سانگیران

سایت انسان‌های اولیه سانگیران
میراث جهانی یونسکو
ماکت فسیل سنگیران ("سنگیران ۱۷")
مکاناندونزی
شمارهٔ ثبت۵۹۳
تاریخ ثبت۱۹۹۶
مساحت۵۶۰۰ هکتار
مختصات۷°۲۷′ جنوبی ۱۱۰°۵۰′ شرقی / ۷٫۴۵۰°جنوبی ۱۱۰٫۸۳۳°شرقی / -7.450; 110.833
سانگیران در اندونزی واقع شده
سانگیران
موقعیت سانگیران در اندونزی
انسان خردمند نگِرِجِنگ مربوط به حدود ۴۰ هزار سال پیش است.

سانگیران یک سایت کاوش باستان‌شناسی در جاوه اندونزی است.[۱] طبق گزارش یونسکو (۱۹۹۵) «سانگیران توسط دانشمندان به عنوان یکی از مهم‌ترین سایت‌های جهان برای مطالعه انسان فسیلی شناخته شده است، که در کنار ژوکودیان (چین)، دریاچه‌های ویلاندرا (استرالیا)، تنگه اولدووای (تانزانیا) و استرک‌فونتین (آفریقای جنوبی) قرار می‌گیرد و از نظر یافته‌های باستان‌شناسی از هر یک از این مکان‌ها پربارتر است.»[۲] این منطقه بخش مهمی از شواهد مربوط به تکامل انسان را در خود جای داده است و به‌ویژه به‌عنوان یکی از غنی‌ترین مکان‌های کشف فسیل‌های انسان راست‌قامت در جهان شناخته می‌شود.

این منطقه شامل حدود ۵۶ کیلومتر ۲ (۷ کیلومتر × ۸ کیلومتر). این مکان در جاوه مرکزی، حدود ۱۵ کیلومتری شمال سوراکارتا در دره رودخانه سولو واقع شده است. از نظر اداری، منطقه سانگیران بین دو منطقه اداری تقسیم شده است: سراگن (مناطق گمولونگ، کالیجامبه و پلوپو) و کارانگانیار (منطقه گوندانگرجو). یکی از ویژگی‌های مهم این مکان، زمین‌شناسی منطقه است. در ابتدا میلیون‌ها سال پیش، گنبدی از طریق بالاآمدگی‌های تکتونیکی ایجاد شد. سپس گنبد فرسایش یافت و لایه‌های درون گنبد را نمایان کرد که سرشار از سوابق باستان‌شناسی هستند.[۳]

تاریخچه

  • ۱۸۸۳: اوژن دوبوا، دیرینه‌شناس هلندی، تحقیقات میدانی اولیه را در سانگیران انجام داد. با این حال، دوبوا فسیل‌های مورد علاقه زیادی پیدا نکرد، بنابراین توجه خود را به ترینیل در شرق جاوه معطوف کرد و در آنجا اکتشافات مهمی یافت.
  • ۱۹۳۴: انسان‌شناس گوستاو هاینریش رالف فون کونیگسوالد شروع به بررسی این منطقه کرد. در طول کاوش‌های سال‌های بعد، فسیل‌های برخی از اولین اجداد شناخته‌شده انسان، انسان راست‌قامت ("انسان جاوا"، که اکنون به عنوان بخشی از گونه انسان راست‌قامت طبقه‌بندی می‌شود)، در اینجا یافت شد. از آن زمان حدود ۶۰ فسیل انسان دیگر، از جمله فسیل مرموز " مگانتروپوس "، پیدا شده است. به عنوان مثال، سانگیران ۲ توسط فون کونیگسوالد در این محل کشف شد. علاوه بر این، تعداد قابل توجهی از بقایای حیواناتی که این انسان‌های اولیه شکار می‌کردند و حیوانات دیگری که صرفاً زیستگاه مشترکی داشتند، وجود دارد.
استگودون تریگونوسفالوس - دندان آسیاب
  • ۱۹۷۷: دولت اندونزی منطقه‌ای به وسعت ۵۶ کیلومتر مربع پیرامون سانگیران را به عنوان «دایراه چاگار بودایا» یا منطقهٔ حفاظت‌شدهٔ فرهنگی تعیین کرده است. این اقدام برای حفظ و حراست از ارزش‌های باستان‌شناسی و فسیلی این محوطه صورت گرفت تا از آسیب‌های ناشی از فعالیت‌های انسانی و فرسایش طبیعی جلوگیری شود.[۴]
  • ۱۹۸۸: یک موزه محلی کوچک و آزمایشگاه حفاظت در سنگیران راه‌اندازی شد.
  • ۱۹۹۶: یونسکو سنگیران را به عنوان میراث جهانی در فهرست میراث جهانی با عنوان «سایت انسان‌های اولیه سنگیران» ثبت کرد.
  • ۲۰۱۱: موزه و مرکز بازدیدکنندگان فعلی در ۱۵ دسامبر توسط وزیر آموزش و فرهنگ افتتاح شد.
  • ۲۰۱۲: رئیس‌جمهور سوسیلو بامبانگ یودهویونو در ماه فوریه به همراه ۱۱ وزیر کابینه از موزه بازدید کرد.

