سیف‌الدین محمد غوری

سیف الدین سوری یا سیف‌الدین محمد فرزند علاءالدین حسین غوری خشمگین ترین سلطان دودمان غوری بین سال‌های ۱۱۶۱ تا ۱۱۶۳ بود او در نخستین نبرد به غزنین موفق شد.

پس از به قدرت رسیدن، وی آزار و شکنجهٔ اسماعیلیان را که در زمان پدرش رایج بود، آغاز کرد. سیف‌الدین همچنین دو پسر بهاءالدین سام یکم، غیاث‌الدین غوری و معزالدین محمد غوری را آزاد کرد.^[۱] بعداً با کمک غیاث‌الدین او جنگ علیه ترکان اوغوز را آغاز کرد اما طی نبردی در سال ۱۱۶۳ در نزدیکی مرو توسط برادر ورمش ابن شیث که وی او را اعدام کرده بود، کشته شد. پس از او غیاث‌الدین محمد غوری جانشین‌اش گردید.

• C. Edmund, Bosworth (2001). "GHURIDS". Encyclopaedia Iranica, Online Edition. Retrieved 11 January 2014.
• Bosworth, C. E. (1968). "The Political and Dynastic History of the Iranian World (A.D. 1000–1217)". In Frye, R. N. (ed.). The Cambridge History of Iran, Volume 5: The Saljuq and Mongol periods. Cambridge: Cambridge University Press. pp. 1–202. ISBN 0-521-06936-X.
• C. E., Bosworth (2012). "G̲h̲ūrids". Encyclopaedia of Islam, Second Edition. Leiden and New York: BRILL. ISBN 9789004161214.