هکتور باستیکو

مارشال ایتالیا هکتور باستیکو
فرماندار کل لیبی ایتالیا
دوره مسئولیت ۱۹ ژوئیه ۱۹۴۱ – ۲ فوریه ۱۹۴۳
پادشاه	ویکتور امانوئل سوم
نخست‌وزیر	بنیتو موسولینی
پس از	ایتالو گاریبولدی
پیش از	جووانی مسه
اطلاعات شخصی
زاده	۹ آوریل ۱۸۷۶ بولونیا
درگذشته	۲ دسامبر ۱۹۷۲ (۹۶ سال) رم
ملیت	ایتالیا
خدمات نظامی
وفاداری	پادشاهی ایتالیا
خدمت/شاخه	ارتش سلطنتی ایتالیا
سال‌های خدمت	۱۸۹۶–۱۹۴۳
درجه	مارشال ایتالیا
فرمانده	ارتش پو
جنگ‌ها/عملیات‌	جنگ عثمانی و ایتالیا جنگ جهانی اول جنگ دوم ایتالیا و اتیوپی جنگ داخلی اسپانیا جنگ جهانی دوم کارزار آفریقا کارزار صحرای غربی

هکتور باستیکو (انگلیسی: Ettore Bastico; ۹ آوریل ۱۸۷۶ – ۲ دسامبر ۱۹۷۲) یک فیلد مارشال ایتالیایی بود که از سال ۱۹۴۱ تا ۱۹۴۳ در طول جنگ جهانی دوم به عنوان فرمانده نیروهای محور در شمال آفریقا خدمت کرد. او علاوه بر ژنرال ارتش سلطنتی ایتالیا، به عنوان فرماندار جزایر تحت کنترل ایتالیا در دریای اژه و لیبی نیز خدمت کرد. پس از دوران خدمت در ارتش، او به عنوان مورخ نظامی مشغول به کار شد و چندین کتاب منتشر کرد.

باستیکو در بولونیا، ایتالیا متولد شد. وقتی به سن قانونی رسید، به ارتش ایتالیا پیوست و در جنگ جهانی اول جنگید. در سال ۱۹۲۸، باستیکو به درجه سرتیپ (ژنرال دی بریگاتا) ارتقا یافت. در آن زمان، پادشاهی ایتالیا توسط دیکتاتور فاشیست بنیتو موسولینی اداره می‌شد.

در این نقش، باستیکو هدف جولیو دوهت در کتاب «بازگویی» (که با اثر «فرماندهی هوا» منتشر شد) قرار گرفت. دوهت صفحات زیادی را به بررسی انتقادی شش «نظریه اساسی» مطرح شده توسط باستیکو و چگونگی ارتباط آنها با آینده نقش نیروی هوایی مستقل در جنگ‌های آینده اختصاص می‌دهد.

باستیکو در ۲۹ مه ۱۹۳۲ به درجه سرلشکری ارتقا یافت و در سال ۱۹۳۵، فرماندهی لشکر اول مارزو را در طول جنگ دوم ایتالیا و حبشه بر عهده داشت. در سال ۱۹۳۵، باستیکو فرمانده سپاه سوم در اتیوپی بود و در ۱۰ فوریه ۱۹۳۶ به درجه سپهبدی ارتقا یافت. از سال ۱۹۳۶ تا ۱۹۳۷، او فرمانده سپاه دوم بود.

در سال ۱۹۳۷، در مراحل بعدی جنگ داخلی اسپانیا، باستیکو جایگزین ماریو روآتا به عنوان فرمانده کل سپاه داوطلبان ایتالیایی در اسپانیا شد. سپاه داوطلبان ایتالیایی برای کمک به ملی‌گرایان اسپانیا در جنگ اعزام شد. از اواسط سال ۱۹۳۷، نیروی باستیکو در نبرد سانتاندر جنگید که پیروزی قاطعی برای ملی‌گرایان بود. در اواخر سال ۱۹۳۷، باستیکو جای خود را به ماریو برتی داد. در اکتبر ۱۹۳۷، باستیکو درجه ژنرالی، بالاترین درجه‌ای که در صورت عدم حضور رسمی ایتالیا در جنگ می‌توانست به او اعطا شود، دریافت کرد. در فوریه ۱۹۳۹، داوطلبان ایتالیایی اسپانیا را ترک کردند.

سپس او به فرماندهی ارتش دوم منصوب شد. اندکی پس از آن، باستیکو به عنوان فرمانده ارتش ششم موتوری جدید، معروف به «ارتش پو» که در منطقه دره پو مستقر بود، منصوب شد. در سال ۱۹۳۹، باستیکو به عنوان سناتور پادشاهی ایتالیا منصوب شد.

