لادبست

طبق افسانه‌های فنلاندی، دوشیزه‌ای جوان به ناحق به‌عنوان مجازات خیانت پشت دیوار قلعه اولاوینلیننا لادبست شد. رویش درخت روآن در محل اعدام او، که گل‌هایش نماد سفیدی معصومیت و توت‌هایش نماد سرخی خون او بود، الهام‌بخش تصنیفی شد.^[۲] افسانه‌های مشابهی نیز از مکان‌هایی مانند هاپسالو،^[۳] کورساره،^[۴] پولوا^[۵] و ویزبه^[۶] گزارش شده است.

طبق یک افسانهٔ لتونیایی، ممکن است تا سه نفر در تونل‌های زیر قلعه گروبینا محبوس شده باشند. بر اساس این روایت، دختر یک شوالیه که در قلعه زندگی می‌کرد، با انتخاب پدرش برای ازدواج با یک اشراف‌زادهٔ جوان مخالفت نمود. این شوالیه همچنین مناطقی اطراف قلعه را غارت کرده و زندانیانی را برای زندگی در تونل‌ها اسیر گرفت، از جمله مرد جوانی خوش‌قیافه که دختر به او علاقه داشت و به او کمک کرد تا فرار کند. سرنوشت دختر چندان خوشایند نبود، زیرا شوالیه و داماد آینده او را با لادبست کردن در یکی از تونل‌ها مجازات کرد. همچنین گفته می‌شود دختر یک اشراف‌زاده دیگر و یک سرباز سوئدی پس از آنکه دختر عاشق سرباز شد و از پدرش درخواست اجازهٔ ازدواج کرد، در یکی از تونل‌ها لادبست شدند. در افسانه‌ای دیگر، یک دوشیزه و خدمتکاری پس از تلاش ناموفق برای جاسوسی از نیروهای آلمانی جهت به دست آوردن اطلاعات دربارهٔ نقشه‌های آنها برای منطقه‌ای که اکنون لتونی است، لادبست شدند.^[۷]

توسیدید در کتاب سوم از تاریخ جنگ‌های پلوپونزی جزئیات فراوانی دربارهٔ انقلاب سال ۴۲۷ پیش از میلاد در کورفو ارائه می‌دهد:^[۸]

بدین ترتیب مرگ در اشکال مختلف بیداد می‌کرد و همان‌طور که معمولاً در چنین مواقعی رخ می‌دهد، خشونت تقریباً در همه جا حضور داشت؛ پسران توسط پدرانشان کشته می‌شدند، پناه‌جویان از محراب بیرون کشیده می‌شدند یا روی آن جان می‌باختند و برخی حتی در معبد دیونیسوس لادبست شده و در همان‌جا جان خود را از دست می‌دادند.

باکره‌های وستال در روم باستان طبقه‌ای از کاهنان زن را تشکیل می‌دادند که وظیفهٔ اصلی آنان حفظ آتش مقدس وقف شده به وستا، الههٔ خانه و خانواده، بود. این کاهنان تحت نذر اکید عفت و تجرد زندگی می‌کردند و در صورت نقض این نذر، کاهن زن متخلف به لادبست محکوم می‌شد:^[۹]

وقتی وی توسط هیئت پاپ‌ها محکوم شد، نشان‌های رسمی او از جمله vittae از او گرفته شد، شلاق خورد و لباسی مشابه جسد بر تنش پوشانده شد. سپس در تخت روان بسته‌ای قرار داده شد و در حالی که خویشاوندان گریانش با تمام آیین‌های یک تشییع جنازهٔ واقعی در میدان حضور داشتند، به زمینی مرتفع به نام کمپس اسکلراتوس منتقل شد. این مکان درست در داخل دیوارهای شهر و نزدیک دروازه کولین قرار داشت. یک سردابهٔ کوچک زیرزمینی پیش از این آماده شده بود که شامل تخت، چراغ و میزی با مقدار کمی غذا بود. پاپ اعظم پس از بلند کردن دستانش به سوی آسمان و خواندن دعایی مخفیانه، تخت روان را باز کرد، مجرم را بیرون آورد و روی پله‌های نردبانی که به سلول زیرزمینی دسترسی داشت، قرار داد. سپس او را به جلاد معمولی و دستیارانش تحویل دادند، که او را به پایین هدایت کرده، نردبان را بالا کشیدند و پس از پر کردن گودال با خاک تا سطح زمین اطراف، رها کردند تا بمیرد و از تمام ادای احترامی که معمولاً به ارواح درگذشتگان داده می‌شود، محروم ماند.

فرقهٔ باکره‌های وستال حدود هزار سال دوام داشت، اما تنها حدود ده مورد از لادبست آنان در منابع موجود ثبت شده است.^[۱۰]

فلاویوس باسیلیسکوس، امپراتور امپراتوری روم شرقی در سال‌های ۴۷۵–۴۷۶ میلادی، از سلطنت برکنار شد و در زمستان همراه خانواده‌اش به کاپادوکیه تبعید گردید. در آنجا آنان در یک آب‌انبار خشک^[۱۱] یا یک برج^[۱۲] زندانی شدند و هلاک گردیدند. مورخ پروکوپیوس گزارش کرده است که آنان در اثر سرما و گرسنگی جان باختند،^[۱۳] در حالی که منابع دیگر، از جمله پریسکوس، صرفاً مرگ آنان بر اثر گرسنگی را ذکر می‌کنند.^[۱۴]

اسقف اعظم آکویلیا، پوپو اهل ترفن (حکومت: ۱۰۱۹–۱۰۴۵)، حاکمی قدرتمند و سکولار بود که در سال ۱۰۴۴ گرادو را غارت کرد. دومنیکو اول کونتارینی، دوچه ونیز، او را دستگیر نمود و ظاهراً اجازه داد تا گردنش دفن شود، و نگهبانانی برای مراقبت از او تا زمان مرگش گماشته شد.^[۱۵]

در سال ۱۱۴۹، دوک اتو سوم از اولوموک از سلسلهٔ موراویایی پرژمیسل، دئوکار، راهب بزرگ، و ۲۰ راهب دیگر را در سالن غذاخوری صومعهٔ رادیش لادبست کرد، جایی که آنان در اثر گرسنگی جان باختند. گفته شده است که این اقدام به دلیل آن بود که یکی از راهبان، همسرش دورانا را که شب را در صومعه گذرانده بود، نوازش کرده بود. با این حال، اتو سوم ثروت صومعه را مصادره کرد و برخی منابع انگیزهٔ واقعی لادبست کردن را همین امر دانسته‌اند.^[۱۶]