیمان برلین ایجاد شد و در سال ۱۸۸۵، هنگامی که با شاهزاده‌نشین بلغارستان متحد شد، عملاً از بین رفت و آن نیز تحت حاکمیت اسمی عثمانی قرار گرفت. این منطقه تا سال ۱۹۰۸، زمانی که بلغارستان استقلال خود را اعلام کرد، همچنان یک استان عثمانی بود. بلغاری‌های قومی اکثریت جمعیت روملیای شرقی را تشکیل می‌دادند، اما اقلیت‌های قابل توجهی از ترک‌ها و یونانی‌ها نیز در آن ساکن بودند. پایتخت آن پلوودیو بود. زبان‌های رسمی روملیای شرقی بلغاری، یونانی و ترکی عثمانی بودند.

تاریخچه

روملیای شرقی به عنوان یک استان خودمختار در امپراتوری عثمانی توسط پیمان برلین در سال ۱۸۷۸ ایجاد شد. این منطقه تقریباً با بلغارستان جنوبی امروزی مطابقت داشت، که نامی بود که روس‌ها برای آن پیشنهاد داده بودند؛ این پیشنهاد توسط بریتانیایی‌ها رد شد. این منطقه شامل قلمرو بین کوه‌های بالکان، کوه‌های رودوپه و استراندژا، منطقه‌ای که برای همه ساکنان آن —بلغارها، ترک‌های عثمانی، یونانی‌ها، کولی‌ها، ارمنی‌ها و یهودیان — به عنوان تراکیه شمالی شناخته می‌شد، می‌شد. نام مصنوعی، روملیای شرقی، با اصرار نمایندگان بریتانیا در کنگره برلین به این استان داده شد: مفهوم عثمانی روملیا به تمام مناطق اروپایی امپراتوری، یعنی مناطقی که در دوران باستان تحت امپراتوری روم بودند، اشاره دارد. حدود بیست روستای پوماک (مسلمان بلغاری) در کوه‌های رودوپه از به رسمیت شناختن اقتدار روملیای شرقی خودداری کردند و جمهوری تمراش را تشکیل دادند.

امروزه این استان توسط تمبرشناسان به خاطر انتشار تمبرهای پستی از سال ۱۸۸۰ به بعد به یادگار مانده است. به مقاله اصلی، تمبرهای پستی و تاریخ پستی روملیای شرقی مراجعه کنید.

اتحاد با بلغارستان

پس از یک انقلاب بدون خونریزی در ۶ سپتامبر ۱۸۸۵، این استان به قلمروی شاهزاده‌نشین بلغارستان ضمیمه شد، که رسماً یک دولت خراج‌گذار عثمانی بود اما عملاً به عنوان یک کشور مستقل عمل می‌کرد. پس از پیروزی بلغارستان در جنگ صرب و بلغارستان، وضعیت موجود توسط پورت با توافق‌نامه‌ی توپهان در ۲۴ مارس ۱۸۸۶ به رسمیت شناخته شد. با قانون توپهان، سلطان عبدالحمید دوم شاهزاده بلغارستان (بدون ذکر نام شاهزاده الکساندر بلغارستان) را به عنوان فرماندار کل روملیای شرقی منصوب کرد و بدین ترتیب تمایز رسمی بین شاهزاده‌نشین بلغارستان و روملیای شرقی حفظ شد و مفاد پیمان برلین حفظ شد. با این حال، برای قدرت‌های بزرگ روشن بود که اتحاد بین شاهزاده‌نشین بلغارستان و روملیای شرقی دائمی است و نباید منحل شود. جمهوری تمراش و منطقهٔ کاردژالی دوباره در امپراتوری عثمانی ادغام شدند. این استان تا زمان استقلال عملی بلغارستان در سال ۱۹۰۸، رسماً تحت سلطه عثمانی بود. ۶ سپتامبر، روز اتحاد، یک تعطیلی ملی در بلغارستان است.

دولت

طبق پیمان برلین، روملیای شرقی قرار بود تحت صلاحیت سیاسی و نظامی امپراتوری عثمانی با خودمختاری اداری قابل توجه باقی بماند (ماده ۱۳). چارچوب قانونی روملیای شرقی با اساسنامه ارگانیک که در ۱۴ آوریل ۱۸۷۹ تصویب شد و تا زمان اتحاد با بلغارستان در سال ۱۸۸۵ معتبر بود، تعریف شد. طبق اساسنامه ارگانیک، رئیس استان یک فرماندار کل مسیحی بود که توسط باب عالی با تأیید قدرت‌های بزرگ منصوب می‌شد. نهاد قانونگذاری، شورای استان بود که از ۵۶ نفر تشکیل می‌شد که ۱۰ نفر از آنها توسط فرماندار کل منصوب می‌شدند، ۱۰ نفر دائمی و ۳۶ نفر مستقیماً توسط مردم انتخاب می‌شدند. تقسیمات ولایت روملی شرقی در سال ۱۹۰۷، همان‌طور که در اطلس عثمانی نشان داده شده است آرکادی استولیپین از ۹ اکتبر ۱۸۷۸ تا ۱۸ مه ۱۸۷۹ فرماندار کل روسیه بود. اولین فرماندار کل، شاهزاده الکساندر بوگوریدی (۱۸۷۹–۱۸۸۴)، یک اشراف‌زاده بلغاری بود که هم برای بلغارها و هم برای یونانیان در استان قابل قبول بود. دومین فرماندار کل، گاوریل کراستویچ (۱۸۸۴–۱۸۸۵)، یک مورخ بلغاری بود.

در دوره الحاق بلغارستان، گئورگی استرانسکی به عنوان کمیسر بلغارستان جنوبی (۹ سپتامبر ۱۸۸۵–۵ آوریل ۱۸۸۶) منصوب شد و هنگامی که این استان به حاکمیت اسمی عثمانی بازگردانده شد، اما همچنان تحت کنترل بلغارستان بود، شاهزاده بلغارستان توسط باب عالی به عنوان فرماندار کل در توافقنامه توپهان ۱۸۸۶ به رسمیت شناخته شد.

فرمانداران کل

شماره	پرتره	نام (تولد–مرگ)	مدت تصدی
			تصدی سمت	پایان سمت	مدت زمان
۱		الکساندر بوگوریدی (1822–1910)	۱۸ مه ۱۸۷۹	۲۶ آوریل ۱۸۸۴	۴ سال، ۳۴۴ روزسال و ۳۴۴ روز
۲		گاوریل کراستویچ (1813–1898)	۲۶ آوریل ۱۸۸۴	۱۸ سپتامبر ۱۸۸۵	۱ سال، ۱۴۵ روزسال و ۱۴۵ روز
۳		الکساندر اول بلغارستان (1857–1893)	۱۷ آوریل ۱۸۸۶	۷ سپتامبر ۱۸۸۶	۱۴۳ روزروز
۴		فردیناند اول بلغارستان (1861–1948)	۷ ژوئیه ۱۸۸۷	۵ اکتبر ۱۹۰۸	۲۱ سال، ۹۰ روزسال و ۹۰ روز