فاصله ابرکانونی
در علم اپتیک و عکاسی، فاصله ابرکانونی (به انگلیسی: Hyperfocal distance)، فاصلهای است که همهٔ اشیاء در آن فاصله در میدان وضوح لنز قرار دارند.
فاصلهٔ ابرکانونی، عمقی از زاویه دید لنز است (از نزدیکیهای لنز تا بینهایت) که آن محدوده، در میدان وضوح لنز قرار میگیرد. برای به دست آوردن این فاصله، ابتدا لنز را در بازترین درجهٔ دیافراگم، بر روی فاصله بینهایت تنظیم میکنیم. نزدیکترین نقطهٔ فوکوس لنز، فاصله ابرکانونی لنز است. بهطور مثال اگر در این حالت نزدیکترین نقطه فوکوس فاصله ۷ متری از لنز دوربین است، فوکوس لنز را بر روی ۷ متر قرار داده و عکاسی میکنیم. در این حالت از نصف ۷ متری (از سه و نیم متری) دوربین تا بینهایت در میدان وضوح لنز قرار خواهند گرفت. البته درجه دیافراگم در این حالت دارای اهمیت است. هرچه درجهٔ دیافراگم بستهتر باشد، عمق میدان وضوح افزایش پیدا خواهد کرد.
توماس ساتون و جورج داوسون برای اولین بار در سال ۱۸۶۷ درمورد فاصله بیشکانونی (محدوده کانونی" نوشتند.[۱] لویی در سال ۱۹۰۶ ممکن است اولین کسی باشد که فرمولی برای فاصله ابرکانونی استخراج کرد. رودولف کینگسلیک در سال ۱۹۵۱ در مورد دو روش اندازهگیری فاصله ابرکانونی نوشت.
منابع
- شفائیه، دکتر هادی(۱۳۷۲)، فن و هنر عکاسی، شرکت انتشارات علمی و فرهنگی تهران، چاپ اول.
- عباسی، اسماعیل(۱۳۸۵)، فرهنگ عکّاسی، انتشارات سروش تهران، چاپ چهارم.