لودویگ فون کوبنتسل

لودویگ فون کوبنتسل
لودویگ فون کوبنتسل، اثر یوهان باپتیست لمپی
وزیر امور خارجه امپراتوری مقدس روم
سلطنت۱۸۰۰ – ۱۸۰۵
پیشینیوهان آمدئوس فون توگوت
جانشینیوهان فیلیپ فون اشتادیون
زاده۲۱ نوامبر ۱۷۵۳
بروکسل، هلند اتریش
درگذشته۲۲ فوریه ۱۸۰۹ (۵۵ سال)
وین، امپراتوری اتریش
خاندانخاندان کوبنتسل
پدریوهان کارل فیلیپ فون کوبنتسل
مادرماریا ترزیا فون پالتزو
پیشهدیپلمات، سیاستمدار

لودویگ فون کوبنتسل (به آلمانی: Ludwig von Cobenzl) (۱۷۵۳–۱۸۰۹) دیپلمات و سیاستمدار برجسته اتریشی در دوران جنگ‌های ناپلئونی بود. او به عنوان نماینده تام‌الاختیار اتریش، نقش کلیدی در امضای معاهدات سرنوشت‌سازی همچون پیمان لونه‌ویل (۱۸۰۱) ایفا کرد و برای سال‌ها هدایت سیاست خارجی هابسبورگ‌ها را در برابر توسعه‌طلبی فرانسه بر عهده داشت.[۱]

فعالیت‌های دیپلماتیک و مذاکرات لونه‌ویل

کوبنتسل فعالیت حرفه‌ای خود را در دربار ماریا ترزیا آغاز کرد و سال‌ها به عنوان سفیر اتریش در روسیه فعالیت داشت، جایی که اعتماد کاترین دوم را جلب کرد. مهم‌ترین ماموریت او در سال ۱۸۰۱ رقم خورد؛ زمانی که پس از شکست‌های نظامی اتریش، او برای مذاکره با **ژوزف بناپارت** به شهر لونه‌ویل اعزام شد. او در این مذاکرات تلاش کرد تا از فروپاشی کامل نفوذ اتریش در آلمان جلوگیری کند، اما در نهایت مجبور شد الحاق کرانه چپ رود راین به فرانسه را بپذیرد؛ تصمیمی که منجر به تغییرات بنیادین در ساختار امپراتوری مقدس روم گشت.[۲]

صدارت عظما و سیاست خارجی

در سال ۱۸۰۰، کوبنتسل به عنوان وزیر امور خارجه و صدراعظم دولتی منصوب شد. او در این مقام تلاش کرد تا میان قدرت‌های بزرگ اروپایی توازن ایجاد کند، اما همواره تحت فشار نبوغ نظامی ناپلئون قرار داشت. او یکی از حامیان تشکیل ائتلاف سوم علیه فرانسه بود. شکست سنگین اتریش در نبرد استرلیتز در سال ۱۸۰۵، ضربه نهایی به جایگاه سیاسی او بود و مدت کوتاهی پس از امضای پیمان پرسبرگ، مجبور به استعفا از مقام خود شد.[۳]

سال‌های پایانی و میراث

لودویگ فون کوبنتسل پس از کناره‌گیری از سیاست، سال‌های پایانی عمر خود را در وین گذراند. او به عنوان دیپلماتی شناخته می‌شد که با وجود شرایط بسیار دشوار نظامی، تمام تلاش خود را برای حفظ بقای امپراتوری هابسبورگ به کار بست. مرگ او در سال ۱۸۰۹، درست پیش از اوج‌گیری دوباره درگیری‌ها میان اتریش و فرانسه، رخ داد. او به دلیل مهارت در گفتگو و ذکاوت سیاسی، همواره مورد احترام رقبای فرانسوی‌اش، از جمله تالیران، بود.[۴]

جستارهای وابسته

منابع

  1. ↑ Wilson, Peter H. (2016). The Holy Roman Empire. Penguin Books. pp. 610–612. ISBN 978-0141049106.
  2. ↑ Turk, Eleanor (1999). The History of Germany. Greenwood Publishing Group. pp. 71. ISBN 978-0313302749.
  3. ↑ Heim, Karl (1998). Diplomacy in the Napoleonic Wars. Darmstadt Press. p. 148. ISBN 978-3873901230.
  4. ↑ Zuchold, Frank (2007). The Development of Modern German States. Societäts-Verlag. p. 142. ISBN 978-3797310460.
This page is issued from ویکی‌پدیا. The text is available under Creative Commons Attribution-Share Alike 4.0 unless otherwise noted. Additional terms may apply for the media files.