با گذشت زمان، پس از پژوهش‌های اولیه‌ای که دوبوآ و فون کونیگسوالد در سانگیران انجام دادند، پژوهشگران دیگری نیز از جمله باستان‌شناسان اندونزیایی کار در این محوطه را ادامه دادند. از میان دانشمندان اندونزیایی می‌توان از توکو یاکوب، اِتی ایندریاتی، سارتونو، فاخرول عزیز، هری ویدیانتو، یاهدی زائیم و جوهان آریف نام برد.[۵]

موزه سانگیران

موزه سانگیران در سال ۲۰۲۵

در سانگیران برای چندین دهه موزه‌ای کوچک و ساده وجود داشت تا اینکه در دسامبر ۲۰۱۱ موزه‌ای مدرن و مجهز همراه با مرکز بازدیدکنندگان افتتاح شد. ساختمان جدید، که موزه‌ای امروزی به‌شمار می‌آید، دارای سه تالار اصلی است که در آن‌ها مجموعه‌ای گسترده از نمایشگاه‌ها و دیوراماهای دیدنی از منطقهٔ سانگیران به نمایش درآمده است؛ این دیوراماها تصویری بازسازی‌شده از چگونگی این منطقه در حدود یک میلیون سال پیش ارائه می‌دهند. چند مرکز دیگر نیز تا اوایل سال ۲۰۱۳ در دست ساخت بودند و پیش‌بینی می‌شد تا سال ۲۰۱۴ در نقاط مختلف محوطهٔ سانگیران در مجموع چهار مرکز فعال وجود داشته باشد. چهار مرکز برنامه‌ریزی‌شده عبارت‌اند از:[۶]

  • کریکیلان: سایت موجود با مرکز بازدیدکنندگان اصلی و موزه.
  • نگبونگ: شامل تاریخچه‌ای از کشف محوطه سانگیران.
  • بوکوران: برای ارائه اطلاعات در مورد کشف فسیل‌های انسان ماقبل تاریخ در سنگیران.
  • دایو: برای ارائه اطلاعات در مورد آخرین تحقیقات.

موزه و مرکز بازدیدکنندگان کنونی سانگیران دارای سه تالار اصلی است. تالار نخست شامل چندین دیوراماست که اطلاعاتی دربارهٔ انسان‌ها و جانوران اولیه‌ای ارائه می‌دهد که حدود یک میلیون سال پیش در منطقهٔ سانگیران زندگی می‌کردند. تالار دوم که گسترده‌تر است، مجموعه‌ای از مطالب دقیق و مفصل دربارهٔ انواع گوناگون فسیل‌های کشف‌شده در سانگیران و نیز تاریخ پژوهش‌ها و کاوش‌های انجام‌شده در این محوطه را نمایش می‌دهد. تالار سوم که به‌صورت جداگانه و چشمگیر طراحی شده است، دارای یک دیورامای بزرگ است که نمایی کلی از منطقهٔ سانگیران را به تصویر می‌کشد؛ در پس‌زمینه کوه‌هایی مانند کوه لاوو دیده می‌شود و در پیش‌زمینه انسان‌ها و جانوران قرار دارند، چنان‌که گویی صحنهٔ زندگی در حدود یک میلیون سال پیش بازسازی شده است. در چند بخش از ارائه‌های این تالار سوم، از آثار و طراحی‌های الیزابت دینس، پیکرتراش و مجسمه‌ساز برجستهٔ بین‌المللی در زمینهٔ دیرین‌انسان‌شناسی، الهام گرفته شده است.

دسترسی

دسترسی به موزه سانگیران با طی کردن حدود ۱۵ کیلومتر امکان‌پذیر است. کیلومتری شمال سوراکارتا در امتداد جاده اصلی به سمت شهر مرکزی جاوا، پورودادی. خروجی موزه، درست بعد از شهر کوچک بازاری کالیوسو، در امتداد جاده‌ای مسدود شده قرار دارد که از میان یک منطقه روستایی نسبتاً فقیر به مدت حدود ۴ ساعت می‌گذرد. کیلومتر قبل از رسیدن به آخرین جاده ورودی کوتاه به مرکز بازدیدکنندگان در سمت راست. کل زمان سفر از سوراکارتا، بسته به شرایط ترافیک در امتداد جاده شلوغ سوراکارتا-پورودادی، حدود ۴۵ تا ۶۰ دقیقه است. اتوبوس‌های زیادی در طول مسیر از سوراکارتا به پورودادی وجود دارند که بنا به درخواست، مسافران را در محل خروجی پیاده می‌کنند. رانندگان تاکسی موتورسیکلت غیررسمی محلی، بازدیدکنندگان را در طول ۴ مسیر باقی‌مانده جابجا می‌کنند. کیلومتر با هزینه‌ای ناچیز. دسترسی به موزه از طریق جاده عوارضی ترانس-جاوا آسان است. (موزه همه روزه از ساعت ۸:۰۰ صبح تا ۴:۰۰ بعد از ظهر به جز دوشنبه‌ها که موزه تعطیل است، باز است)

