زبان تانگوت

تانگوت
شی‌شیا
متون بودایی نوشته‌شده به زبان تانگوت
زبان بومی درشیای غربی
قومیتمردم تانگوت
دوره۱۰۳۶ تا ۱۵۰۲ میلادی (گواهی‌شده)
چینی-تبتی
خط تانگوت
وضعیت رسمی
زبان رسمی در
شیای غربی
کدهای زبان
ایزو ۳–۶۳۹txg
فهرست لینگوییست
txg
گلاتولوگtang1334[۱]

تانگوت (به تانگوتی: 𗼇𗟲؛ نویسه‌گردانی: mji2 ŋwu̲1؛ چینی سنتی: 西夏語؛ پین‌یین: Xīxià yǔ؛ به معنای «زبان شی شیای غربی») یک زبان چینی‌ـتبتی منقرض‌شده است که امروزه استدلال می‌شود به زیرگروه هورپا از زبان‌های گیالرونگی غربی تعلق دارد.[۲][۳]

زبان تانگوت یکی از زبان‌های رسمی دودمان شیای غربی بود که به‌وسیلهٔ مردم تانگوت در شمال‌غرب چین بنیان نهاده شد. شی شیای غربی در سال ۱۲۲۷ به‌دست امپراتوری مغول ضمیمه شد.[۴] زبان تانگوت دارای سامانهٔ نوشتاری ویژهٔ خود، یعنی خط تانگوت، بود. جدیدترین متن شناخته‌شده‌ای که به زبان تانگوت نوشته شده است، ستون‌های دارانی تانگوت، به سال ۱۵۰۲ تعلق دارد،[۵] که نشان می‌دهد این زبان نزدیک به سیصد سال پس از فروپاشی شیای غربی همچنان مورد استفاده بوده است.

منابع

  1. ↑ Nordhoff, Sebastian; Hammarström, Harald; Forkel, Robert; Haspelmath, Martin, eds. (2013). "Tangut". Glottolog 2.2. Leipzig: Max Planck Institute for Evolutionary Anthropology.
  2. ↑ Beaudouin, Mathieu (2023-09-14). "Tangut and Horpa languages: Some shared morphosyntactic features". Language and Linguistics (in English). 24 (4): 611–673. doi:10.1075/lali.00142.bea. ISSN 1606-822X.
  3. ↑ Beaudouin, Mathieu (2023-09-12). Grammaire du tangoute. Phonologie et morphologie (phdthesis thesis) (in French). Institut National des Langues et Civilisations Orientales- INALCO PARIS - LANGUES O'.
  4. ↑ "Khara-Khoto: The Black City" (PDF). IDP News: Newsletter of the International Dunhuang Project (in English). No. 2. January 1995. pp. 2–3. ISSN 1354-5914. Archived from the original (PDF) on 2007-06-30. Retrieved 2009-07-03.
  5. ↑ Mote, Frederick W. (2003). Imperial China 900–1800 (in English). Harvard University Press. pp. 257–. ISBN 978-0-674-01212-7.