سردابه موسولینی

سردابه موسولینی
سردابه موسولینی
دین
بخش	پرداپیو
استان	امیلیا رومانیا
مکان
کشور	ایتالیا
معماری
معمار(ها)	فلورستانو دی فوستو
آغاز ساخت	۱۹۲۸
پایان ساخت	۱۹۵۷

سردابه موسولینی (به ایتالیایی: La cripta Mussolini) که در گورستان سن کاسیانو در پرداپیو ایتالیا ساخته شده است، محل دفن بسیاری از اعضای خانواده موسولینی است. این سردابه که به دستور بنیتو موسولینی، بنیانگذار جنبش فاشیسم در ایتالیا برای دفن مجدد پدر و مادرش، الساندرو و روزا، ساخته شده بود، بعدها به آرامگاه خود وی و دیگر اعضای خانواده از نسل‌های متعدد تبدیل شد. این مکان همچنین در طول سال‌ها، به شکل مکانی زیارتی برای گروه‌های نئوفاشیست درآمده^[۱]، که انتقاد و جنجال سراسری را در ایتالیا دربرداشته است.

تاریخچه

تدفین جسد بنیتو موسولینی در سردابه موسولینی، سال ۱۹۵۷

همزمان با تأسیس پرداپیو نووا، موسولینی تصمیم گرفت بقایای والدینش را دوباره گرد هم آورد و یک کلیسای یادبود برای آنها بسازد و ابراز تمایل کرد که به این مکان جلوه‌ای باشکوه ببخشد. این سازه جدید که گورستان کوچک قبلی را نیز در خود جای داده بود، توسط معمار فلورستانو دی فاستو از سال ۱۹۲۸ تا ۱۹۳۳ ساخته شد.

جسد بنیتو موسولینی با تصمیم آدونه زولی در سال ۱۹۵۷ به مقبره خانوادگی منتقل شد. زولی یک ضد فاشیست و در عین حال هموطن موسولینی بود و این تصمیم را در سالی که نخست وزیر بود^[۲]، به دنبال درخواست‌های بیوه‌اش، راکله گوئیدی، برای دفن گرفت.^[۳]^[۴]

بیوه، کلیسای کوچکی برای دفن جسد دیکتاتور آماده کرد که از سال ۱۹۴۶ در صومعه کاپوچین چرو ماجیوره نگهداری می‌شد. در روز ۱ سپتامبر، راکله، ادا و پسرش مارزیو، رومانو موسولینی و فابریزیو چانو در مراسم تدفین حضور داشتند؛^[۵] یک هفته بعد، ده نفر به همراه برخی از رهبران ملی جنبش اجتماعی ایتالیا، از جمله رهبر نئوفاشیست، جورجو آلمیرانته، به گورستان رسیدند و در ۲۱ سپتامبر، تقریباً حدود‌ هفت هزار نفر به گورستان رسیدند.^[۳]

در شب ۲۷ دسامبر ۱۹۷۱، ورودی سردابه با وسیله‌ای حدود ۴-۵ کیلوگرم مواد منفجره پلاستیکی با فیوز ۴۰ متری آسیب دید. کل گورستان آسیب دید و کمیسر پلیس فورلی دستور تعطیلی آن را داد.^[۶]

در شب ۲۷ فوریه ۱۹۷۶، کلاه‌های برسالیره و مارشال اول امپراتوری بنیتو موسولینی ، به همراه کوزه‌ای حاوی تکه‌ای از مغز او که پس از مرگش برای تجزیه و تحلیل در ایالات متحده در سال ۱۹۴۵ برداشته شد،‌ توسط مهاجمان ناشناس به سرقت رفت.^[۷]

در طول سال‌ها، این سردابه به مکانی زیارتی برای گروه‌های نئوفاشیست تبدیل شده است، به ویژه در سالگردهای خاص مرتبط با فاشیسم^[۱]، که این امر انتقاد و جنجال سراسری را برانگیخته است.

سردابه

در اتاق اصلی، در هر گوشه، چهار تابوت سنگی تراش‌خورده وجود دارد که در گوشه‌های خود با چهار نما تزئین شده‌اند. عمود بر این تابوت، تابوت بنیتو موسولینی قرار دارد که در مرکز یک دخمه فرعی کوچک‌تر قرار دارد. بر روی دیوار نیم‌دایره‌ای پشت آن، یک مجسمه نیم‌تنه از جنس مرمر سفید با دو ویترین کوچک در هر طرف قرار دارد که شامل یک کلاه برسالیری، یک پیراهن مشکی، یک کوزه سنگی حاوی تکه‌ای از مغز او و چکمه‌هایی (که قسمت بدنه برای درآوردن آنها شکافته، و پاشنه‌های آنها برای جستجوی هرگونه پول پنهان شده در داخل آنها برداشته شده) است که او در زمان مرگش پوشیده بود. همچنین در سمت راست، در بالا، یک کپی فلزی سیاه از حرف "M" قرار دارد.

پانزده نفر در این سردابه دفن شده‌اند که نمایانگر پنج نسل از خانواده موسولینی هستند:

آلساندرو موسولینی (۱۸۵۴-۱۹۱۰)، پدر بنیتو موسولینی
آنا ماریا موسولینی (۱۹۲۹-۱۹۶۸)، دختر بنیتو موسولینی
آنا ماریا ریچی موسولینی (۱۹۳۹-۲۰۱۴)، همسر گویدو موسولینی
بنیتو موسولینی (۱۸۸۳-۱۹۴۵)، پسر رزا مالتونی و الساندرو موسولینی؛ دیکتاتور از ۱۹۲۲ تا ۱۹۴۵
برونو موسولینی (۱۹۱۸-۱۹۴۱)، پسر بنیتو موسولینی
جینا روبرتی موسولینی (۱۹۱۶-۱۹۴۶)، همسر برونو موسولینی
جوزپه نگری، با نام مستعار ناندو پوچی نگری (۱۹۳۶-۱۹۹۷)، شوهر آنا ماریا موسولینی
گیدو موسولینی (۲۷ دسامبر ۱۹۳۷ - ۲ دسامبر ۲۰۱۲)، پسر ویتوریو موسولینی و اورسولا بوولی
مارتینا موسولینی (۱۹۶۹-۲۰۱۶)، دختر گیدو موسولینی
مونیکا بوزگولی موسولینی (۱۹۲۹-۲۰۲۱)، بیوه ویتوریو موسولینی
اورسولا بوولی موسولینی (۱۹۱۴-۲۰۰۹)، همسر سابق ویتوریو موسولینی
راکله گوئیدی موسولینی (۱۸۹۰-۱۹۷۹)، همسر بنیتو موسولینی
رومانو موسولینی (۱۹۲۷-۲۰۰۶)، پسر بنیتو موسولینی
رزا مالتونی موسولینی (۱۸۵۸-۱۹۰۵)، مادر بنیتو موسولینی
ویتوریو موسولینی (۱۹۱۶-۱۹۹۷)، پسر بنیتو موسولینی