وقتی ایتالیا وارد جنگ جهانی دوم شد، باستیکو فرماندار جزایر اژه ایتالیا (دودکانیز) بود و در ۷ اوت ۱۹۴۰ به درجه ژنرال کامل (ژنرال د آرماتا) ارتقا یافت.

در ۱۹ جولای ۱۹۴۱، باستیکو به عنوان فرماندار کل لیبی ایتالیا و فرمانده کل نیروهای محور در شمال آفریقا منصوب شد. از آنجایی که اروین رومل رسماً تحت فرماندهی ایتالیا در لشکرکشی شمال آفریقا بود، نقشه‌های رومل ابتدا باید توسط باستیکو تأیید می‌شد.

باستیکو به عنوان فرمانده اردوگاه کار اجباری گیادو که در فوریه ۱۹۴۲ برای بازداشت یهودیان لیبیایی و ایتالیایی تأسیس شده بود، منصوب شد.

باستیکو در ۱۲ اوت ۱۹۴۲ به درجه مارشال ایتالیا ارتقا یافت، تا حد زیادی به این دلیل که از رومل که در ۲۲ ژوئن به درجه فیلد مارشال (ژنرال فلدمارشال) ارتقا یافته بود، در رتبه پایین‌تری قرار نگیرد.

وقتی لیبی در مقابل پیشروی ارتش هشتم بریتانیا شکست خورد، از ۲ فوریه ۱۹۴۳ او تا پایان جنگ بدون فرمانده ماند.

پس از نبرد العلمین، نیروهای ایتالیایی-آلمانی مجبور به عقب‌نشینی مداوم شدند و هم سیرنایسا و هم طرابلس را رها کردند (طرابلس در ۲۳ ژانویه ۱۹۴۳ سقوط کرد) و در تونس موضع گرفتند. باستیکو در ۵ فوریه ۱۹۴۳، پس از انحلال رسمی فرماندهی عالی در لیبی، به وطن خود فراخوانده شد. در ۱۲ اوت ۱۹۴۲ (پس از پیروزی‌های بزرگ غزاله و طبرق)، او به عنوان مارشال ایتالیا منصوب شد، تا حدی برای مقابله با انتصاب رومل به عنوان فیلد مارشال. اظهار نظر موسولینی در این مورد بسیار تند بود: «باستیکو نیز به عنوان مارشال منصوب خواهد شد، و پس از او ژنرال‌های دیگر، و من ناوارا، راهنمای خود را مستثنی نمی‌کنم.»

پس از شکست عملیات جنگی در آفریقا، در ۵ فوریه ۱۹۴۳، او از فرماندهی خود برکنار شد و سپس به عنوان فرماندار کل افتخاری لیبی منصوب شد. پس از آتش‌بس ۸ سپتامبر، او در رم زندگی کرد و تا زمان آزادسازی پایتخت، مخفیانه فعالیت می‌کرد. در پایان جنگ جهانی دوم، او به عنوان نیروی ذخیره در ارتش مستقر شد و آثاری در زمینه تاریخ نظامی نوشت. در سال ۱۹۵۷، صلیب بزرگ لیاقت جمهوری را دریافت کرد.

باستیکو در ۹۶ سالگی، پس از گذراندن سال‌های آخر عمرش در رشته تاریخ، در رم درگذشت. در زمان مرگش، او آخرین افسر نظامی زنده ایتالیایی بود که رتبه پنج ستاره ایتالیا را در یک مقام فعال داشت. (اومبرتو دوم، آخرین پادشاه ایتالیا که به عنوان مارشال ایتالیا در یک مقام تشریفاتی منصوب شده بود، در سال ۱۹۸۳ درگذشت).

• اوگو کاوالرو
• رودولفو گراتزیانی

• Patzwall, Klaus D.; Scherzer, Veit (2001). Das Deutsche Kreuz 1941 – 1945 Geschichte und Inhaber Band II [The German Cross 1941 – 1945 History and Recipients Volume 2] (به آلمانی). Norderstedt, Germany: Verlag Klaus D. Patzwall. ISBN 978-3-931533-45-8.
• Rochat, Giorgio (1960–2020). "BASTICO, Ettore". Dizionario Biografico degli Italiani (به ایتالیایی). Rome: Istituto dell'Enciclopedia Italiana.
• Comando Supremo: General Ettore Bastico (1876-1972)
• La seconda guerra mondiale, Ettore Bastico
• بریدهٔ جراید دربارهٔ هکتور باستیکو در بایگانی مطبوعات قرن بیستم در زد.بی.وی
• مشارکت‌کنندگان ویکی‌پدیا. «Ettore Bastico». در دانشنامهٔ ویکی‌پدیای انگلیسی، بازبینی‌شده در ۳۰ سپتامبر ۲۰۲۵.