لشکر ۲۴ پینرولو

لشکر ۲۴ پینرولو
فعال۱۹۳۹–۱۹۴۳
۱۹۵۲–۱۹۶۱
کشور پادشاهی ایتالیا
رسته ارتش پادشاهی ایتالیا
گونهپیاده‌نظام
نقشیگان رزمی
اندازهلشکر
پادگان/ستادکیتی
نبردهاجنگ جهانی دوم
نشان
نشان شناسایی

لشکر ۲۴ پینرولو (انگلیسی: 24th Infantry Division "Pinerolo") یک لشکر پیاده‌نظام ارتش سلطنتی ایتالیا در طول جنگ جهانی دوم بود. این لشکر در کیتی مستقر بود و هنگ‌های آن در منطقه آبروتزو قرار داشتند. این لشکر به نام شهر پینرولو نامگذاری شده بود. انبارهای هنگ این لشکر با لشکر ۶۲ پیاده مارماریکا که در درنا در لیبی مستقر بود و افراد خود را از آبروتزو استخدام و آموزش می‌داد، مشترک بود.

تاریخچه

اصل و نسب این لشکر با تیپ پینرولو که در ۲۱ دسامبر ۱۸۲۱ تأسیس شد، آغاز می‌شود که در ۱۹ دسامبر ۱۸۳۱ به هنگ‌های ۱ و ۲ پیاده‌نظام تحت فرماندهی این تیپ تقسیم شد. در ۴ مه ۱۸۳۹، این دو هنگ به عنوان تیپ هنگ ۱۳ «پینرولو» و تیپ هنگ ۱۴ پینرولو شماره گذاری شدند.[۱][۲]

جنگ جهانی اول

این تیپ در جنگ جهانی اول در جبهه ایتالیا جنگید. در ۱۰ نوامبر ۱۹۲۶، این تیپ نام تیپ ۲۴ پیاده را به خود گرفت و هنگ ۲۲۵ پیاده آرتزو را از تیپ منحل شده «آرتزو» دریافت کرد. این تیپ، بخش پیاده‌نظام لشکر ۲۴ سرزمینی کییتی بود که شامل هنگ ۱۸ توپخانه نیز می‌شد. در سال ۱۹۳۴، این لشکر نام خود را به لشکر ۲۴ پیاده گران ساسو تغییر داد.[۳]

جنگ دوم ایتالیا و اتیوپی

این لشکر در جنگ دوم ایتالیا و اتیوپی شرکت کرد، جایی که در منطقه تیگرای فعالیت داشت و در نبرد شایر جنگید. پس از جنگ، این لشکر به ایتالیا بازگشت. در ۱ مارس ۱۹۳۷، هنگ ۲۲۵ پیاده آرتزو به لشکر ۶۳ پیاده سیرنه در لیبی منتقل شد. در ۱ مارس ۱۹۳۸، هنگ ۲۲۵ پیاده‌نظام «آرتزو» به هنگ ۱۵۸ پیاده لیگوریا تغییر نام داد و در همان روز، هنگ ۲۲۵ پیاده آرتزو در آسکولی پیچنو از نو تأسیس شد.[۱][۲]

در ۲۴ مه ۱۹۳۹، این لشکر، هنگ ۲۲۵ پیاده آرتزو را به لشکر ۵۳ پیاده تازه فعال شده «آرتزو» واگذار کرد. در همان روز، تیپ ۲۴ پیاده منحل شد و دو هنگ پیاده‌نظام باقی مانده تحت فرماندهی مستقیم لشکر قرار گرفتند و هنگ ۱۸ توپخانه نام «پینرولو» را به خود گرفت.

جنگ جهانی دوم

در طول حمله ایتالیا به فرانسه در ژوئن ۱۹۴۰، این لشکر نیروی ذخیره سپاه اول ارتش بود و در منطقه مونچنیسیو و باردونکیا باقی ماند.

جنگ یونان و ایتالیا

در ژانویه ۱۹۴۱، این لشکر برای تقویت جبهه در حال فروپاشی ایتالیا در جریان حمله یونان در جنگ یونان و ایتالیا به آلبانی اعزام شد. در ۱۸ ژانویه ۱۹۴۱، این لشکر در برات بود و وارد جبهه نزدیک کلسیِر شد. این لشکر در ماه بعد در نبردهای دفاعی جنگید که با دفاع از تپِلِنِه به پایان رسید. از ۹ مارس ۱۹۴۱، این لشکر در حمله بهاری ایتالیا شرکت کرد و پس از نبردی سخت به چارشووه در مرز یونان و آلبانی پیشروی کرد.[۴]

در ۶ آوریل، تهاجم نیروهای محور به یوگسلاوی آغاز شد و در ۸ آوریل ۱۹۴۱، پینِرولو به مرز آلبانی و یوگسلاوی در نزدیکی دریاچه اوهرید حرکت کرد، از مرز عبور کرد و اوهرید در مقدونیه را تصرف کرد. از ۹ آوریل، این لشکر در پرِنِخاس بود.

