شورای خصوصی انگلستان

شورای خصوصی انگلستان که با نام شورای بسیار محترم اعلی‌حضرت نیز شناخته می‌شد (لاتین: concilium familiare, concilium privatum et assiduum)، نهادی از مشاوران فهرست فرمانروایان انگلستان در پادشاهی انگلستان بود. اعضای آن غالباً از اعضای ارشد مجلس اعیان بریتانیا و مجلس عوام انگلستان بودند، به همراه روحانیون برجسته، قضات، دیپلمات‌ها و فرماندهان نظامی.

شورای خصوصی انگلستان نهادی قدرتمند بود که پادشاه را در اعمال امتیاز پادشاهی و اعطای منشور سلطنتی‌ها یاری می‌کرد. این شورا احکام اجرایی موسوم به احکام شورا صادر می‌کرد و همچنین کارکردهای قضایی داشت.

در سال ۱۷۰۸، شورای خصوصی انگلستان منحل شد و همراه با شورای خصوصی اسکاتلند در شورای اختصاصی (بریتانیا) ادغام شد.

نام

مطابق فرهنگ انگلیسی آکسفورد، تعریف واژهٔ «privy» در Privy Council معنایی منسوخ دارد به معنای «متعلق یا مختص به شخص یا اشخاصی خاص؛ از آنِ خود»، از این جهت که این شورا شخصی و مختص پادشاه بود.

در دوران سلطنت الیزابت یکم، این شورا با عنوان «شورای بسیار محترم اعلی‌حضرت ملکه» ثبت شده است.

تاریخچه

شورای قرون وسطا

در دوران دودمان نورماندی، پادشاه انگلستان توسط کوریا رجیس (لاتین به معنای «دربار سلطنتی») مشورت داده می‌شد که از بزرگان، روحانیون و کارگزاران تاج‌وتخت بریتانیا تشکیل می‌شد. این نهاد در ابتدا به مشورت‌دهی به پادشاه دربارهٔ قانون‌گذاری، اداره و دادگستری می‌پرداخت. در برخی زمان‌ها، کوریا با فراخوان عمومی بزرگان («شورای بزرگ» یا مجمع کبیر به لاتین) گسترش می‌یافت، اما به عنوان شورایی کوچک‌تر، کوریا همواره در جلسه بود و در تماس مستقیم با پادشاه قرار داشت.

در ابتدا، پرونده‌های حقوقی مهم coram rege (لاتین به معنای «در حضور خود پادشاه») رسیدگی می‌شدند. اما رشد نظام قضایی سلطنتی در دوران هنری دوم (حک. (کوته‌نوشتِ «حکومت») 1154–1189) نیازمند تخصصی‌شدن بود، و کارکردهای قضایی کوریا رجیس به دو دادگاه مستقر در تالار وست‌مینستر واگذار شد: دادگاه مسند قضای پادشاهی (انگلستان) و دادگاه عرایض عامه (انگلستان).

تا سال ۱۲۳۷، کوریا رجیس به‌طور رسمی به دو شورای جداگانه تقسیم شده بود—شورای پادشاه و مجلس انگلستان؛ هرچند در عمل مدت‌ها بود که از هم جدا بودند. شورای پادشاه نهادی «دائمی، مشورتی و اجرایی» بود. این شورا ادارهٔ روزمرهٔ حکومت را برعهده داشت و شامل وزیران و نزدیک‌ترین مشاوران پادشاه می‌شد. اعضای آن همواره شامل چند بارون، بزرگ‌مقامات دولتی و دربار سلطنتی، و همچنین منشیان، دبیران و دیگر مشاوران ویژه (که اغلب برادر روحانی و شوالیه‌های باسواد بودند) می‌شد. این شورا توانایی تنظیم acta‌های قانون‌گذاری را داشت—فرمان‌های اداری که به صورت فرمان‌های علنی یا فرمان مخفیانه صادر می‌شدند.

در دوران سلطنت هنری سوم (حک. (کوته‌نوشتِ «حکومت») 1216–1272)، یکی از موضوعات اصلی سیاست، ترکیب شورای پادشاه بود. بارون‌ها بارها شکایت می‌کردند که به‌اندازهٔ کافی نمایندگی نمی‌شوند، و تلاش‌هایی برای تغییر ترکیب شورا صورت گرفت. در مجلس آکسفورد ۱۲۵۸، اصلاح‌طلبان هنری بی‌میل را وادار کردند تا مصوبات آکسفورد را بپذیرد، که قدرت سلطنتی را به شورایی انتخابی از پانزده بارون واگذار می‌کرد. با این حال، این اصلاحات سرانجام با پیروزی پادشاه در دومین جنگ بارون‌ها لغو شد.

