شرایط هواشناسی دیداری

در هوانوردی، شرایط هواشناسی دیداری (به انگلیسی: Visual meteorological conditions (VMC)) یک دسته از هواشناسی پروازی هوانوردی است که در آن پرواز با قوانین پرواز دیداری (Visual Flight Rules (VFR) مجاز است - یعنی شرایطی که خلبانان دید کافی برای پرواز هواپیما با حفظ جدایی دیداری از زمین و دیگر هواپیماها را دارند. این شرایط برعکس شرایط هواشناسی ابزاری (IMC) هستند. معیارهای مرزی بین IMC و VMC به عنوان حداقل‌های VMC شناخته می‌شوند و با موارد زیر تعریف می‌شوند: دید، سقف ابر (برای برخاستن و فرود) و فاصله ابر.

الزامات دقیق بر اساس نوع حریم هوایی، روز یا شب بودن (برای کشورهایی که VFR شبانه را مجاز می‌دانند) و از کشوری به کشور دیگر متفاوت است. الزامات معمول دید از یک مایل قانونی تا پنج مایل قانونی متفاوت است (بسیاری از کشورها این مقادیر را در واحدهای متریک از ۱۵۰۰ متر تا ۸ کیلومتر تعریف می‌کنند). الزامات معمول برای فاصله‌گیری از ابر، از صرفاً دور ماندن از ابرها تا کمترین فاصلهٔ یک مایلی (در برخی کشورها ۱۵۰۰ متر) از ابرها به صورت افقی و ۱۰۰۰ فوت از ابرها به صورت عمودی متغیر است. به عنوان مثال، در استرالیا، کمترین فاصله مجاز پرواز (VMC) در خارج از حریم هوایی کنترل‌شده، بدون ابر با دید ۵۰۰۰ متر و کمتر از ۳۰۰۰ فوت AMSL یا ۱۰۰۰ فوت AGL (هر کدام که بیشتر باشد) و ۱۰۰۰ فوت جدایی عمودی/۱۵۰۰ متر افقی از ابر در بالای این ارتفاعات یا در فضای هوایی کنترل‌شده. بالاتر از ۱۰۰۰۰ برای حفظ VMC، دید ۸۰۰۰ متری لازم است. کنترل ترافیک هوایی همچنین ممکن است مجوز «VFR ویژه» را به هواپیماهای VFR صادر کند تا اجازه خروج از منطقه کنترل را در کمتر از VMC بدهد - این کمترین دید را به ۱۶۰۰ متر کاهش می‌دهد.

منابع

مشارکت‌کنندگان ویکی‌پدیا. «Visual meteorological conditions». در دانشنامهٔ ویکی‌پدیای انگلیسی، بازبینی‌شده در ۱۴ دی ۱۴۰۴.