لباس ملی اندونزی
لباس ملی اندونزی (اندونزیایی: Pakaian Nasional Indonesia) لباسی است که نمایانگر جمهوری اندونزی است. این لباس از فرهنگ اندونزی و سنت‌های نساجی سنتی اندونزی گرفته شده است. امروزه شناخته‌شده‌ترین لباس‌های ملی اندونزی شامل باتیک[۱] و کبایا است، اگرچه در اصل این لباس‌ها عمدتاً متعلق به جزیره جاوه و بالی، به‌ویژه در فرهنگ جاوه، سوندایی و بالیایی هستند.[۲] از آنجایی که جاوه مرکز سیاسی و جمعیتی اندونزی بوده است، لباس‌های محلی این جزیره به جایگاه ملی ارتقا یافته است.
اندونزی به عنوان یک کشور با تنوع قومی و مذهبی بسیار، بیش از ۳۰ استان دارد که هر کدام از آنها لباس‌های سنتی و طرح‌های منحصر به فرد و متمایز خود را دارند.
لباس‌های ملی در مناسبت‌های رسمی و همچنین مراسم سنتی پوشیده می‌شوند. بارزترین جلوه لباس‌های ملی اندونزی را می‌توان در نوع لباس‌هایی که رئیس‌جمهور اندونزی و بانوی اول اندونزی در انواع مختلف مناسبت‌ها و محیط‌ها می‌پوشند و همچنین لباس‌هایی که مقامات دیپلماتیک اندونزی در شام‌های رسمی می‌پوشند، مشاهده کرد. عروسی‌های سنتی و مراسم رسمی در اندونزی از مناسبت‌های مهم این کشور هستند که در آنها لباس‌های ملی اندونزی، از لباس‌های سنتی گرفته تا لباس‌های مدرن، کاملاً مشهود است و با توجه به هر منطقه‌ای که در آن حضور دارند، متفاوت است.
لباس‌های ملی
باتیک
باتیک پارچه‌ای است که به‌طور سنتی با استفاده از تکنیک رنگرزی دستی (چاپ کلاقه‌ای) در برابر موم برای ایجاد الگوهای پیچیده ساخته می‌شود. پارچه باتیک به‌طور سنتی یک تکه بزرگ از پارچه با تزئینات پیچیده است که توسط زنان جاوه‌ای به عنوان کمبن یا لباس بالاتنه استفاده می‌شود. پارچه باتیک با چین‌های متعدد در جلو به نام ویرون به دور باسن پیچیده می‌شد، در حالی که نیم‌تنه بالاتنه لباس کبایا می‌پوشید. به‌طور سنتی برای مردان، لبه پارچه باتیک را می‌توان به هم دوخت تا یک پارچه لوله‌ای به عنوان سارونگ ایجاد شود، یا مانند لباس زنانه به عنوان کاین به دور باسن پیچیده شود. بعدها برای مردان، پارچه باتیک نیز دوخته و به پیراهن مردانه باتیک معاصر تبدیل شد.
باتیک به عنوان یکی از هویت‌های مهم فرهنگ اندونزی شناخته می‌شود. یونسکو در ۲ اکتبر ۲۰۰۹، باتیک اندونزی را به عنوان شاهکار میراث شفاهی و ناملموس بشریت معرفی کرد. به عنوان بخشی از این تقدیرنامه، یونسکو اصرار داشت که اندونزی میراث خود را حفظ کند.[۳]
پیراهن‌های باتیک که معمولاً توسط مردان در اندونزی (به‌ویژه در جاوه) پوشیده می‌شوند، معمولاً در مراسم رسمی مانند عروسی‌ها، مراسم سنتی، جلسات رسمی، گردهمایی‌های عمومی و غیره پوشیده می‌شوند. گاهی اوقات مردانی که پیراهن باتیک می‌پوشند، معمولاً یک کلاه سونگکوک یا پچی نیز می‌پوشند تا آن را به روشی سنتی رسمی‌تر جلوه دهند. پیراهن‌های باتیک دو نوع برش دارند: آستین بلند برای مراسم رسمی و آستین کوتاه برای مراسم غیررسمی تا نیمه‌رسمی. پیراهن یا بلوز باتیک برای زنان نیز موجود است. طرح باتیک از منطقه‌ای به منطقه دیگر، به‌ویژه در جاوه و سایر جزایر، متفاوت است و نقوش یا الگوهای منحصر به فرد خود را دارد که مختص سنت و فرهنگ محلی مربوطه است.
کبایا
کبایا لباس ملی زنان اندونزی است، اگرچه به‌طور دقیق‌تر بومی مردمان جاوه، سوندایی و بالیایی است. گاهی اوقات از جنس نازک مانند ابریشم، پنبه نازک یا نایلون یا پلی‌استر نیمه‌شفاف ساخته می‌شود و با گلدوزی‌های طرح گل یا زربافت تزیین می‌شود. کبایا معمولاً با سارونگ یا باتیک کاین پنجانگ یا سایر لباس‌های بافته‌شده سنتی مانند ایکات، سونگکت با نقوش رنگارنگ پوشیده می‌شود.