شورای ادوارد یکم (حک. (کوته‌نوشتِ «حکومت») 1272–1307) نقش مهمی در تنظیم و پیشنهاد قوانین به مجلس برای تصویب ایفا می‌کرد.

پادشاهان قدرتمند اغلب از این نهاد برای دور زدن دادگاه‌ها و مجلس استفاده می‌کردند. برای نمونه، کمیته‌ای از این شورا – که بعدها به تالار ستاره تبدیل شد – در سدهٔ پانزدهم اجازه داشت هر مجازاتی به‌جز اعدام را، بدون پایبندی به روند عادی دادگاه، اعمال کند.

نوآوری‌های تودور

در دوران سلطنت هنری هشتم، پادشاه با مشورت شورا اجازه داشت با صدور صرف اعلامیه، قانون وضع کند. برتری قانون‌گذاری مجلس تا پس از مرگ هنری هشتم بازگردانده نشد. هرچند شورای سلطنتی همچنان مسئولیت‌های قانون‌گذاری و قضایی خود را حفظ کرد، اما در اصل به نهادی عمدتاً اداری تبدیل شد.

تا پایان سلطنت شش‌سالهٔ ادوارد ششم در سال ۱۵۵۳، این شورا از چهل عضو تشکیل شده بود اما پادشاه به کمیته‌ای کوچک‌تر تکیه می‌کرد که بعدها به کابینه بریتانیای امروزی تبدیل شد.

این شورا در دوران سلطنت الیزابت یکم به‌طور چشمگیری توسعه یافت و تجربهٔ سیاسی کسب کرد، به‌گونه‌ای که تفاوت‌های واقعی میان شورای خصوصی دههٔ ۱۵۶۰ و دههٔ ۱۶۰۰ وجود داشت.

اتحاد تاج‌ها

پس از الیزابت یکم، جیمز ششم و یکم به پادشاهی رسید که پیش‌تر پادشاه جیمز ششم اسکاتلند بود. به تخت رسیدن جیمز، اتحاد تاج‌های انگلستان و اسکاتلند را رقم زد؛ با این حال، این دو پادشاهی همچنان شوراهای خصوصی جداگانه‌ای داشتند. شورای خصوصی اسکاتلند بیش از صد سال پس از اتحاد تاج‌ها، همراه با شورای خصوصی انگلستان، به حیات خود ادامه داد.

شورای دولتی مشترک‌المنافع

مقالهٔ اصلی: شورای دولتی انگلستان

تا پایان جنگ‌های داخلی انگلستان، سلطنت، مجلس اعیان بریتانیا و شورای خصوصی منحل شده بودند. حکومتی جدید، جمهوری انگلستان، تأسیس شد. تنها مجلس باقی‌ماندهٔ پارلمان، مجلس عوام انگلستان، شورای دولتی‌ای برای اجرای قوانین و هدایت سیاست‌های اداری تشکیل داد. چهل‌ویک عضو این شورا توسط مجلس عوام انتخاب می‌شدند؛ این نهاد را الیور کرامول، دیکتاتور نظامی در عمل کشور، ریاست می‌کرد. با این حال، در سال ۱۶۵۳ کرامول به سمت لرد محافظ رسید و شورا به سیزده تا بیست‌ویک عضو کاهش یافت که همگی توسط مجلس عوام انتخاب می‌شدند. در سال ۱۶۵۷، مجلس عوام اختیارات حتی بیشتری به کرامول اعطا کرد که برخی از آن‌ها یادآور اختیارات پادشاهان بود. این شورا با نام شورای خصوصی محافظ شناخته شد؛ اعضای آن توسط لرد محافظ و با تأیید مجلس منصوب می‌شدند.

بازگردانی استوارت

در سال ۱۶۵۹، اندکی پیش از بازگردانی پادشاهی انگلستان، شورای محافظ منحل شد. چارلز دوم شورای خصوصی سلطنتی را بازگرداند، اما او نیز، همچون پادشاهان پیشین استوارت، ترجیح داد به کمیته‌ای کوچک از مشاوران تکیه کند.

جایگزینی

در سال ۱۷۰۸، یک سال پس از آنکه پیمان اتحاد انگلستان و اسکاتلند و مصوبه‌های ۱۷۰۷ اتحاد انگلستان و اسکاتلند پادشاهی بریتانیای کبیر را پدید آوردند، شورای خصوصی انگلستان توسط مجلس بریتانیای کبیر منحل شد و از آن پس تنها یک شورای اختصاصی (بریتانیا) در لندن به کار خود ادامه داد.

