لئو والیانی
سناتور مادام‌العمر لئو والیانی | |
|---|---|
لئو وایچن | |
 | |
| عضو سنای جمهوری (ایتالیا) | |
| دورهٔ مادام‌العمر ۱۲ ژانویهٔ ۱۹۸۰ – ۱۸ سپتامبر ۱۹۹۹ | |
| گمارنده | ساندرو پرتینی |
| اطلاعات شخصی | |
| زاده | ۹ فوریهٔ ۱۹۰۹ رییکا، اتریش-مجارستان |
| درگذشته | ۱۸ سپتامبر ۱۹۹۹ (۹۰ سال) میلان، ایتالیا |
| شهروند | ایتالیا |
| حزب سیاسی | حزب کمونیست ایتالیا (۱۹۲۸–۱۹۳۹) حزب کنش (ایتالیا) (۱۹۴۳–۱۹۴۷) حزب رادیکال (ایتالیا) (۱۹۵۶–۱۹۶۲) حزب جمهوری‌خواه ایتالیا (دههٔ ۱۹۸۰) |
| پیشه | روزنامه‌نگار و تاریخ‌نگار |
لئو والیانی (۹ فوریهٔ ۱۹۰۹ – ۱۸ سپتامبر ۱۹۹۹) تاریخ‌نگار، سیاستمدار و روزنامه‌نگار ایتالیایی بود.[۱]
زندگی نخستین
والیانی با نام اصلی «لئو وایچن» در فیومه (امروزه رییکا) در ساحل دریای آدریاتیک زاده شد؛ در آن زمان این شهر بخشی از اتریش-مجارستان و در منطقهٔ مجارستان بود (امروزه در کرواسی). او در خانواده‌ای یهودی مجار رشد یافت.[۱] در سال ۱۹۲۷ رژیم ایتالیای فاشیستی نام خانوادگی او را به اجبار «ایتالیایی‌سازی» کرده و از «وایچن» به «والیانی» تغییر داد.[۲][۳] او کودکی خود را در تریسته و سپس در پادشاهی ایتالیا گذراند.[۴]
فعالیت سیاسی و روزنامه‌نگاری
والیانی که از اعضای سازمان عدالت و آزادی بود، در سال ۱۹۳۰ به‌دلیل فعالیت‌های ضد فاشیستی دههٔ ۱۹۲۰ به پنج سال زندان محکوم شد.[۲] پس از آزادی به فرانسه گریخت و سپس به جمهوری دوم اسپانیا رفت و در جنگ داخلی اسپانیا در کنار جمهوری‌خواهان (جنگ داخلی اسپانیا) جنگید.[۵] او پس از شکست جمهوری‌خواهان به دست ملی‌گرایان فرانسیسکو فرانکو در ۱۹۳۹، به فرانسه گریخت و در اردوگاه ورنه همراه با آرتور کوستلر زندانی شد. کوستلر در کتاب خود کف زمین دربارهٔ آن نوشته‌است. والیانی سپس به مکزیک پناه برد.[۱]
والیانی که عضو حزب کمونیست ایتالیا بود، به‌تدریج سیاست‌های ژوزف استالین و برخورد او با تروتسکیست‌ها را زیر سؤال برد و در پی پیمان مولوتوف–ریبنتروپ در ۱۹۳۹ از حزب جدا شد. در ۱۹۴۳ از سوی سازمان عملیات ویژه (بریتانیا) به پشت خطوط دشمن در ایتالیا فرستاده شد و با فرچوچو پارّی رهبر جنبش مقاومت ایتالیا و کمیته آزادی ملی در میلان همکاری کرد. او نمایندهٔ رهبران مقاومت در مذاکرات با مأموران آمریکایی سازمان خدمات استراتژیک از جمله آلن دالس در سوئیس بود.[۴]
والیانی از رهبران مقاومت شمال ایتالیا شد و در سازمان‌دهی قیام پارتیزان‌ها در آوریل ۱۹۴۵ نقش داشت. او یکی از امضاکنندگان سند اعدام بنی‌تو موسولینی بود.[۱][۵] او در ۱۹۴۶ به نمایندگی مجلس مؤسسان ایتالیا از سوی حزب کنش (ایتالیا) برگزیده شد، اما پس از افول آن حزب به پژوهش تاریخی روی آورد.[۵]
والیانی سپس به حزب رادیکال (ایتالیا) (۱۹۵۶–۱۹۶۲) و در دههٔ ۱۹۸۰ به حزب جمهوری‌خواه ایتالیا پیوست. او بیش از سه دهه برای هفته‌نامهٔ ال اسپرسو نوشت و با ایل موندوی و کوریه دلا سرا همکاری داشت.[۶] در ۱۹۸۰، ساندرو پرتینی، رئیس‌جمهور وقت ایتالیا، او را به‌عنوان سناتور مادام‌العمر منصوب کرد.[۳][۶]
درگذشت
والیانی در ۱۸ سپتامبر ۱۹۹۹ در میلان درگذشت و در گورستان یادمانی این شهر به خاک سپرده شد.[۱][۷]
منابع
- 1 2 3 4 5 Willan, Philip (1999-09-21). "Leo Valiani". The Guardian. Retrieved 2020-11-20.
- 1 2 Varesi, Valerio (2019-02-08). "Chi era Leo Valiani, il partigiano della libertà". La Repubblica (به ایتالیایی). Retrieved 2020-11-20.
- 1 2 Petacco, Arrigo (2005-12-15). A Tragedy Revealed: The Story of Italians from Istria, Dalmatia, and Venezia Giulia, 1943-1956. University of Toronto Press. ISBN 978-1-4426-5906-3.
- 1 2 Pace, Eric (1999-09-20). "Leo Valiani, Writer, 90, Wartime Foe Of Mussolini". The New York Times. Retrieved 2020-11-20.
- 1 2 3 Obituary: Leo Valiani، ایندیپندنت، ۲۷ سپتامبر ۱۹۹۹
- 1 2 "Leo Valiani". SFGATE. 1999-09-21. Retrieved 2020-11-20.
- ↑ "Leo Valiani". The Economist. 1999-09-30. Retrieved 2020-11-20.
پیوند به بیرون
- * لئو والیانی، شاهد یک قرن بایگانی‌شده در ۸ فوریه ۲۰۱۲ توسط Wayback Machine