فیات میرافیوری
| فیات میرافیوری | |
|---|---|
Stabilimento FIAT Mirafiori | |
.png) کارخانهٔ فیات میرافیوری در سال ۲۰۲۰ | |
  موقعیت در ایتالیا  فیات میرافیوری (پیهمونت)  فیات میرافیوری (تورین) | |
| اطلاعات کلی | |
| وضعیت | فعال |
| موقعیت | تورین، پیمونت |
| کشور |  ایتالیا |
| مختصات | ۴۵°۰۱′۳۸″شمالی ۷°۳۸′۱۱″شرقی / ۴۵٫۰۲۷۱۰۶°شمالی ۷٫۶۳۶۳۹۹°شرقی |
| آغاز ساخت | ۱۹۳۹ |
| مالک | فیات |
| مساحت زیربنا | ۲٬۰۰۰٬۰۰۰ متر مربع |
| طراحی و ساخت | |
| معمار | ویتوریو بوناده بوتینو |
کارخانه میرافیوری (ایتالیایی: Stabilimento di Mirafiori) دفتر مرکزی و منطقهٔ صنعتی شرکت خودروسازی ایتالیایی فیات، زیرمجموعهٔ افسیای ایتالیا (که بخشی از استلانتیس است) و همچنین دفتر مرکزی گروه صنعتی سیاناچ بهشمار میرود. این مجموعهٔ صنعتی در شهر تورین، ایتالیا واقع شده و نام آن از ناحیهای در همین شهر به نام «میرافیوری» گرفته شده است. خود این ناحیه نیز نامش را از قلعهای تاریخی متعلق به خاندان ساووی گرفته است.
در گذشته، این کارخانه بزرگترین مجتمع صنعتی ایتالیا بود. این کارخانه قدیمیترین کارخانهٔ خودروسازی در اروپا است و هنوز هم تا حدی در حال فعالیت است. مساحتی بالغ بر ۲٬۰۰۰٬۰۰۰ متر مربع را اشغال میکند. بیست کیلومتر خط آهن و ۱۱ کیلومتر جاده زیرزمینی، انبارهای مختلف را به هم متصل میکنند. ساختمان اداری که مشرف به کورسو جووانی آنیلی است، یک ساختمان ۵ طبقه به طول ۲۲۰ متر است که با سنگهای سفید از فیناله لیگوره پوشیده شده است. تولید برق مستقل این کارخانه در سال ۲۰۱۱ حدود ۲۱۰ گیگاوات ساعت در سال بود. امروزه حدود ۱۸٬۰۰۰ کارمند در این منطقه کار میکنند و در سال ۲۰۱۲ حدود ۴۱٬۶۰۰ خودرو تولید شده است. در حال حاضر، این کارخانه فیات ۵۰۰ئی، شاسیبلند لوکس مازراتی لوانته، سدان اسپرت مازراتی گیبلی و سدان لوکس مازراتی کواتروپورته را تولید میکند.
در بیش از ۸۰ سال از زمان افتتاح، بیش از ۳۵ نوع خودرو و ۲۸٫۷ میلیون وسیله نقلیه در کارخانه میرافیوری تولید شده است.[۱]
تاریخچه
این بنا در ۱۵ مه ۱۹۳۹ با حضور بنیتو موسولینی افتتاح شد، اما دوچه خود را در فضایی سرد از کارگران یافت که با افزایش قیمت مواد غذایی به دلیل سیاستهای خودکفایی و ترس از جنگ قریبالوقوع مشخص میشد، و این امر، زمانی که سؤالی خطاب به جمعیت مطرح شد و تنها چند صد نفر از ۵۰ هزار نفر حاضر به آن پاسخ دادند، منجر به ترک صحنه شد.
اولین خودرویی که قرار بود تولید شود، فیات ۷۰۰ بود، پروژهای که به دلیل وقوع جنگ جهانی دوم ناتمام ماند. تولید خودرو در واقع تنها در سال ۱۹۴۷ با سری دوم فیات ۵۰۰بی «توپولینو» و جابجایی خطوط تولید فیات ۱۱۰۰ که قبلاً در کارخانه لینگوتو ساخته شده بود، آغاز شد.
در ۵ مارس ۱۹۴۳، اعتصاب کارگران در کارگاه شماره ۱۹ کارخانه آغاز شد. در عرض چند روز، ۱۰۰٬۰۰۰ کارگر دست به دست هم دادند: این اولین شورش بزرگ کارگری بود که به زودی به تمام کارخانههای شمال ایتالیا گسترش یافت. این اعتصاب که با نام «اعتصابهای مارس ۱۹۴۳» در تاریخ ثبت شد، آغاز فروپاشی رژیم فاشیستی را رقم زد و اولین بخش آشکار مقاومت ضد فاشیستی را نشان داد. این کارخانه که در طول جنگ جهانی دوم به شدت در اثر حملات هوایی آسیب دیده بود، با یک پروژه توسعه که با دو برابر شدن ظرفیت به اوج خود رسید، بازسازی و گسترش یافت و در سال ۱۹۵۸ تکمیل شد. از دوران پس از جنگ، طراحی پیشرفتهترین محصولات فیات (اتومبیل، وسایل نقلیه صنعتی، موتورهای هوانوردی، هواپیما و غیره) در ساختمان اداری متمرکز شد و این کارخانه به محل بزرگترین توسعه صنعتی در تورین تبدیل شد.