مسائل اجتماعی و سایر موارد

توسعه کلی سایت سنگیران بدون جنجال نبوده است. حفاری‌های کنترل نشده و تجارت غیرقانونی فسیل‌ها از زمان کشف اولیه این سایت، در موارد مختلف رخ داده است. برای مدت قابل توجهی، روستاییان این منطقه مرتباً فسیل‌ها را حفاری کرده و به خریداران محلی می‌فروختند. پس از تصویب قانون ملی شماره ۵ سال ۱۹۹۲ در مورد اشیاء میراث فرهنگی، کنترل‌های قوی‌تری بر این فعالیت‌ها وجود داشت.[۷] با این حال، فعالیت‌های غیرقانونی گاهی اوقات در سال‌های اخیر ادامه داشته است.[۸] به عنوان مثال، در سال ۲۰۱۰، یک شهروند آمریکایی که ادعا می‌کرد دانشمند است، در نزدیکی سنگیران در حالی که با کامیونی حاوی ۴۳ نوع مختلف فسیل در جعبه‌ها و کیسه‌ها با ارزش تخمینی بازار ۲ میلیون دلار سفر می‌کرد، دستگیر شد.[۹]

اخیراً، در رسانه‌های اندونزی بحث‌هایی در مورد این موضوع مطرح شده است که توسعه سایت سانگیران نتوانسته هیچ مزیت ملموس و قابل توجهی برای جوامع روستایی منطقه به ارمغان بیاورد.[۱۰]

جستارهای وابسته

پیوند به بیرون

منابع

  1. ↑ Choi, Kildo; Driwantoro, Dubel (2007). "Shell tool use by early members of Homo erectus in Sangiran, central Java, Indonesia: cut mark evidence". Journal of Archaeological Science. 34: 48. Bibcode:2007JArSc..34...48C. doi:10.1016/j.jas.2006.03.013.
  2. ↑ World Heritage List note, Sangiran, No 593, September 1995.
  3. ↑ Tantri Yuliandini, 'Tracing man's origins in Sangiran, Pacitan' بایگانی‌شده در ۲۰۱۳-۰۹-۰۵ توسط Wayback Machine, The Jakarta Post, 23 August 2002.
  4. ↑ Surat Keputusan Menteri Pendidikan dan Kebudayaan (Decision of the Minister of Education and culture) No. 070/O/1977 dated 15 March 1977.
  5. ↑ Etty Indriati, Warisan budaya dan munusia purba Indonesia Sangiran [Cultural heritage and ancient Indonesian man Sangiran], PT Citra Aji Parama, Yogyakarta, 2009.
  6. ↑ Kusumasari Ayuningtyas, 'Sangiran Museum to open in 2014', The Jakarta Post, 18 February 2012.
  7. ↑ Ganug Nugroho Adi, 'The paradox of Sangiran', The Jakarta Post, 11 June 2013.
  8. ↑ Lusiana Indriasani, 'Kemiskinan dan Penjualan Benda Purbakala Sangiran' بایگانی‌شده در ۲۰۱۲-۰۱-۱۸ توسط Wayback Machine (Poverty and the sale of ancient artifacts at Sangiran), Kompas, 19 December 2011. There are similar problems at other archaeological sites in Indonesia where regulatory controls are weak, such as at Padang Lawas archaeological site in North Sumatra.
  9. ↑ Nurfika Osman, 'American Held Over Rare Fossils Theft' بایگانی‌شده در ۲۰۱۰-۱۰-۲۷ توسط Wayback Machine, The Jakarta Globe, 24 October 2010.
  10. ↑ Sri Rejeksi, 'Sangiran, Bumi manusia Jawa yang tandus' [Sangiran, Java's barren homelands], Kompas, 16 March 2013. Also Sri Rejeksi, 'Tanah Air: Wajah Kontradiktif Sangiran' [Homeland: The Contradictory Face of Sangiran], Kompas, 16 March 2013.
This article is issued from ویکی‌پدیا. The text is available under Creative Commons Attribution-Share Alike 4.0 unless otherwise noted. Additional terms may apply for the media files.