با این حال، مدت‌ها پس از مصوبه‌های اتحاد ۱۸۰۰، پادشاهی ایرلند همچنان شورای خصوصی ایرلند خود را حفظ کرد، که تنها در سال ۱۹۲۲، هنگامی که ایرلند جنوبی (۱۹۲۱–۱۹۲۲) از بریتانیا جدا شد، به پایان رسید و جای خود را به شورای خصوصی ایرلند شمالی داد.

عضویت

پادشاه، هنگام عمل بر پایهٔ مشورت شورا، با عنوان «شورای حکومت سلطنتی» یا «ملکه در شورا» شناخته می‌شد. اعضای شورا مجموعاً «لردهای شورای بسیار محترم اعلی‌حضرت» یا گاه «لردها و دیگران...» نامیده می‌شدند. رئیس اصلی این نهاد رئیس شورا بود، یکی از بزرگ‌مقامات دولتی. مقام مهم دیگر، منشی شورا بود که امضای او در پای تمام احکام صادره درج می‌شد.

عضویت عموماً مادام‌العمر بود، هرچند مرگ پادشاه بلافاصله موجب انحلال شورا می‌شد، زیرا تمام انتصاب‌های سلطنتی خودبه‌خود پایان می‌یافتند.

جستارهای وابسته

• فهرست مشاوران خصوصی (۱۶۷۹–۱۷۱۴)
• فهرست اعضای سلطنتی شورای خصوصی
• فهرست‌های تاریخی مشاوران خصوصی

منابع

• Alford, Stephen (2002). The Early Elizabethan Polity: William Cecil and the British Succession Crisis, 1558–1569. Cambridge University Press. ISBN 978-0-521-89285-8.
• Black, Jeremy (1993). The politics of Britain, 1688–1800. Manchester University Press. p. 13. ISBN 0719037611.
• Blackstone, William (1838). Commentaries on the Laws of England. Vol. I. New York: W. E. Dean.
• Butt, Ronald (1989). A History of Parliament: The Middle Ages. London: Constable. ISBN 0094562202.
• Cox, H (1854). The British Commonwealth, Or, A Commentary on the Institutions and Principles of British Government. London: Longman, Brown, Green, and Longmans. p. 389.
• D'Ewes, Sir Simonds; Bowes, Paul (1682). The Journals of All the Parliaments During the Reign of Queen Elizabeth: Both of the House of Lords and House of Commons. John Starkey at the Mitre in Fleetstreet near Temple-Bar.
• Dicey, Albert Venn (1860). The Privy Council: The Arnold Prize Essay, 1860. Oxford: T. and G. Shrimpton.
• Fitzroy, Almeric (1928). The History of the Privy Council. London: John Murray.
• Gay, Oonagh; Rees, Anwen (2005). "The Privy Council" (PDF). House of Commons Library Standard Note. SN/PC/2708. Archived from the original (PDF) on 8 November 2010. Retrieved 13 May 2010.
• Goodnow, F (1897). Comparative Administrative Law: an Analysis of the Administrative Systems, National and Local, of the United States, England, France and Germany. New York: G. P. Putnam's Sons. ISBN 978-1-58477-622-2. {{cite book}}: ناسازگاری شابک و تاریخ (کمک)
• Jolliffe, J. E. A. (1961). The Constitutional History of Medieval England from the English Settlement to 1485 (4th ed.). Adams and Charles Black.
• Lyon, Ann (2016). Constitutional History of the UK (2nd ed.). Routledge. ISBN 978-1-317-20398-8.
• Maddicott, J. R. (2010). The Origins of the English Parliament, 924–1327. Oxford University Press. ISBN 978-0-199-58550-2.
• Maitland, Frederic William (1911). The Constitutional History of England: A Course of Lectures. Cambridge: University Press.
• O'Gorman, Frank (2016). The Long Eighteenth Century: British Political and Social History 1688–1832. Bloomsbury Publishing. p. 65. ISBN 9781472507747.
• Plant, David (2007). "The Council of State". British Civil Wars, Commonwealth and Protectorate, 1638–60. Archived from the original on 26 September 2008. Retrieved 30 December 2010.
• Rayment, Leigh (30 May 2008). "Privy Counsellors – Ireland". Archived from the original on June 7, 2008. Retrieved 30 December 2010.
• Warshaw, S (1996). Powersharing: White House – Cabinet relations in the modern presidency. Albany: State University of New York Press. ISBN 0-7914-2869-9.
• Weiner, Edmund; Simpson, John, eds. (1991). The Compact Edition of the Oxford English Dictionary (2nd ed.). Oxford University Press. ISBN 0-19-861258-3.