در سال ۱۹۵۶، بخش توسعهای به نام «میرافیوری-جنوب» افتتاح شد که در آن فعالیتهای قالبگیری ورق فلزی و ماشینکاری مکانیکی (موتورها و جعبهدندهها) مستقر و گسترش یافت، در حالی که در منطقه اصلی (که اکنون میرافیوری-شمال نامیده میشود) عملیات سنگفرش، نقاشی، مونتاژ، پرداختکاری و تست مسیر و همچنین کارهای جزئی انجام میشد.
در سال ۱۹۶۹، در دوران رونق کامل اقتصادی، آشفتگی شدید ناشی از قرارداد کار سه ساله کارگران فلزکار، منجر به پاییز داغ شد. ادعاهای مربوط به قرارداد به خواستههای دانشجویان پیوست و به جنبشی جان بخشید که بیش از یک دهه ایتالیا را تکان داد.
در اوایل دهه ۱۹۷۰، این کارخانه ارتقا یافت تا خطوط تولید یک مدل بسیار مهم برای طیف محصولات فیات را در خود جای دهد: سدان ۱۳۱ که به افتخار کارخانهای که در آن سالها به اوج تولید و فناوری رسیده بود، ۱۳۱ میرافیوری نامگذاری شد و اولین مدلی بود که دوباره از حروف الفبای عددی استفاده کرد. ۱۳۱ از سال ۱۹۷۴ تا ۱۹۸۳ تولید شد و ۱٬۵۱۳٬۸۰۰ دستگاه از آن به فروش رسید.
در اکتبر ۲۰۰۱، تولید لانچیا ثسیس پس از تعطیلی کارخانه فیات ریوالتا آغاز شد.[۲] در سال ۲۰۰۲، فیات تولید لانچیا لیبرا و آلفا رومئو ۱۶۶ را به کارخانه دیگری منتقل کرد.[۳] در سال ۲۰۰۳، کارخانه میرافیوری تولید مینیون فیات آیدیا و مدل مشابه لانچیا موسی را آغاز کرد[۴] و در سال ۲۰۰۶ دومین خط مونتاژ فیات گرانده پونتو را راهاندازی کرد. تولید گرند پونتو در سال ۲۰۰۷ متوقف شد و خط مونتاژ به تولید آلفا رومئو میتو و بسیاری از قطعات پونتو تبدیل شد.
در ۱۸ فوریه ۲۰۰۸، دفتر مرکزی جدید آبارت در منطقه آفیچینا ۸۳ افتتاح شد، در حالی که فیات ۵۰۰ جدید نیز در مراسم افتتاحیه همان ساختمان رونمایی شد.[۵]
در ژوئیه ۲۰۱۲، تولید فیات آیدیا و لانچیا موسی متوقف شد.[۶]
در سال ۲۰۱۶، تولید شاسیبلند لوکس مازراتی لوانته آغاز شد.[۷]
در تابستان ۲۰۱۸، آخرین آلفا رومئو میتو ساخته شد. در نوامبر ۲۰۱۸، افسیای اعلام کرد که تولید فیات ۵۰۰ الکتریکی برای سال ۲۰۲۰ برنامهریزی شده است. در ژوئیه ۲۰۱۹، افسیای سرمایهگذاری ۷۸۸ میلیون یورویی را برای ساخت فیات ۵۰۰e الکتریکی آغاز کرد.[۸] از سال ۲۰۲۲، فیات ۵۰۰e و مازراتی لوانته در میرافیوری تولید میشوند.
منابع
- ↑ "FCA, 80 anni dello stabilimento di Mirafiori". 11 July 2019. Retrieved 12 July 2019.
- ↑ "Thesis is the first to move to Mirafiori". 12 September 2001. Retrieved 12 July 2019.
- ↑ "Fiat ready to stop making cars at Rivalta". 2 July 2001. Retrieved 12 July 2019.
- ↑ "Fiat e Lancia nel futuro". 5 March 2003. Retrieved 14 February 2019.
- ↑ "Sergio Marchionne e l'Officina 83". 27 July 2018. Retrieved 12 July 2019.
- ↑ "Mirafiori dice addio alla Lancia Musa. In 2.600 senza lavoro per un anno e mezzo". 22 July 2012. Retrieved 11 July 2019.
- ↑ "Fiat Chrysler increasing Maserati Levante production". 26 May 2016. Retrieved 11 July 2019.
- ↑ "FCA Investing $788 Million To Build All-New Fiat 500 EV In Italy". 11 July 2019. Retrieved 11 July 2019.