اولین شکل کبایا در دربار پادشاهی مردم جاوه‌ای امپراتوری ماجاپاهیت به عنوان وسیله‌ای برای ترکیب کمبان زنانه موجود، پوشش نیم‌تنه زنان اشرافی، برای ایجاد ظاهری متواضع‌تر و قابل قبول‌تر برای دین اسلام تازه پذیرفته شده، سرچشمه می‌گیرد. پادشاهی‌های آچه، ریائو و جوهور و سوماترای شمالی، کبایا به سبک جاوه را به عنوان وسیله‌ای برای ابراز اجتماعی جایگاه خود در برابر اربابان جاوه که از نظر ظاهری آراسته‌تر یا اشرافی‌تر بودند، پذیرفتند.[۴]
کبایا معمولاً در رویدادهای رسمی ملی توسط بانوی اول اندونزی، همسران دیپلمات‌های اندونزیایی و به‌طور کلی زنان اندونزیایی پوشیده می‌شود. همچنین توسط زنان اندونزیایی در مراسم سنتی و عروسی‌ها پوشیده می‌شود. در روز کارتینی در ۲۱ آوریل، زنان اندونزیایی معمولاً کبایا می‌پوشند تا قهرمان رهایی زنان اندونزیایی را جشن بگیرند و به او ادای احترام کنند. در مراسم سنتی بالی، زنان بالی کبایاهای رنگارنگ به سبک بالی با سونگکت بالی می‌پوشیدند.
پچی
پِچی که با نام‌های سانگکوک یا کوپیا نیز شناخته می‌شود، کلاهی است که به‌طور سنتی توسط مردان مسلمان در مجمع‌الجزایر اندونزی پوشیده می‌شود. این کلاه کاملاً شبیه کلاه فِز ترکی-مصری است. در اندونزی، پِچی مخملی سیاه با مفاهیم ملی‌گرایانه سکولار که توسط سوکارنو رواج یافت، به سربند ملی تبدیل شده است.[۵] تعدادی از فعالان جنبش ملی‌گرایان اندونزی در اوایل قرن بیستم، مانند سوکارنو، محمد حتی و آگوس سلیم، برای انتقال احساسات ملی‌گرایانه خود و نشان دادن هویت اندونزیایی خود، پِچی می‌پوشیدند. روسای جمهور مرد اندونزی همیشه پِچی را به عنوان بخشی از لباس رسمی ریاست جمهوری خود می‌پوشند.
از آن زمان، پچی مخمل سیاه به عنوان سرپوش ملی مردان اندونزیایی تأیید شده است. این سرپوش در سراسر اندونزی، به ویژه توسط مقامات دولتی و مردان (معمولاً مردان مسلمان) در سراسر کشور پوشیده می‌شود. مردان اندونزیایی معمولاً این سرپوش را با پیراهن باتیک یا کت و شلوار به سبک غربی برای شرکت در مراسم رسمی می‌پوشند. همچنین این سرپوش در مناسبت‌های مذهبی اسلامی نیز رایج است. مردان مسلمان سالمند در سراسر اندونزی - معمولاً در جاکارتا که خود را از مردم بومی بتاوی می‌دانند - نیز از این پچی به صورت روزمره استفاده می‌کنند. این سرپوش همچنین یک سرپوش سنتی مردم بتاوی و همچنین سایر گروه‌های قومی، به ویژه در مناطق غربی اندونزی که عمدتاً مسلمان هستند، می‌باشد.
لباس‌های منطقه‌ای
گذشته از لباس‌های ملی، هر یک از استان‌های اندونزی - به‌طور دقیق‌تر هر گروه قومی اندونزی - لباس‌های سنتی منطقه‌ای خود را دارند. این لباس‌های منطقه‌ای در زبان اندونزیایی باجو آدات یا پاکائیان آدات نامیده می‌شوند و از سنت‌ها و صنایع دستی سنتی نساجی اندونزی گرفته شده‌اند. بهترین فرصت برای دیدن نمونه‌ای از لباس‌های سنتی اندونزی، شرکت در یک مراسم عروسی سنتی است. لباس‌های سنتی بسته به کاربرد و مناسبت آن متفاوت است. مجلل‌ترین و پر زرق و برق‌ترین آنها معمولاً فقط برای عروس و داماد در نظر گرفته می‌شود، در حالی که لباس‌های سنتی رایج‌تر توسط مردم محلی در مراسم سنتی پوشیده می‌شوند. برخی از نمونه‌های لباس‌های منطقه‌ای اندونزی (باجو آدات) عبارتند از:
بتاوینی
آچه گایو
بانتنی
باتاک کارو
باتک توبا
پالمبانگ
بوگینی
جستارهای وابسته
منابع
- ↑ Xia Ziyi (2011-11-16). "Cultural feast at ASEAN Fair". Xinhua. Archived from the original on 19 December 2011. Retrieved 28 March 2012.
- ↑ Jill Forshee, Culture and customs of Indonesia, Greenwood Publishing Group: 2006: شابک ۰۳۱۳۳۳۳۳۹۴. 237 pages
- ↑ Indonesian Batik Inscribed in 2009 on the Representative List of the Intangible Cultural Heritage of Humanity
- ↑ Maenmas Chavalit, Maneepin Phromsuthirak: Costumes in ASEAN: ASEAN Committee on Culture and Information: 2000: شابک ۹۷۴−۷۱۰۲−۸۳−۸. 293 pages
- ↑ Yusep Hendarsyah (28 April 2011). "Peci Hitam dan Identitas Paling Indonesia". Kompasiana. Archived from the original on 12 August 2012. Retrieved 28 March 2012.
- پوشاک اندونزی
- پوشاک سنتی
- فرهنگ در اندونزی