در ژوئن ۱۹۴۱، این لشکر برای سرکوب مقاومت رو به رشد یونان به لاریسا در تسالی، یونان منتقل شد. در طول مدت حضورش در تسالی، پینرولو غیرنظامیان یونانی را در قتل‌عام دومنیکون به قتل رساند. در نوامبر ۱۹۴۱، هنگ ۵۰ پیاده پارما از لشکر ۴۹ پیاده پارما، هنگ ۳۱۳ پیاده پینرولو را در ماچراتا تشکیل داد. هنگ ۳۱۳ پیاده در مارس ۱۹۴۲ به پینرولو در یونان پیوست. در حالی که پینرولو در یونان مشغول انجام وظیفه اشغال بود، هنگ ۱۴ پیاده‌نظام «پینرولو» در ۱ ژانویه ۱۹۴۲، هنگ ۲۳۵ پیاده پیچنو را برای لشکر ۱۵۲ پیاده پیچنو تشکیل داد.

این لشکر تا زمان اعلام آتش‌بس کاسیبیله در ۸ سپتامبر ۱۹۴۳ به انجام وظیفه ضد پارتیزانی خود ادامه داد. در آشفتگی پس از آتش‌بس، این لشکر تنها لشکر ایتالیایی در یونان قاره‌ای بود که از درخواست‌های آلمان برای تسلیم شدن امتناع ورزید. در حالی که لشکر ۲۹ پیمونته، لشکر ۳۶ فورلی، لشکر ۳۷ مودنا، لشکر ۵۶ کاساله و لشکر ۵۹ کالیاری به نیروهای پایین‌تر آلمانی تسلیم شدند، پینرولو از لاریسا در برابر حملات آلمان دفاع کرد. در ۱۵ سپتامبر، این لشکر به رشته کوه پیندوس نقل مکان کرد، جایی که فرمانده لشکر، آدولفو اینفانته، با میانجیگری یک هیئت نظامی بریتانیا، توافق‌نامه همکاری با ارتش آزادی‌بخش خلق یونان منعقد کرد. با این حال، تا ماه اکتبر، ارتش آزادی‌بخش خلق یونان نیروهای باقی‌مانده پینرولو را مجبور به تسلیم آذوقه و سلاح‌های خود کرد و از سربازان ایتالیایی به عنوان نیروی کار اجباری برای بقیه جنگ استفاده کرد. بقایای این لشکر در مارس ۱۹۴۵ به ایتالیا بازگردانده شدند.[۵][۶]

در ۱۵ آوریل ۱۹۵۲، ارتش ایتالیا لشکر پیاده‌نظام «پینرولو» را از نو تشکیل داد. در ۱ سپتامبر ۱۹۶۲، این لشکر به تیپ کاهش یافت و از آن زمان تاکنون با نام تیپ مکانیزه پینرولو فعال بوده است.[۷]

منابع

  1. 1 2 "24ª Divisione di fanteria "Pinerolo"". Regio Esercito. Retrieved 26 October 2021.
  2. 1 2 Bollettino dell'Archivio dell'Ufficio Storico N.II-3 e 4 2002. Rome: Ministero della Difesa - Stato Maggiore dell’Esercito - Ufficio Storico. 2002. p. 254. Retrieved 26 October 2021.
  3. ↑ Annuario militare del regno d'Italia - Volume I. Rome: Enrico Voghera. 1909. p. 384.
  4. ↑ Annuario militare del regno d'Italia - Volume I. Rome: Enrico Voghera. 1909. p. 384.
  5. ↑ "13° Reggimento di fanteria "Pinerolo"". Regio Esercito. Retrieved 22 December 2021.
  6. ↑ "14° Reggimento di fanteria "Pinerolo"". Regio Esercito. Retrieved 22 December 2021.
  7. ↑ "313° Reggimento di fanteria "Pinerolo"". Regio Esercito. Retrieved 22 December 2021.
This article is issued from ویکی‌پدیا. The text is available under Creative Commons Attribution-Share Alike 4.0 unless otherwise noted. Additional terms may apply for the media files.